jueves, 14 de mayo de 2015

India: El PCI (Maoísta) denuncia que el gobierno indio trata de relanzar los grupos paramiltares como “Salwa Judum”

 
Según informa el blog Revolución en la India,  el Partido Comunista de la India (Maoísta), a través de un comunicado fechado el 8 de mayo pasado, ha denunciado que el gobierno reaccionario indio esta tratando de reactivar la guerra sucia y los grupos paramilitares conocidos como Salwa Judum, responsables de numerosas masacres contra campesinos, población civil y simpatizantes maoístas.

Los maoístas denuncian que ha sido convocada una reunión pública masiva por ‘Vikas Sangharsh Samiti’ (Lucha por la Organización para el Desarrollo) en Dantewada para el 25 de mayo, segundo aniversario de la muerte de Mahendra Karma, quien encabezó el movimiento ‘Salwa Judum’, con el fin de reclutar pobladores y reactivar el grupo paramilitar.
Karma junto a otros congresistas del estado reaccionario fueron muertos en una emboscada de la guerrilla maoísta en Bastar el 25 de mayo de 2013.
Ex líderes de ‘Salwa Judum’, como Sukhdeo Tati y Chaitram Atami, están encabezando los actuales movimientos por reactivar el grupo paramilitar contra los maoístas.
Los maoístas emitieron un comunicado a los medios locales, describiendo el movimiento como “Salwa Judum-II” y exhortando al pueblo a luchar contra el nuevo “movimiento represivo”.
El portavoz del Comité Zonal Especial de Dandakaranya del PCI (Maoísta) Gudsa Usendi dijo que el partido ha realizado un llamado al Ejército Guerrillero de Liberación Popular (PLGA), ala militar de los maoístas, para llevar a los responsables de intentar reactivar Salwa Judum a los Tribunales Populares y tomar acción.
Los maoístas afirmaron que Salwa Judum-II, en nombre de la paz y el desarrollo, en realidad apunta a entregar los recursos naturales a los capitalistas nacionales y extranjeros.
“Las heroicas masas de Bastar derrotarán a Salwa Judum-II. El movimiento revolucionario y la guerra popular vengaran estos crímenes como lo hicieron con Mahendra Karma y otros miembros del Salwa Judum” dice la declaración del PCI (Maoísta).

Tomado del Blog  Gran Marcha Hacia el Comunismo

NEPAL: Ideological Bankruptcy of Baidhya Faction / Bancarrota ideologica de la fracción de Kiran. Un articulo de Rishi Raj Baral. (The Next Front)

liran bhu
Rishi Raj Baral
“We will join hands with the government to support the ongoing rescue, relief and reconstruction and rehabilitation operation.’’ Mohan Baidhya ‘Kiran’
I have already mentioned that ideologically Baidhya faction has parted from the revolutionary path and organizationally it is heading toward liquidation. In fact, just they are pretending to be the follower of MLM and NDR, so that, they could be able to keep their cadres silence. It is not the allegation, Baidhya’s opinion regarding the relief operation is enough to understand their ideological stand.

Ideologically Baidhya faction has gone bankrupt. Their ideological bankruptcy has come out during the earthquake relief operation. Baidhya faction announced that he will contribute 10 lakhas to the government and will assist the government relief operation. As the English online telegraphnepal has mentioned: “The communist veteran in a brief encounter with the press men appealed his party cadres to support government’s ongoing rescue operation in the earthquake affected districts of the country. ‘We will join hands with the government to support the ongoing rescue, relief and reconstruction and rehabilitation operation.’ ’’

No matter, we must join our hands with the progressive and nationalist forces against Indian and American hegemony—what they are doing in the name of relief operation. But we must be clear that it is the reactionary government, that providing opportunity and space for doing such hegemonic activities. It is known to all that, most of the ministers are corrupted and blacklisted as the followers of foreign powers. We all know, nowadays, Nepalese airports are captured by the Indian and American military air force and masked ‘media persons’. It seems that there is no any existence of Nepalese government, just it is playing its role as the part of foreign agencies. In such situation how can we appeal the party cadres to support government’s ongoing rescue operation ? Yes, our first and foremost obligation is to participate in the relief operation, along with it is also true that, we must raise the voice against the foreign powers, who are behaving Nepal, as the part of their own country.

We must condemn such activities and it is a matter of pride that Nepalese people have come out in the street raising the slogan : Go Back Indian Media, Go Back Indian Army. It is not only the matter of Indian expansionism, American imperialism also doing the similar activities in the name of relief operation. The use of drone has produced all around annoyance against Americans. And it is admirable that most of the Nepalese medias and progressive intellectuals are reading American activities very watchfully. People have raised the voice: Stop flying the drone, Stop the surveillance against Nepalese sovereignty.

We all know outrage has aroused throughout the country regarding inability and inefficiency of the government. Victims have not realized the presence of the government in the remote area. Even the leaders of ruling party Nepali Congress have stated the failure of government on relief operation. People are raising fingers against partiality, unfair and corruption done in the name of relief operation. Medias have exposed the involvement of some leaders and cadres of ruling parties in such evil deeds. The people of remote areas, who are badly affected and damaged by the earthquake, have not gotten any relief material until now.

In such circumstances, Maoists should take the situation in their hands. Local Party Committees and cadres should join hands with the victims, not with the foreign agencies. We must discard the role of foreign agencies and INGOs. We must raise the voice against corruption and partiality. We must learn from the history of Haiti. But, only the CPN Maoist led by Netra Bikram Chanda ‘Biplav’ has joined hands with the people of remote area. The top leadership of Biplav faction has involved in relief, reconstruction and rehabilitation operation in the badly affected areas. With 300 volunteers, Biplav himself is participating in the relief operation. Not only this, a group of revolutionary writers and cultural activists, close to Biplav faction, also has involved in the relief operation in Dhading, one of the badly damaged district. But the leaders of Baidhya faction has no any separate plan and program for the earthquake victims, just they are visiting the damaged site running in luxurious vehicles, guarded by the Police officers.

I have not to say anything more about the ‘leaders’ like CP Gajurel ‘Gaurav’, Ram Bahadur Thapa ‘Badal’ and Dev Gurung. They have already lost their ground in the Nepalese Maoist movement. Now, Mohan Baidhya ‘Kiran’ a highly respected leader within the Maoist movement and outside, also has lost his ground. One after another, most of the followers have abandoned him. What a matter of irony! A veteran leader like Kiran has gone astray. But in politics, it happens so. When you lose the ideological base and Politics in Command, you lose everything. What will be the next step of the Baidhya faction is not unseen. A online news portal close to Baidhya faction has spoken for the ‘national government’-a coalition government. Now it is crystal clear that Baidhya faction is following the step of Prachanda, who is crying for the ‘national government’. There is no another way for their survival. After all, birds of the same feather flock together.
000

miércoles, 13 de mayo de 2015

INDIA: Liberdade inmediata para os intelectuais revolucionarios K. Murali e CP Ismail !

