martes, 21 de mayo de 2013

La Cuestión Nacional en Turquía, texto del camarada Ibrahim Kaypakkaya

Amplio extracto del texto “La Cuestión Nacional en Turquía”, redactado por el camarada Ibrahim Kaypakkaya, como parte de una extensa polémica contra los revisionistas de Shafak.  “A World to Win” (Un Mundo que Ganar), nº 5/1986, págs. 77-79. 
La traducción al español es responsabilidad de los camaradas de Gran Marcha Hacia el Comunismo. Madrid, mayo 2013.





11. ¿Cuál debe ser la posición del proletariado consciente de clase en Turquía sobre el Movimiento Nacional Kurdo?
Primero, debe señalarse que, independientemente de su nacionalidad, el proletariado consciente de clase en Turquía no debe asumir una posición bajo la bandera del nacionalismo burgués. En palabras del camarada Stalin: “El proletariado consciente tiene su propia bandera, ya probada, y no necesita marchar bajo la bandera de la burguesía”.
Segundo, independientemente de su nacionalidad, el proletariado consciente en Turquía debe esforzarse por reunir a las masas de obreros y campesinos bajo su propia bandera y dirigir la lucha de clases de todas las masas trabajadoras. Sobre el terreno del Estado de Turquía, unirá a todos los obreros y trabajadores de todas las naciones en Turquía dentro de organizaciones de clase comunes.
Tercero, independientemente de su nacionalidad, el proletariado consciente en Turquía apoyará incondicionalmente el contenido general democrático del movimiento nacional kurdo que está dirigido contra la opresión, la tiranía y los privilegios de las clases dominantes turcas al igual que la eliminación de todas las formas de opresión nacional y la igualdad de naciones. De forma resuelta e incondicional apoyará los movimientos de otras nacionalidades oprimidas que trabajen en esta misma dirección.
Cuarto, sea cual sea la nacionalidad, el proletariado consciente en Turquía debe permanecer totalmente neutral en relación a la lucha desarrollada por la burguesía y los terratenientes de diversas nacionalidades para asegurar su propia supremacía y privilegios. El proletariado consciente en Turquía nunca deberá apoyar la tenencia dentro del movimiento nacional kurdo que aspira a fortalecer el nacionalismo kurdo; nunca ayudará al nacionalismo burgués; en modo alguno apoyará la lucha desarrollada por la burguesía y los terratenientes kurdos por su propia supremacía y privilegios; es decir, puede contentarse con apoyar el contenido democrático general del movimiento nacional kurdo y no irá más allá de él…
(…) Recalquemos este punto también: los comunistas siempre y absolutamente distinguen entre el nacionalismo de una nación oprimida y el de una nación opresora y entre el nacionalismo de una pequeña nación y el de una gran nación.
El camarada Lenin ha señalado lo siguiente sobre el tema:
“Respecto del segundo tipo de nacionalismo, nosotros, nacionales de una gran nación, casi siempre han sido culpables, en la práctica histórica, de un infinito número de casos de violencia; además, cometemos violencias e insultos un infinito número de veces sin notarlo…
Esa es la razón por la cual el internacionalismo de parte de los opresores o `grandes´ naciones, como se les denomina (aunque son grandes sólo en su violencia, sólo grandes como bravucones), debe consistir no sólo en el cumplimiento de la igualdad formal de las naciones sino incluso en la desigualdad de la de la nación opresora, la gran nación, que debe constituir por la desigualdad que obtiene en la práctica actual. Cualquiera que no comprenda esto no ha entendido la verdadera actitud proletaria sobre la cuestión nacional, es aun esencialmente pequeño burgués en su punto de vista y es, por tanto, seguro que caiga en el punto de vista burgués”.