 
maoist_pune_759
May 11, 2015 
 
COMMITTEE FOR THE RELEASE OF POLITICAL PRISONERS 
 
As confirmed by the newspapers and further affirmed by civil rights activists, Maoist intellectual and writer Mr. K. Murali and another activist Mr. CP Ismail are shown arrested by the Maharashtra ATS in Pune allegedly from a housing colony. But contrary to the news paper reports, civil libertarians confirm that Mr. K Murali was undergoing treatment in one of the hospitals in Pune and was detained from there. Whatever one could decipher from the little exchange that he had with the media, it is clear that Mr. K Murali, a senior citizen (62) was arrested while he was undergoing treatment. CP Ismail is 29 years old. The date of the arrest is still not clear though it is reported that the ATS arrested him on Friday and then produced him before the court to be remanded in police custody for the next 7 days.
It is a matter of grave concern that Mr. Murali who is a heart patient and had undergone a heart surgery before is not being allowed to be treated. Rather the court has left him in police custody where there is every possibility that his health can further deteriorate. In the mean time, Murali and Ismail have so far not been allowed to reach out to their lawyers. Like every other political prisoner normally slapped with the draconian UAPA, Mr. Murali and Mr. Ismail will be no exception to the lawful lawlessness of this worst ever legislation which proves the burden of proof on the accused while leaving ample space for the police to indulging every kind of impunity. In such a scenario it is highly unlikely that the police will let him to undertake his medical treatment.
We demand that Mr. Murali be allowed to continue with his medical treatment for which he had got admitted in the hospital. As a Maoist intellectual K. Murali is the author of many books and articles on the politico-economic and historic trajectories that contributed to the constitution of the social formation that is Kerala. His most discussed work is Land, Caste and Bondage (Bhoomi, Jati, Bandhanam) in Malayalam. He was the editor of ‘A World to Win’ and ‘Massline’ two theoretical and political magazines that analyzed the local and international scenario from a Maoist perspective. We at the CRPP demand that the right to silence and right to a lawyer of their choice be met with and their fundamental right to safeguard them from being tortured be ensured.
We further demand unequivocally that the place for such social and political thinkers who through their keen observations and interventions have enriched and expanded the horizon of the debates on issues that are central to the present and future of the vast sections of the people in Kerala and the subcontinent cannot be in the dungeons. They should be allowed to express their views and opinions freely, not only as a fundamental right of their freedom of expression, but also for the deepening of the democracy that we claim ourselves to be.
 
Release K. Murali and CP Ismail immediately and unconditionally! 
Repeal the draconian UAPA and all other anti-people laws!
In Solidarity,
 
SAR Geelani President
Amit Bhattacharyya Secretary General
Jagmohan Singh Vice President
Sukhendu Bhattacharjee Vice President
PA Sebastian Vice President
MN Ravunni Vice President
N. Venuh Vice President
Rona Wilson Secretary, Public Relatons

GALIZA: O porque do boicote à farsa eleitoral. Un artigo dos camaradas do Ateneu Proletário Galego.


Votos

Na Galiza O 2015 é um ano cheinho de “festas da democracia” burguesa, Pois neste ano pora-se a prova até que ponto é necessário fazer reformas no Estado. Vera-se se as operárias, as estudantes e os estudantes mais avançados politicamente podem romper com as ilusons da reforma do Estado Espanhol.
Que o operário galego médio considere que mediante os votos pode mudar significativamente a sua vida, ou o que é o mesmo, que creia que o aparato dum estado burguês pode solucionar os principais problemas dumha sociedade capitalista, é umha falsidade histórica na que a vanguarda proletária galega nom deve cair.
Nengum dos múltiplos modelos de estado burguês permitiu ou permitirá que mediante as suas próprias instituçons, ponhamos em perigo o poder político das classes exploradoras. Para evita-lo recorreram à ilegalizaçom e se é preciso ao crime de estado.
A burguesia intenta convencer a classe obreira que a política é o teatro parlamentar, de maneira que mediante os votos nas eleiçons dos parlamentos e concelhos podemos melhorar a nossa vida. Em realidade só servem para melhorar a eficácia das instituçons do próprio Estado, para que o povo trabalhador crie falsas ilusons e, tamém para solucionar as diferencias entre os distintos setores que formam a oligarquia espanhola e a burguesia galega.
No Estado Espanhol existe a “Lei de Partidos”, toda a legislaçom posterior, os tribunais, a polícia, o exército, etc, para garantir que nom podamos utilizar nemgum dos recursos do Estado Espanhol contra a exploraçom que sofre o povo trabalhador galego.
As grandes massas que formam o povo trabalhador galego nunca seram donas das suas vidas, mentres pensem que participando nas eleiçons poderam criar o tipo de sociedade na que as pessoas tenham umha vida plena, onde podam contribuir de algumha maneira a melhorar a própria sociedade.
A história de Europa nos últimos 70 anos mostra-nos que a participaçom nas eleiçons, nom tem porque significar nengum avance na correlaçom de forças que favoreça ao proletariado. Há casos coma o de Colômbia em que as ilusons eleitorais levarom a que parte da vanguarda proletária criara a UP (Uniom Patriótica), o que serviu para o seu fácil extermínio (de arredor de 5.000 pessoas).
Nom tem perdom que supostos “comunistas” alimentem as ilusons do povo trabalhador galego na participaçom e reforma do Estado Espanhol, mas esta é sem dúvida, a ideia falsa e reacionária que precisamente fomenta qualquer chamada a participaçom nestes processos eleitorais. Chamar-se comunista e difundir as mentiras que sustentam ao Estado Espanhol e umha contradiçom lógica.
Antes de pensar sequer em discutir sobre as eleiçons, teríamos que ter avançado o suficiente na construçom do partido comunista galego (de novo tipo nom dos velhos), e tamém do movimento revolucionário. Mas incluso em estas circunstâncias teríamos que medir até que ponto em essa situaçom histórica concreta poderia ser útil. Ademais só teria sentido esta discussom se temos um aparato de propaganda e agitaçom que poda realizar um duplo trabalho, de maneira que ao mesmo tempo que leva às massas a votar, poda deixar-lhe claro ao povo trabalhador que o Estado é o inimigo a destruir. Que o estado espanhol nom é, nem pode ser, nengum instrumento para solucionar os problemas sociais. Porque ademais o futuro do proletariado depende de que poda criar os seus próprios organismos para exercer o poder político, a sua ditadura de classe. Isto é o contrário que exercer umha participaçom nos organismos do poder burguês.
A aristocracia operária que dirigiu o 15M, foi depois aceitada pola oligarquia espanhola, dando-lhe umha grande cobertura mediática. Algo que como sabemos é o elemento imprescindível para triunfar no circo eleitoral. Esta aristocracia operária tem no seu interior umha grande tendência conservadora, ademais dum grande despreço polas obreiras manuais. Este feito foi o responsável da lógica viragem do 15M para Podemos. Os objetivos da aristocracia obreira som evitar que os universitários acabem na rua, ou realizando trabalhos manuais mal pagados. Parece que os novos pobres nom querem acabar coa pobreza nem muito menos, mas bem o que querem é que os pobres sempre sejam os mesmos.
Como dizemos, se o estudamos facilmente poderemos ver como aristocracia operária, junto com a pequena burguesia, tem um fundo conservador no seu interior. Sem possibilidade de ter independência política com respeito da burguesia, nem a possibilidade de que o proletariado -devido nossa derrota histórica- tenha a capacidade de realizar o tipo de influência que poderia apartar umha fraçom da aristocracia operária da burguesia, fai que o seu destino esteja escrevi-do.
Nas próximas citas eleitorais há de ver-se até que ponto o Estado Espanhol precisa de reformas. Quanta maior seja a abstençom maior será o número e profundidade das reformas. Quanto maior a participaçom -com independência dos resultados-, menor interesse nas reformas estéticas do regime.
Depois das eleiçons veremos como se conciliam os interesses da oligarquia espanhola, a burguesia galega, a pequena burguesia e a aristocracia operária. Tamém poderemos ver como negociam os seus representantes na atual realidade mundial, onde os estados tenhem dous blocos imperialistas entre os que poder mover-se, ou os USA-UE, ou a China-Rússia.
Se o descrédito do Estado Espanhol fosse maioritário empezariam a pensar em dar-lhe passaporte ao Borbom e em instaurar umha República Espanhola. Fariam mudanças para que as cousas sigam igual.
Se temos claro que o estado non e mais que un instrumento imprescindível por excelência para manter a paz social é a garantia do poder político para as classes dominantes, nen o circo parlamentar, nem as mentiras do revisionismo poderam confundirnos
A própria realidade histórica atual obriga-nos a fazer umha clara chamada ao boicote eleitoral. Ainda que sabemos que o nosso boicote é mais simbólico que prático. De maneira que esta chamada ao boicote da farsa eleitoral deve-se à atual necessidade histórica de romper com os tópicos burgueses, que dominam as grandes massas do povo trabalhador e, que tanto dano figerom entre a vanguarda proletária galega. Há quem pode pensar que se fazemos esta chamada ao boicote esperando que pessoas individuais iniciem algum tipo de “açom direta” contra estas eleiçons, etc, mas nom se trata de isso. Nom intentamos que as massas fagam um boicote real porque nom se dam as condiçons para influir sobre as grandes massas. Tampouco desejamos que a vanguarda se dedique a “açom direta”. É dizer que as pessoas mais adiantadas politicamente se dediquem a realizar um trabalho individual, seguindo a chamada de algum organismo de informaçom, etc. Neste momento histórico tratasse fundamentalmente de por em discussom os tópicos burgueses, para que a vanguarda da nossa classe tome consciência. Tratasse discutir entre a vanguarda proletária galega qual é a linha política justa com respeito as eleiçons. Tratasse de romper com os tópicos do revisionismo na luita de duas linhas entre a vanguarda.
Nom é mediante votos segredos, senom mediante a organizaçom da vanguarda proletária para criar as bases da teoria revolucionária; mediante a uniom do socialismo científico e as grandes massas que formam o povo trabalhador, criando desta maneira entre a vanguarda e o movimento revolucionário o partido comunista; mediante a criaçom do novo poder revolucionário das massas armadas e organizadas conscientemente; como se desenvolverá e se decidirá a história, como se decidirá o nosso futuro. Porque estas som as únicas bases reais sobre as que o proletariado superará ao capitalismo.