El camarada Lenin continúa con lo siguiente:
“… nada retrasa el desarrollo y fortalecimiento de la solidaridad de clase proletaria tanto como la injusticia nacional; nacionales `ofendidos´ no son sensibles a nada tanto como el sentimiento de igualdad y la violación de esta igualdad, ya sea por negligencia o mofa- a la violación de esa igualdad por su camaradas proletarios. Esa es la razón por la cual en este caso es mejor excederse en lugar de no pasarse en cuanto a las concesiones e indulgencia hacia las minorías nacionales” (La Cuestión de las Nacionalidades o `Autonomización´[Continuado], Obras Escogidas, Vol. 3, p. 690)
¿Es lo que los revisionistas de Shafak hacen algo similar a lo que propone el camarada Lenin? ¡No, en absoluto! Los revisionistas de Shafak hoy siguen una línea que es en esencia la del nacionalismo turco; con un montón de demagogia, solo quieren pisotear el derecho de la nación kurda a la autodeterminación; y toman a los representantes del chovinismo turco como su portaestandarte. Lo que hacen está completamente en desacuerdo con lo que defiende el camarada Lenin.
Anteriormente hemos mencionado que la tendencia general de todo movimiento nacional es formar un estado nacional independiente, que los requisitos del capitalismo y la producción de bienes se satisfacen mejor de esta manera y que los más profundos factores económicos operan en esta dirección. Desde luego también la tendencia general del movimiento nacional kurdo está en la dirección de formar un estado nacional independiente. Sin embargo, la tendencia general es una cosa y las demandas concretas formuladas por un movimiento nacional son otra. Las demandas concretas no contradicen esta tendencia general. Pero no todo movimiento nacional puede escoger esta tendencia general –es decir, formar un Estado separado- como su objetivo concreto. Existen innumerables factores que determinan si esto ocurre. La relación de fuerzas en el país y a escala mundial, las consideraciones de la burguesía y los terratenientes de las diversas nacionalidades dentro del país relativos a sus propios intereses, el carácter de la opresión nacional, asuntos tácticos, etc.- todos estos factores determinan los objetivos concretos formulados por un movimiento nacional.
En Turquía, el movimiento nacional kurdo no ha formulado aun abiertamente la demanda de secesión. Actualmente as demandas formuladas abiertamente por el movimiento nacional kurdo son el reconocimiento de la lengua kurda (en lectura, escritura y palabra), emisiones de radio en kurdo, la retirada de obstáculos que dificultan la libre difusión de la “cultura nacional” (en realidad, la cultura de la burguesía y terratenientes kurdos), el cese de la política de asimilación, la disponibilidad de escuelas que proporcionen educación en kurdo, el reconocimiento del derecho de autodeterminación, etc. Las diversas razones que hemos abordado anteriormente impiden al movimiento nacional kurdo de formular abiertamente la exigencia de secesión; por tanto, al menos hoy, no es correcto decir que, no el pueblo kurdo sino la nación kurda está luchando por la autodeterminación.
Manteniendo esto no pasamos por alto ni mucho menos el poderoso deseo entre la burguesía y los pequeños terratenientes kurdos para separarse. Pero sostenemos que este deseo no se ha convertido en la exigencia vierta del movimiento nacional. Por ejemplo, hoy el movimiento nacional de Irlanda del Norte ha formulado abiertamente la exigencia de separación. El movimiento nacional kurdo en Turquía también, en el pasado, se pronunció por la demanda de separación, etc. El hecho que el movimiento nacional kurdo hoy no haya formulado abiertamente la demanda de separación no significa que no lo hará tampoco en fecha posterior.
Además, varios compromisos son posibles también entre las clases burguesa y terrateniente de las dos naciones; no pasemos tampoco esto por alto. En realidad, el movimiento Barzani en Irak ha restado contenido con la autonomía parcial. Además, mientras un sector del movimiento nacional kurdo puede que exija la separación, otro sector puede que no lo haga. Consecuentemente, no nos remanguemos los pantalones antes de divisar el rio.