Renegar dos prejuiços burgueses, renegar dos votos !!!

Tomar consciência aprendendo da experiência histórica da luita de classes !!!

Ateneu Proletário Galego.

martes, 12 de mayo de 2015

O PARTIDO COMUNISTA E O PARLAMENTARISMO. Texto do II Congreso da III Internacional.- 1920



Nestes tempos eleitorais, e sen un Partido Comunista Revolucionario, compre lembrar o que deveria ser unha verdadeira deputada ou deputado comunista e revolucionaria.

O PARTIDO COMUNISTA E O PARLAMENTARISMO
 

Segundo Congreso da III Internacional, Realizado no Palacio Taurichesky, Moscú
19 de xullo ao 7 de agosto de 1920.

III A TÁCTICA REVOLUCIONARIA
Imponse a adopción das seguintes medidas co fin de garantir a efectiva aplicación dunha táctica revolucionaria no parlamento:

1.- O Partido Comunista no seu conxunto e o seu Comité Central deben estar seguros, desde o período preparatorio anterior ás eleccións, da sinceridade e o valor comunista dos membros do grupo parlamentario comunista. Ten o dereito indiscutible de rexeitar a todo candidato designado por unha organización, si non ten o convencemento de que ese candidato fará unha política verdadeiramente comunista.
Os partidos comunistas deben renunciar ao vello hábito socialdemócrata de facer elixir exclusivamente a parlamentarios experimentados e sobre todo a avogados. En xeral, os candidatos serán elixidos entre os obreiros. Non debe temerse a designación de simples membros do partido sen gran experiencia parlamentaria.
Os partidos comunistas deben rexeitar con implacable desprezo aos arribistas que se achegan a eles co único obxectivo de entrar no parlamento. Os comités centrais só deben aprobar as candidaturas de homes que durante longos anos dean probas indiscutibles da súa abnegación pola clase obreira.
2.- Unha vez finalizadas as eleccións, correspóndelle exclusivamente ao Comité Central do Partido Comunista a organización do grupo parlamentario, estea ou non nese momento o partido na legalidade. A elección do presidente e dos membros do secretariado do grupo parlamentario debe ser aprobada polo Comité Central. O Comité Central do partido contará no grupo parlamentario cun representante permanente que goce do dereito de veto. En todos os problemas políticos importantes, o grupo parlamentario está obrigado a solicitar as directivas previas do comité central.
O Comité Central ten o dereito e o deber de designar ou de rexeitar aos oradores do grupo que deben intervir na discusión de problemas importantes e esixir que as teses ou o texto completo dos seus discursos, etc., sexan sometidos á súa aprobación. Todo candidato inscrito na lista comunista asinará un compromiso oficial de ceder o seu mandato ante a primeira orde do Comité Central, a fin de que o partido teña a posibilidade de reemprazalo.
3.- Nos países onde algúns reformistas ou semireformistas, é dicir simplemente arribistas, logren introducirse no grupo parlamentario comunista (iso xa ocorreu en varios países), os comités centrais dos partidos comunistas deberán proceder a unha depuración radical deses grupos, inspirándose no principio de que un grupo parlamentario pouco numeroso pero realmente comunista serve moito mellor aos intereses da clase obreira que un grupo numeroso pero carente dunha firme política comunista.
4.- Todo deputado comunista está obrigado, por unha decisión do Comité Central, a unir o traballo ilegal co traballo legal. Nos países onde os deputados comunistas aínda se benefician, en virtude das leis burguesas, cunha certa inmunidade parlamentaria, esta inmunidade deberá servir á organización e á propaganda ilegal do partido.
5.- Os deputados comunistas están obrigados a subordinar toda a súa actividade parlamentaria á acción extraparlamentaria do partido. A presentación regular de proxectos de lei puramente demostrativos concibidos non de face ao seu adopción pola maioría burguesa senón para a propaganda, a axitación e a organización, deberá facerse baixo as indicacións do partido e do seu Comité Central.
6.- O deputado comunista está obrigado a colocarse á cabeza das masas proletarias, en primeira fila, ben á vista, nas manifestacións e nas accións revolucionarias.
7.- Os deputados comunistas están obrigados a entaboar por todos os medios (e baixo o control do partido) relacións epistolares e doutro tipo cos obreiros, os campesiños e os traballadores revolucionarios de toda clase, sen imitar en ningún caso aos deputados socialistas que se esforzan por manter cos seus electores relacións de negocios. En todo momento, estarán a disposición das organizacións comunistas para o traballo de propaganda no país.
8.- Todo deputado comunista ao parlamento está obrigado a recordar que non é un lexislador que busca unha linguaxe común con outros lexisladores, senón un axitador do partido enviado a actuar xunto ao inimigo para aplicar as decisións do partido. O deputado comunista é responsable non ante a masa anónima dos electores senón ante o Partido Comunista, sexa ou non ilegal.
9.- Os deputados comunistas deben utilizar no parlamento unha linguaxe intelixible ao obreiro, ao campesiño, á lavandeira, ao pastor, de maneira que o partido poida editar os seus discursos en forma de folletos e distribuílos nos recunchos máis afastados do país.
10.- Os obreiros comunistas deben abordar, aínda cando se trate dos seus comezos parlamentarios, a tribuna dos parlamentos burgueses sen temor e non ceder o lugar a oradores máis experimentados. En caso de necesidade, os deputados obreiros lerán simplemente os seus discursos, destinados a ser reproducidos na prensa e en panfletos.
11.- Os deputados comunistas están obrigados a utilizar a tribuna parlamentaria para desenmascarar non soamente á burguesía e os seus lacaios oficiais, senón tamén aos socialpatriotas, aos reformistas, aos políticos centristas e, de xeito xeral, aos adversarios do comunismo, e tamén para propagar amplamente as ideas da III Internacional.
12.- Os deputados comunistas, así se trate dun ou dous, están obrigados a desafiar en todas as súas actitudes ao capitalismo e non esquecer nunca que só é digno do nome de comunista quen se revela (non verbalmente senón mediante actos) como o inimigo da sociedade burguesa e dos seus servidores socialpatriotas.