domingo, 19 de mayo de 2013

GALIZA: Actividades de GaliciaxPalestina




A Asociación Galiza por Palestina naceu no ano 2005 co fin de apoiar e promover a solidariedade
coa causa árabe, especialmente coa palestina. A nosa actividade foi crecendo sempre co
compromiso de atender a realidade humana, política e social de Palestina, Como resultado
deste traballo, este mes de maio de 2013, estamos a preparar actividades e proxectos con
diversos obxectivos:
Informar, transmitir e promover novas desde Palestina. O 15 de maio é o día da Nakba ( A
catástrofe), que neste ano denuncia 65 anos de inxustiza , expropiación e ocupación da terra
palestina. Galiza por Palestina, en colaboración coa Gentalha do Pichel e a Platafotrma BDS
Galiza, participa nunha semana de actos que se celebran neste Centro Social.
A solidariedade social é unha das nosas bases. A nosa organización colabora e promove a
cooperación internacional ao pór as asociacións, institucións organizacións e partidos políticos en
contacto con organizacións palestinas de recoñecida traxectoria. Nós só pretendemos fomentar as
actividades en Palestina feitas por palestinas e palestinos. Por iso debemos lembrar as institucións
palestinas que alí traballan e que nestes momentos de crise mundial, sofren aínda máis o bloqueo e
o abandono internacional. Son anos de colaboración cos Comités de Traballo para a Saúde, HWC
Palestine e queremos lembrar o seu importante traballo sociosanitario promovendo campañas de
axuda, doazóns e promoción de programas.
Presentar ao púbico a campaña online #impalestinian, coa cal pretendemos mostrar as caras da
solidariedade internacional coa causa palestina. Nesta actividade nas redes sociais, pretendemos
difundir mensaxes de apoio á poboación palestina e transmitir a realidade da cooperación diaria.
Promover as campañas de boicote, desinvestimento e sancións a Israel e apoiar actividades con tal
fin. O día 21 de maio, a cantante israelí Noa dará un concerto na Cidade da Cultura. En numerosas
ocasións, foi pedido á artista israelí que condenase os bombardeos a Gaza, mais nunca se
pronunciou en contra deste masacre. É responsabilidade das institucións púbicas que a ética
prevaleza. Polo tanto, mentres non haxa declaracións firmes contra o asasinato da poboación
palestina manteremos a nosa campaña de boicote a este concerto.
Por todo isto, informamos da axenda de actividades previstas este mes.

 17 de maio, presentación da exposición #impalestinian na Gentalha do Pichel.

 21 de maio, festa da campaña #impalestinian. Concerto de Mr Cool e actuación de Avelino
González. A recadación da venda de billetes, artigos solidarios e vales irá integramente á
ONG HWC- Palestine. Ás 21 h no Ultramarinos, Santiago de Compostela.

 23 de maio, Conversas con Palestina. Charla coloquio sobre a realidade humana de persoas
palestinas que residen na Galiza. Ás 20 h, na Gentalha do Pichel.

Pregamos apoien,colaboren, difundan e promovan estas actividades.
Para máis información, contacten con
galizaxpalestina@gmail.com
galizaporpalestina.worpress.com
facebook/galizaporpalestina
twitter/galizaporpalestina

ECUADOR: Documento del CR-PCE.





GOBIERNO DE CORREA: FARSA Y DEMAGOGIA INFINITAS


Tras el “triunfo” del fascismo de Correa en las urnas de la vieja democracia burguesa en el Ecuador, el gobierno ha venido levantando una gran campaña mediática de falsedades y demagogia como cortinas de humo para tapar el desgaste y futuro colapso de la economía del país y simultáneamente para reforzar la imagen de un supuesto “gobierno de cambios”, “gobierno nacionalista”, etc.
Son varios temas los que ha lanzado, pero se principalizan cuatro: el congelamiento de los sueldos de los ministros y el propio presidente, lanzamiento del satélite “Pegaso”, cambio de la “matriz productiva” y posesión de la “nueva” Asamblea Nacional.
El Partido Comunista del Ecuador, como corresponde a la lucha de clases, analiza estos temas a la luz del marxismo-leninismo-maoísmo –ciencia revolucionaria y poderosa del proletariado- para desenmascararlos y combatirlos, todo esto como parte de lo que el Partido ha planteado desde hace buen tiempo atrás: levantar la oposición revolucionaria estratégica al fascismo y construir el factor subjetivo de la revolución.