lunes, 11 de mayo de 2015

COMMUNIST PARTY OF INDIA (MAOIST) DANDAKARANYA SPECIAL ZONAL COMMITTEE-Press Release May 6th, 2015 (Signalfire)

maoist-1
A call to the people to fight back the new form of salva judum and the supportive organization of greenhunt, salva judum-2

The son of Mahendra Karma who died in the Jeeramghati ambush in the hands of PLGA, Chavindra karma and one of the gang leaders of first salva judum and goonda Chaitram Attami and others announced on the 5th of May that they would start salva judum- 2 for ‘peace’ and ‘development’ of Bastar and also formed ‘Vikas Sangharsh Samiti’. This salva judum-2 is nothing but a hindutva fascist BJP government sponsored murderous goonda gangster organization formed by the Congress Karma family and the goondas of BJP and anti people elements. In fact it is a new form of salva judum and a supportive organisation to greenhunt. The first jan jagaran, salva judum, greenhunt and now salva judum-2, all these abhiyans are actually campaigns to repress the people.
The salva judum- 2 in the name of peace and development is to sell off the natural property of the state to the domestic and foreign capitalists. It is for eliminating the blossoming people’s power, the revolutionary people’s government, the janathana sarkar that is working for self-reliance and genuine development of the people of Dandakaranya. It is to intensify the fascist military and organised repressive campaign on the masses of the state. The heroic masses of Bastar have been fighting back many kinds of repressive campaigns with bravery, in the history of the revolutionary movement in the past 35 years. Similarly they would defeat the salva judum-2 also. The revolutionary movement and the people’s war would avenge the present jan jagaran as like it did to mahendra karma and the other goondas of salva judum.
Our party calls upon the struggling masses of Dandakaranya to give a strong resistance to the present salva judum-2 with the experience and lessons from the first jan jagaran abhiyan and the salva judum. We appeal to the masses of Bastar, mainly the adivasis to become alert towards the anti repressive campaign on the people that would displace them from their jal jungle and zameen and also to put a vigil on those who become part of it. This campaign is a big danger to the adivasi and non adivasi people of Bastar. So we appeal to the adivasi, the non adivasi social organisations, sarva adivasi samaj, and the sarva samaj not only to stay away from this anti people campaign but also to stand in strong opposition to it. In terms of the ruling exploitative classes, peace means silently bearing the violence, loot, atrocities, exploitation and repression on the people. Development means destruction, total destruction of the people.
For the governments, development means the development of domestic and foreign industrial corporations, the development of landlords, the development of leaders and bureacrats. Development means in their sense, mega industries, big projects, big dams, special economic zones, industrial corridors, atomic projects, air defense, military hub, military training school, light studded roads, super highways, 5 star hotels, sky scrappers, mobile towers, corporate banks, police stations and camps and nothing else.
Development means displacement of the people. Our party understands that actual development is food, clothing, water, shelter, land, education, health, employment, irrigation and other such basic amenities to the majority of the people of the country. The bitter experience of the first jan jagaran of 1990-`91, the second jan jagaran abhiyan of 1997-`98, the military, organised salva judum that was initiated in 2005 June and went on for four years, the countrywide fascist military repressive campaign operation greenhunt that started in 2009, the present campaign involves uncountable atrocities on the people, murders, massacres, fake encounters, encounters, sexual atrocities on women, loot, burning of houses, fake arrests, putting people in jail, long and life imprisonments, destruction of hundreds of villages, forcing people into concentration camps in the name of relief camps. In fact they are nothing but strategic hamlets.
Migration of more than a lakh of people from Bastar to Telangana and Orissa out of terror and fear, tens of thousands of people becoming homeless and forced to take shelter in the forest and other such things are not only known to the people of Bastar, but also to the people of the country and the world. Thousands of adivasi youth were forced to become SPOs out of fear, terror and greed. This is nothing but making them pluck the eyes with their own fingers. It should be noted that first salva judum too was propagated to be a peace campaign. Strong people’s movement and people’s war gave a stiff resistance to all these campaigns and would continue to resist. Progressive and democratic intellectuals, writers, teachers, lawyers, media persons raised their voice against the fascist military, organised repression campaign salva judum and came on to the roads. They took up a legal fight. It became inevitable for the government to stop salva judum. Under the leadership of the party, PLGA, janathana sarkars, mass organisations and the masses are making uncountable sacrifices to resist the present greenhunt operation.
The proletariat organisations, maoist parties and organisations, human rights organisations, intellectuals, progressive and democratic people and media of the country and over the world are coming forward in an unprecedented manner to protest the fascist repressive campaign and in support to the people’s war in India. We appeal to the progressive, democratic intellectuals, writers, teachers, lawyers, media persons, human rights organisations of the country and the world to come on to the roads in protest to the anti people, fascist organised campaign, raise their voice and come forward to protect the jal jungle and zameen, the natural resources, environment and the survival and identity of the adivasis. SPOs who joined the government forces out of fear or greed, did anti people activities for a while and later realising their mistake surrendered to the people.
They asked excuse for their mistakes and are living among the people. Our party appeals to and gives an opportunity to those persons who out of their weakness and out of greed and pressure, stood against the people’s movement, to come and meet the people, admit their mistakes, ask excuse and live a normal and happy life. Our party calls upon the PLGA to bring the anti people persons, enemies of the people and renegades in front of the people’s court and take up necessary action.

(Gudsa Usendi) Spokesperson,
Dandakaranya Special Zonal Committee,
CPI (Maoist).

1º DE MAIO CLASSISTA E COMBATIVO. - LIGA DOS CAMPONESES POBRES (LCP) - NORDESTE -Brasil

1º DE MAIO CLASSISTA E COMBATIVO É CELEBRADO EM LAGOA DOS GATOS (PE) LEVANTANDO A BANDEIRA DA REVOLUÇÃO AGRÁRIA.
LIGA DOS CAMPONESES POBRES (LCP) - NORDESTE
foto di Jornal A Nova Democracia.

AUSTRIA: 70 Jahre Sieg über die Nazi-Diktatur. Damals wie Heute: Tod dem Faschismus!