EL CONGELAMIENTO DE LOS SUELDOS DEL PRESIDENTE Y LOS MINISTROS.-En la cadena sabatina número 316, Correa decretó el congelamiento de los sueldos del presidente ($ 6.957 USD), de los ministros, gerentes, titulares y directores de empresas públicas. En su cinismo decía: ““Vamos a predicar con el ejemplo. Los primeros que nos vamos a congelar los sueldos  y salarios por dos años serán los altos funcionarios del Gobierno Central, presidente, vicepresidente y Ministros, por eso ya me la tienen jurada algunos ministros. Están en huelga de hambre creo” (Agencia Pública de Noticias del Ecuador y Suramérica, 6 de abril de 2013).
Esto es pura demagogia. Primero, porque el salario básico unificado -el que gana la gran mayoría de trabajadores- es de $ 318 USD, mientras que Correa gana $ 6.957 USD, es decir 22 veces más, lo que significa que un obrero, empleado o jornalero gana en 22 meses (prácticamente 2 años) lo que el fascista Correa gana en solo 1 mes.  Segundo, porque el botín para Correa, sus ministros y demás altos funcionarios públicos no está en los sueldos sino en la contratación pública, ahí es donde mejor saben aprovecharse para lucrar  y ejemplos de esto hay por montones aunque no salgan a la luz pública o solo salgan pequeños indicios. La propuesta de los comunistas en nuestro programa para la nueva República Popular del Ecuador es de que los diputados del pueblo, ministros y presidente ganen lo que gana un obrero y que el salario del obrero y demás sea acorde al costo de la canasta familiar, que permita una vida de felicidad con buena alimentación, salud, vivienda, vestimenta, educación, seguridad, recreación y altos niveles de cultura.

LANZAMIENTO DEL SATÉLITE PEGASO.-Pegaso es un satélite cúbico, de 10 cm por 10 cm, con paneles solares de 75 cm y un peso total de 1,2 Kg.  Según Correa, el lanzamiento del satélite Pegaso significaría el paso del Ecuador atrasado a un “nuevo” Ecuador tecnológico, avanzado y por poco una “potencia”, levantando con esto el nacionalismo burgués al estilo del fascismo clásico. Nuevamente esto no es más que una gran farsa mediática del tamaño del volcán Cotopaxi. El satélite Pegaso fue construido con asesoría extranjera y lanzado el 26 de abril en un cohete (LM2D) desde la estación china de Jiuquan; es un satélite que a duras penas puede proyectar imágenes de baja resolución superadas inclusive por simples programas como “Google Earth”, por lo que ese satélite no sirve ni siquiera para fines “educativos”. Correa es tan farsante que para montar este show mandó a construir la “Agencia Espacial Civil Ecuatoriana (EXA)”, con el primer y único “astronauta” ecuatoriano Ronnie Nader. Y si a esto le sumamos que nadie sabe en qué lugar del país fue constuido el satélite Pegaso y tampoco hay videos o fotos de cada paso en su construcción, se concluye evidentemente que lo del satélite Pegaso es solo una farsa más del gobierno fascista de Correa. El Partido advierte que este tema lo seguirán manipulando cada vez más, y que en esa línea el gobierno ya tiene previsto enviar un segundo satélite llamado “Krysaor” que será lanzado en el mes de julio desde Rusia.  Como vemos son satélites ridículos con muy poca utilidad, puestos en órbita con la ayuda del imperialismo chino y ruso.  El gobierno de Correa dice que hace satélites cuando ni siquiera puede construir un carro hecho en Ecuador y al servicio de las masas populares, pues acá solo se ensamblan las carrocerías y motores hechos en las empresas monopólicas, al servicio de los capitales del imperialismo.