Kommunistischer Jugendverband (KJV)
Young Communist League (YCL, Austria)


Web: www.rkjv.wordpress.com

viernes, 8 de mayo de 2015

GALIZA: Accións de solidariedade co profesor GN Saibaba que atopase en folga de fame.

correovermello-noticias
A Coruña, 07.05.15
No día de onte, co motivo da conferencia que o premio Nobel da Paz o indio Kailash Satyarthi deu nesta cidade, activistas do Comité Galego de Apoio a Guerra Popular na India, repartiron comunicados da campaña internacional en defensa e pola liberacion do coñecido intelectual GN Saibaba, profesor da Universidade de Nova Delhi, que atopase, dende fai un ano, na Cadea Central do Nagpur acusado de simpatizar co movemento naxalita.
O profesor Saibaba como medida de protesta polas condicions carcelarias e a negación de tratamento médico, por parte das autoridades do rexime reaccionario, ten iniciado, o pasado 11 de abril do 2015, unha folga de fame que ten debilitado gravemente súa saúde.
É urxente presionar as autoridades do rexime reaccionario da India para que den a asistencia debida ao profesor Saibaba e lograr súa plena liberdade.


70 anos da vitória soviética sobre o nazismo: A glória destes combates não se apagará jamais !

http://www.anovademocracia.com.br/149/12a.jpg
Ano XIII, nº 149, 1ª quinzena de Maio de 2015 AND

Em 9 de Maio de 1945, a humanidade progressista celebrava a grandiosa vitória da União Soviética sobre a máquina de guerra mais reacionária que a História havia conhecido até então, o exército imperialista nazifascista do Terceiro Reich de Adolf Hitler.
Em quatro anos de heróica defesa da Pátria Internacionalista do Proletariado, 22 milhões de soviéticos (entre eles milhões de militantes do Partido Comunista da URSS) deram sua cota de sangue pela liberdade, seja nas trincheiras de combates ou nos ataques covardes e indiscriminados lançados pelas hordas nazistas contra a população civil. Sem dúvida — e isto até os historiadores burgueses reconhecem —, a batalha do povo soviético durante a 'Grande Guerra Patriótica', passando por Stalingrado e outros combates lendários, é o maior feito militar da história, façanha que só pôde ser alcançada por um povo amante da liberdade e que tinha como objetivo defender o primeiro Estado socialista que o mundo conheceu.
Justeza, estratégia militar e política, uma direção revolucionária, um povo disposto a pagar o preço da liberdade com a vida: estas foram as razões pelas quais, como diz uma das versões em espanhol do clássico Hino Guerrilheiro, "a glória destes combates não se apagará jamais!". A serpente foi esmagada em Berlim e, naquele 9 de Maio, há 70 anos, a bandeira que tremulava sobre o Reichstag alemão era vermelha com o martelo e a foice.
Pela ocasião, traduzimos para o português um texto que expressa bem o sentimento de vitória naquele Maio de 1945. O texto foi originalmente publicado na revista Literatura Internacional, uma publicação soviética em língua espanhola destinada a divulgar a arte em geral desenvolvida principalmente na URSS nos tempos da II Grande Guerra Imperialista. Há, nas edições da revista, inúmeros relatos de guerra, já que vários artistas, nas condições de membros do Partido Comunista da União Soviética, se alistaram nas tropas para combater a besta nazista e relatar as batalhas. Não sabemos a data da publicação, já que a encadernação que temos em mãos traz várias edições sem as capas.
"Terminou vitoriosamente a Grande Guerra Patriótica do povo soviético contra os usurpadores germano-fascistas! Chegou para nós a Festa da Vitória longamente esperada.
A vitória! Que doce e emotiva soa a grande palavra Vitória!
A capitulação incondicional das tropas alemãs, assinada em Berlim, desenhou a linha para fazer o resumo final da sangrenta aventura hitlerista.
No primeiro de maio, o grande Stalin chamou os combatentes soviéticos a vencer os ocupantes alemães 'até que eles deixem de resistir'. Se levava a cabo o último assalto ao antro dos bandidos. Nos combates finais, o Exército Vermelho aplastou a fera fascista. Os alemães já não tinham onde manter-se: caiu Berlim, caiu Breslávia, caiu Dresden. Nenhum truque ajudou os aventureiros hitleristas. Os cabecilhas do bando de assassinos hitleristas se dispersavam como ratos, terminando seu sangrento reinado na Europa com a pantomima de uma mudança de roupa. Ao mando militar alemão não restava outra saída senão a de uma completa e incondicional capitulação.
Já não retumbam sobre Moscou as salvas que anunciavam as vitórias na frente. Hoje estão em silêncio os canhões. A vitória foi lograda. O inimigo está prostrado, depôs suas armas e se rendeu à graça dos vencedores.
Hoje o Exército Vermelho entrega ao povo soviético o mais grandioso triunfo da história.
Aceite-o, heróico povo soviético, você merece com honra e glória! Nele está seu constante trabalho de muitos anos, nele estão quatro anos de seus abnegados esforços e privações, nele está o fruto de sua dor, de sua temeridade, de sua valentia, nele está a amargura, a recompensa pela amargura das perdas e destruições. Tu conquistou esta vitória às custas de muitos trabalhos e muito sangue. Que alegria inunda teu coração! Nossa causa justa venceu!
http://www.anovademocracia.com.br/149/12b.jpg
Foto clássica da bandeira soviética sobre o Reichstag alemão
Este dia passará para a história pelos séculos. Desde hoje, o 9 de maio se converterá para todas as gerações um dia de festa nacional: a Festa da Vitória.
E, no dia da maior felicidade, nosso pensamento se dirige até nosso glorioso Exército Vermelho. Com grande amor, sob a direção do partido de Lenin e Stalin, os homens soviéticos cuidaram de seu Exército Vermelho, a fortaleza de seu país natal, educaram seus filhos para ele, o sustentaram com seu pensamento, o armaram com as invencíveis idéias leninistas-stalinistas, forjaram para ele armas seguras, resistentes, infalíveis. De tudo foi digno o Exército Vermelho: do trabalho, das privações, de nosso amor e nossas esperanças! Durante quatro anos levou sobre si a carga principal na guerra contra o monstro hitlerista. Combateu até o último minuto. E tudo o que realizou o Exército Vermelho para sua Pátria, para os povos da terra, para a liberdade e a paz, ficará para sempre na agradecida memória da humanidade.
A invicta bandeira de Lenin flutuava sobre nosso Exército Vermelho nas batalhas. O invicto gênio de Stalin o conduziu e o fez chegar à vitória. Faltam palavras para expressar toda a profundidade do carinho, do agradecimento e da fidelidade do povo soviético ao seu grande chefe, ao capitão e primeiro trabalhador do país, ao salvador da Pátria, libertador dos povos: ao grande Stalin. O caminho até nossa felicidade foi trazido com seu claro pensamento, com sua vontade de ferro, com sua fé inspiradora nas forças do povo, com seu infinito amor à Pátria soviética. E hoje, como sempre, em todas as provas e alegrias, o povo soviético está formando uma só família, formando um só exército, repetindo, como o mais querido, o mais firme que há sobre a terra: 'Stalin é a vitória!'.
Nada pode se comparar com a festa atual do povo soviético. Porque temos vivido para este dia, esquecendo de nós. Para aniquilar o Estado hitlerista, o exército hitlerista, a ordem hitlerista, para lograr isto empreendeu uma campanha imortal o titânico exército da estrela vermelha. A glória e a valentia lhe acompanharam em suas proezas únicas. E o objetivo foi alcançado. A víbora germano-fascista está derrotada pela arma justiceira. A humanidade tomou para si uma lição grande e inolvidável: somente na amizade dos povos, na unidade de seus esforços, é possível o futuro desenvolvimento do mundo. Encontra-se sem fôlego o império hitlerista, derrubado pela potência soviética. Encontra-se em cinzas e poeira, em vilipêndio e vergonha. Ao encontro de novo dia de paz se alça o radiante povo-titã, povo-vencedor na luz da glória imortal e de sua potência invencível.
Nossa Festa da Vitória é a festa dos povos amantes da liberdade. Os povos do mundo sabem a quem devem a salvação da escravidão fascista.
Viva o País Soviético! Que floresça entre os povos do mundo, ele, que é o baluarte da independência e da liberdade!
Viva a grande vitória de Stalin!"

miércoles, 6 de mayo de 2015

BRASIL: Condenado energicamente el asesinato del dirigente campesino Paulo Justino Pereira.


Mais um ativista camponês é assassinado em Buritis
Jaru, 4 de maio de 2015
Na noite do dia 1º de maio, Paulo Justino Pereira foi assassinado a tiros, no Projeto Rio Pardo. Ele era o presidente da Associação Vladimir Lênin. Paulo participou da reunião do dia 27 de abril, em Jaru, onde camponeses de várias áreas de Rondônia se reuniram com representantes do Incra, Eletrobrás, DER, secretaria de obras, lutando por energia, estradas e pontes, escolas nas áreas e regularização das terras dos camponeses. Ele foi o secretário desta reunião e apresentou a reivindicação de energia para as 3 mil residências do Projeto Rio Pardo, prometida há 16 anos.
Nos dias 29 e 30 de abril, Paulo participou com outros camponeses de uma reunião em Porto Velho com o Sr. Gercino José, ouvidor nacional dos latifundiários. Ele denunciou a situação de centenas de famílias de Rio Pardo, há dois anos sem solução. Como diz um boletim da Associação Lênin:
“Já fazem dois anos da desocupação violenta da Flona pelas forças armadas da presidente Dilma e do Governador Confúcio Moura. Durante esse período, nenhum tipo de assistência foi dado às famílias residentes no Rio Pardo. Das trezentas que foram desalojadas, apenas 34 foram assentadas, e de forma equivocada, em outras terras conflitosas, de propriedade do fazendeiro ‘Zoinho’. Com a morosidade do Governo Estadual em resolver o problema, as famílias já se preparam para o retorno à reserva, ‘dessa vez para ficar’”
A reunião foi tensa e terminou sem acordo. Paulo comunicou a decisão das famílias de Rio Pardo de retomarem suas terras, e como sempre, Gercino não apresentou nenhuma solução e ainda disse: "O Sr. quer dizer que as famílias irão descumprir uma ordem?" Paulo defendeu que o velho Estado é que não cumpre o direito legal e sagrado à terra para quem nela trabalha.
Paulo Justino nasceu em Pernambuco, morou no Rio de Janeiro e veio para Rondônia para ajudar a luta camponesa, causa tão perigosa, mas tão urgente e justa. Ele deixou três filhos e três netos e será enterrado em Maceió, na manhã do dia 6 de maio.
Buritis: palco de violência do latifúndio contra os camponeses
Dia 9 de abril de 2012, o líder camponês Renato Nathan foi assassinado em Jacinópolis, provavelmente por policiais e até hoje nada foi investigado, ninguém foi punido. No dia 28 de novembro passado, o camponês Luis Carlos da Silva foi sequestrado, provavelmente por pistoleiros em Monte Negro. Ele lutava por um pedaço de terra e a polícia só iniciou as buscas depois que parentes denunciaram na imprensa e bloquearam uma rodovia estadual por várias horas.
No último 27 de janeiro, foi assassinado José Antônio dos Santos, ex-morador do acampamento “10 de maio”. Quem se diz dono destas terras é Caubi Moreira Quito, que em dezembro passado prestou depoimento para o delegado da Polícia Civil de Ariquemes assumindo que pagou três policiais para fazerem segurança da área.
O latifundiário João Neuto Saul Guerin, morador de Foz do Iguaçu, contratou pistoleiros e os armou fortemente para atacar camponeses que tomaram as terras que ele diz serem suas. Mas são terras públicas, que João Guerin grilou. Sua advogada admitiu em petição para a justiça que dez homens fortemente armados estavam fazendo segurança privada da área. No início de abril, apenas 6 pistoleiros foram presos e nada aconteceu com o latifundiário. Já os camponeses, foram despejados pela polícia militar, no último dia 27, numa ação completamente arbitrária: até menores de idade foram algemados, não havia ambulância nem caminhão para transportar os pertences das famílias e os camponeses Luciano da Silva Coelho, José Félix Gonzaga e Claudimiro Matias da Costa foram presos pela polícia civil sob alegação de porte ilegal de armas.
Há mais de vinte anos o Incra criou assentamentos da reforma agrária nas Glebas Rio Alto e São Sebastião, que somam aproximadamente duzentos mil hectares e se estende por 7 municípios: Governador Jorge Teixeira, Campo Novo de Rondônia, Buritis, Monte Negro, Cacaulândia, Jaru e Mirante da Serra. As terras chegaram a ser cortadas pelo INCRA em pequenos lotes de 50 hectares e poderiam atender até 4 mil famílias. Mas nenhum camponês foi assentado. Comentam-se na região que funcionários corruptos do Incra davam orientações a latifundiários e fazendeiros grileiros. A maior parte delas hoje é latifúndio ou fazenda (média propriedade).
Gercino e Dilma têm as mãos sujas de sangue camponês
Todos estes fatos já foram amplamente denunciados e são de conhecimento do Sr. Gercino José. Ele já organizou reuniões e mais reuniões da comissão paz no campo, mas na prática, nenhum latifundiário é punido. Esta omissão cúmplice faz crescer a sanha dos latifundiários contra os camponeses. O assassinato de Paulo Justino repete o já mil vezes denunciado “ROTEIRO DA MORTE”, em que camponeses vão aos representantes do Estado (entre os quais está quase que invariavelmente presente o Desembargador Gercino), denunciam as ameaças, cobram a regularização de suas posses e depois são assassinados vítimas de tocaias.
A reforma agrária prevista na constituição nem poderia ser chamada de reforma de tão atrasada que é. Nem isto a gerência petista cumpre. Lula e Dilma assentaram menos famílias que o bandido FHC e ainda aumentaram a repressão contra aqueles que lutam pela terra. Agora é normal tropas da Polícia Federal, Força Nacional de Segurança e até o Exército apoiarem a PM na prisão de camponeses e no despejo de famílias acampadas e posseiras. Latifundiários seguem impunemente contratando bandos armados e policiais para serviço de pistolagem. Nos últimos 12 anos aumentou o número de lideranças camponesas assassinadas.
Mas nem toda violência do mundo consegue acabar com a necessidade legítima dos camponeses por terra. O latifúndio é o que existe de mais atrasado no Brasil e a luta combativa, organizada e independente de bravos camponeses segue tomando terras e ganhando o apoio de apoiadores honestos como Paulo Justino. Pessoas que ousam enfrentar este sistema podre são a esperança da construção de um mundo novo.
O povo quer terra, não repressão!
Morte ao latifúndio! Viva a Revolução Agrária!
LCP - Liga dos Camponeses Pobres de Rondônia e Amazônia Ocidental

Nuevo blog de la campaña internacional por la defensa y liberación del profesor GN Saibaba.

HUNGER STRIKE !
Invitamos a darle la maxima difusión
https://freesaibaba.wordpress.com/

ECUADOR: Imagenes de las acciones del 1º de mayo enviadas por los camaradas del Frente de Defensa de Luchas del Pueblo.









lunes, 4 de mayo de 2015

CANADA: Red Contingents at May Day 2015 (RCP)

This year again, the Revolutionary Communist Party called for the formation of “colourful red contingents” for International Workers Day. In a statement titled “The World Needs Socialism! Socialism Requires Revolution! The Revolution Needs Us!”, the PCR-RCP called for waving “the proletarian flag that symbolizes our strength, our courage, and the victories that soon will be ours.”
Here are the reports we got from comrades:

GATINEAU:


Some 2,000 people took part in the union demo downtown Hull, making it probably the largest demo ever held here. All the main unions were there, except those from the federal public service who went to the Ottawa march. The demo started from the office of the MPP on St. Joseph Boulevard and went to the Casino du Lac-Leamy. The organizers were allowed by the management to block one of the two entrances to the casino.
Along with anarchists associated with the “Association de Défense des Droits Sociaux,” the local PCR-RCP Organizing Committee took part in an anti-capitalist contingent, which brought together some 40 people including community organizers. One of the three banners held by the contingent had also been deployed earlier in the day at the head of a community demo.
The anti-capitalist contingent was both visible and audible with its slogans and massive red and black banners and flags. One of three banners were signed by the PCR-RCP and it read: “All power to the people—united and armed, we shall overcome.” A leaflet jointly written by anarchists and communists was also distributed.
When turning on the road leading to the casino, the protest was taking only one lane, even if the police had taken care of blocking both. The anti-capitalist contingent led 50 people on the second lane, causing the intervention of a union marshal who even tried to have the police involved. Once arrived at the casino, the protest turned into a fiesta with free hot dogs.
The anti-capitalist contingent continued to the left to block the second entrance to the casino, effectively stopping the entrance for one hour and a half. The casino is at only a hundred meters from the headquarters of the Gatineau police… The group decided to leave when the union rally ended. On the way back, on a desert portion of the Boulevard de la Carrière, a policeman tried to provoke the arrest of a demonstrator from a group of a dozen who were walking on the sidewalk, but this has not go further.

QUÉBEC CITY:


Nearly 1,000 people took to the streets this May Day in Québec City. The red contingent carried two banners and four red flags and was part of a larger anti-capitalist contingent which included students, anarchist groups and other protesters.
On several occasions, the anti-capitalist contingent shouted more politicized slogans than the official ones. There has also been a failed attempt to lead the protest to another route. That initiative came from an anarchist group that was part of the anti-capitalist contingent. The same group subsequently started a sit-in at the corner of Charest Blvd. and De La Couronne. All in all, this year’s was a more politicized demo than in previous years, clearly inspired by the anti-capitalist aspirations expressed in the “Spring 2015” and anti-austerity movement.

TORONTO:


Education Workers Action Committee and the Revolutionary Student Movement – Toronto gathered together for their May Day contingent in front of Ryerson University with a solid crowd of around 40 to 50 people. The crowd swelled at the sidewalk intersection, with EWAC and RSM members handing out red squares for everyone to show solidarity with striking Québec students.
Two rousing, anti-austerity and anti-neoliberalism speeches were given by rank and file members of CUPE and EWAC. They talked about the recent unions’ strikes, the successes and gains, and the need to carry the class struggle onward from this new momentum. With our high energy, we moved out towards Nathan Philips Square to join May Day march.
We bellowed out strike-supportive chants that we had all come to fondly memorize over the last month. Turning onto the street, we spontaneously occupied one lane of traffic, spreading out our banners and voices to vibrate the messages of anti-austerity and anti-capitalism. We were warmly greeted with solidarity honks from passing cars, and solidarity chant join-ins from people as we entered Nathan Philips Square.
The Square had numbers of around 200 people joined together. Speeches were read aloud with efforts to connect the struggles against austerity to those against resource and mining exploitation against First Nations people, and recent police violence against black communities in Baltimore and Ferguson. There was a lull in morale for the May Day march by that point. While these speeches were vital in broadly representing the diversity of oppressed people’s struggles, they lasted for too long. The organizers from the May Day committee left people dawdling in the Square for nearly 2 hours. People in our contingent thus spread around, had to leave, or left out of frustration in waiting too long to start the march. While the contingent held, many EWAC and student members that we brought out left.
The march finally began, albeit slowly and with lingering impatience to move by the crowds. Nevertheless, EWAC and the RSM held firm with our banners and pushed the militancy of the messages to match those in Québec, shouting ‘Anti-capitalist!’, smashing the state, and ‘Fuck the Police’ chants. Our radical voices echoed along the corporate buildings we marched by in the financial heart of Bay St. The march ended at St James Park with high enthusiasm, and more speeches given. One of the scheduled speeches was given by an RSM member, who poetically called for the masses to hunger for revolution.
By the way, we had no problems with police. Their numbers were small, and they didn’t follow us closely.

MONTRÉAL:



photo ACAB Media
The eighth edition of the annual Anti-Capitalist May Day demonstration called for the seventh consecutive year by the Anti-Capitalist Convergence (CLAC), brought together several thousand people, who bravely resisted the fascist terror exerted jointly by the Montreal Police and the Québec Provincial Police (SQ). Despite their savage attacks with gas, pepper spray and batons, people continued to protest and regrouped, showing great determination.
CLAC has called for three gathering points both located in the new bourgeois “Golden Square Mile,” while several groups had planned to gather in various neighbourhoods to converge downtown.
The main gathering has been the Square Phillips one where the PCR-RCP, the Proletarian Feminist Front, Women of Diverse Origins, the Immigrant Workers Centre, Muslim Feminist Activists and the Revolutionary Student Movement had called for a red contingent.
After a few speeches stressing the importance for the working class to unite to combat all forms of oppression and discrimination, the group was quickly attacked by the SPVM thugs who tried to prevent the demonstrators to take to the streets. The people nevertheless succeeded to gather and march and soon the whole area turned into a virtual war zone. The cops extensively used tear gas, causing a chaos in this highly busy shopping area.
At the call of the CLAC, the demonstrators regrouped and re-started the march to the west, succeeding in thwarting the onslaught of police officers who suffered significant material losses, as a number of their cars were destroyed.
The courage and determination of the demonstrators clearly won over the unbridled violence of the watchdogs of the bourgeois system.

domingo, 3 de mayo de 2015

REINO UNIDO: Un llamado de los camaradas de Revolutiorary Praxis ante el circo electoral.






WHOEVER WINS THE ELECTION -
WE LOSE!
Every effort is being made by the politicians and the media to get us to vote in the General Election.  Yet millions of people have not even bothered to register to vote.  Many of those voting do so very reluctantly, on a least worse basis in their choice of parties.  The fact is that public confidence in politicians and the political system in Britain is at all time low.

GRINDING US DOWN

The multi-millionaire bankers created the world-wide financial crisis in 2008 but ordinary people have been paying for their folly ever since.  In Britain:

· There have been massive cuts in public spending on vital social services with old and disadvantaged people suffering the most as many thousands of those providing care are being sacked.  Also welfare benefits have been reduced causing much hardship.

· Most people’s living standards have significantly fallen during the last five years.  More people than ever before are working longer in a desperate attempt to maintain household income.  Many of the new jobs are on insecure, zero hours contracts at National Minimum Wage.  Working people are being exploited by employers to a greater intensity than ever before.

· There is a growing housing shortage leading to sky high rents being charged by greedy landlords.  Very few council houses have been built. A declining number of people are able to afford to buy their own homes.  Homelessness is on the rise.

· Growing poverty means that  hundreds of thousands of people, many of them working full-time, are turning to food banks to ward off hunger.

In one of the richest countries in the world massive differences in living standards are growing between the tiny minority of billionaires and the great mass of the people.

CAPITALISM IS CRAP, LET’S GET RID OF IT!

 This exploitative and oppressive system we live under is called CAPITALISM.  Whoever  forms the next government, they will carry on propping up the capitalist system which enriches the tiny minority capitalist class who own and control finance, industry and commerce..  While the bankers carry on playing we will carry on paying for their excesses.

In the world at large capitalism brings about murderous wars, as in the Middle East, and growing environmental devastation.  It is literally killing the planet.  We can’t afford to put up with capitalism for any longer.

PREPARE FOR REVOLUTION

We have to face up to the fact that the only lasting way to deal with our problems is to work towards the forceful, revolutionary overthrow of capitalism and its replacement by socialism, a system run on the basis of real, mass democracy where satisfying the real needs of the many is the aim of society.

REMEMBER: ANY VOTE IS A VOTE FOR THE SYSTEM

Revolutionary praxis


"A qué se refiere el ministro García-Margallo...." Un interesante análisis de los camaradas de GMHC.

Visita oficial de José Manuel García-Margallo a India

A qué se refiere el ministro García-Margallo cuando habla de “hermosa amistad” entre la burguesía española y el régimen reaccionario indio de Narendra Modi

El pasado 25 de abril el cabecilla de la diplomacia burguesa española José Manuel García-Margallo inició un viaje oficial a la India acompañado de una quincena de empresarios y miembros de la Cámara de Comercio de España y de la Confederación Española de Organizaciones Empresariales (CEOE),  incluyendo los responsables de  algunas de las principales empresas militares españolas,  así como  de varias decenas de inversores.
Después de las visitas en los últimos meses del ministro español de Defensa, Pedro Morenés y de los secretarios de Estado de Comercio, Jaime Garcia-Legaz y de Asuntos Exteriores, Ignacio Ybáñez, con esta última visita -se trata de la primera de carácter oficial de un ministro de asuntos exteriores español desde 1971, aunque varios lo hayan hecho acompañando a reyes o presidentes de gobierno- el capitalismo imperialista español ha tratado de reforzar su penetración en el mercado indio.
Tal y como señalaba la enviada especial del diario El Mundo de Madrid a Nueva Delhi a propósito de esta visita de Garcia-Margallo y empresarios españoles: “La liberalización económica emprendida por el nuevo Gobierno liderado por el primer ministro indio, Narendra Modi –incorporado al poder hace apenas un año-, y el volumen de su presupuesto- sólo en infraestructuras ferroviarias, cerca de 140.000 millones de dólares- han atraído al capital occidental como a abejas en un panal de rica miel” (1)
Uno de los principales motivos de esta visita ha sido tratar de que las empresas  españolas de fabricación de diverso tipo de armamento logren firmar contratos multimillonarios con  el régimen del fascista hindú Modi. Así, las empresas españolas de armamento militar,  como Navantia o Airbus Military,  han ofertado buques y aviones de guerra por valor de más de cuatro mil millones.
“La compañía aeronáutica europea está pendiente de que India decida la adquisición de seis aviones cisterna A330 MRTT, que se montan en España, por unos 1.200 millones; y negocia la venta de 56 aviones de transporte C-295 por casi 2.000 millones. Navantia, por su parte, se ha asociado  a un astillero indio para ofrecer cuatro megabuques multipropósito LHD, similares al “Juan Carlos I” de la Armada española, por unos 1.600 millones, en un concurso en el que compite con empresas de Francia y EE.UU. También aspira a vender cazaminas y un barco de aprovisionamiento en combate (BAC) como el “Cantabria” español –escribía el enviado especial a Nueva Delhi del diario El País de Madrid a este respecto (2).
Ni que decir tiene que, de firmarse todos estos contratos entre las empresas militares españolas y las autoridades indias, dicho material bélico será empleado dentro de los planes expansionistas  de la burguesía imperialista india en Asia y la región del Indico y en el combate y represión de la revolución armada que lidera el Partido Comunista de la India (Maoísta)  contra el régimen semifeudal y semicolonial.
Pero no sólo es en el campo militar en el que el capitalismo imperialista español quiere clavar con mayor profundidad sus garras en la India. Las nuevas leyes adoptadas por el gobierno de Modi de liberalización de numerosos sectores económicos e industriales (para, según los medios de comunicación de la burguesía y el imperialismo  ¡¡“impulsar y dinamizar la economía del país”!!)  han hecho que las grandes empresas españolas como Adif, Renfe o Talgo (de infraestructuras ferroviarias); Abengoa, Acciona o Gamesa (de energías renovables y tratamiento de aguas) y otras más (como Aldeasa, actualmente asociada a la india Tata) estén tratando de obtener suculentos beneficios a costa de controlar,  explotar y saquear los recursos del subcontinente indio.
Durante esta última visita, Garcia-Margallo inauguró  el foro económico “Cumbre Empresarial España-India” organizado por la Confederación de la Industria India; se reunió con su homóloga india de Asuntos Exteriores Sushma Swaeraj; con el ministro indio de Desarrollo Urbano, Venhaiah Naidu y el de Finanzas Shri Arun Jaitley.
Y por si todas estas reuniones y encuentros no fuera suficientes,  Garcia-Margallo también fue recibido el 27 de abril por el archirreaccionario Narendra Modi,  el cual invitó a las empresas españolas “a participar en la iniciativa Make in India”. Recordemos que en un comunicado de fecha 5 de Enero de 2015 emitido por el Comité Zonal Especial de Dandakaranya del Partido Comunista de la India (Maoísta) contra la visita del cabecilla del imperialismo yanqui a la India, Obama, se afirmaba que: “Make in India / Made in India no son sino saquear la India por parte de los capitalistas extranjeros”.
Tras esta reunión Garcia-Margallo afirmó ante los medios de comunicación que éste encuentro podía ser ¡¡“el principio de una hermosa amistad”!!
Está claro que para la burguesía imperialista española el término “hermosa amistad” es sinónimo de empresarios españoles  llenándose los bolsillos y aumentando sus cuentas bancarias hasta cifras astronómicas. “Hermosa amistad” es para ella el saqueo y pillaje de los recursos naturales de la India. Y, por si no fuera poco,  “hermosa amistad”, también es para los capitalistas españoles la  muerte y desolación para el proletariado y las masas populares de la India a manos del Ejército y las fuerzas represivas del régimen hindú fascista reaccionario de Narendra Modi,  armado hasta los dientes con material militar fabricado en España.

GRAN MARCHA HACIA EL COMUNISMO
2 de Mayo 2015
Notas
(1) El Mundo, 28-4-2015
(2) El País, 28-4-2015