CAMBIO DE LA MATRIZ PRODUCTIVA.-Ecuador es un país de capitalismo burocrático: está sometido al imperialismo, principalmente EEUU y CHINA, y es semi-feudal. El país vive de la producción y exportación de petróleo, bananos, camarón, flores, frutas y artesanías, mientras que la maquinaria y tecnología vienen de afuera, se la compra a los países imperialistas. Es decir el Ecuador produce según los requerimientos del imperialismo, de la distribución internacional del trabajo realizada por los monopolios. Esto es tan evidente e irrefutable, que el gobierno fascista de Correa ahora viene con el cuento de que quiere cambiar la “matriz productiva”. Pero ¿qué entienden los fascistas por cambio de la matriz productiva?  “Este logro le permitirá al Ecuador superar el modelo actual de generación de riquezas, basado en recursos naturales, por un modelo fundamentado en el conocimiento y las capacidades de los ecuatorianos. Este crecimiento estará basado en la generación de productos elaborados, el apoyo de nuevas tecnologías y la potenciación del talento humano.” (ecuadorenvivo.com . Vicepresidente Glas liderará el cambio de matriz productiva).
Como vemos el gobierno no habla nada de liberar al Ecuador de la opresión imperialista yanqui y china, no dice nada de crear industria pesada y liviana con tecnología de punta, no habla ni una pisca de desarmar máquinas de otros países y clonarlas, no dice nada de entregar la tierra para quien la trabaja, en definitiva no plantea absolutamente nada efectivo que lleve al Ecuador hacia un país independiente e industrializado. El farsante Correa propone cambiar la matriz productiva exportando “productos elaborados” que no son otra cosa que ropa, celulares, etc., más o menos como sucede en Bangladesh, Viet-nam y otros países oprimidos del sudeste asiático; propone el apoyo de nuevas tecnologías pero al estilo de su ridículo satélite Pegaso, es decir “apoyo tecnológico” del imperialismo; y la famosa “potenciación del talento humano” no es otra cosa que educar a las masas en aspectos técnicos y tecnológicos de acuerdo al requerimiento empresarial de la gran burguesía y el imperialismo.
Contra toda la farsa del gobierno fascista de Correa, los comunistas planteamos en nuestro programa luchar por un Ecuador independiente, soberano, industrializado, democrático y próspero, esto significa barrer las tres montañas que nos oprimen y que son el imperialismo, el capitalismo burocrático y la semi-feudalidad.

POSESIÓN DE LA “NUEVA” ASAMBLEA NACIONAL.-En este punto se puede ver con mayor facilidad el establecimiento del fascismo en el Ecuador. El gran comunista José Carlos Mariátegui decía que “La institución típica de la democracia es el parlamento. La crisis de la democracia es una crisis del parlamento”. Cuando la democracia burguesa está en crisis, asoma en la escena política contemporánea el fascismo, primero sucedió en Italia, luego Alemania y España; en la actualidad en Venezuela, Bolivia, Ecuador y otros países.
El fascismo es la negación de los derechos demo-liberales establecidos por la Revolución Francesa de 1789; así uno de los rasgos del fascismo es la negación de la división clásica de los poderes del Estado burgués, sustituyéndola por la concentración de todos los poderes del viejo Estado en el Ejecutivo y dentro del ejecutivo por el presidente de la República.  Ahora el fascista Correa dirige absolutamente todos los cinco poderes del viejo Estado ecuatoriano: Ejecutivo, Legislativo, Judicial, Electoral y de Control Social, nada de lo que se haga o deje de hacer allí puede estar al margen de lo que diga Correa y su círculo de fascistas.
El martes 14 de mayo se posesionó la “nueva” Asamblea Nacional; el fascismo tiene 100 asambleístas de 137. Su estrategia ha sido poner a 3 mujeres en la dirección del parlamento de papel:  Gabriela Rivadeneira, Rosana Alvardo y Marcela Aguiñaga; esto lo hace Correa para manipular el tema del género femenino. Primero saben que a nivel poblacional hay más mujeres que hombres en el país; segundo con esto pretenden dar la imagen de una supuesta equidad de género y que “las mujeres van al poder”; tercero, así se blindan contra la oposición pues en el imaginario de un sector de la masas no es lo mismo enfrentar a un hombre que a una mujer, ellas suavizan lo brutal del fascismo, le dan un “rostro humano” a las persecuciones, opresión y explotación. Ya hay algunas personas confundidas que dicen que si quiees dirigen la asamblea son mujeres entonces serán mejor las cosas, no habrá represión, etc. Esto es totalmente falso, no se trata de si los que gobiernan son hombres o mujeres, mestizos o indígenas, viejos o jóvenes…sino de a qué clase social representan, qué ideología tienen, qué intereses defienden. Es el caso por ejemplo de la presidenta de Inglaterra en los años 80 del siglo pasado, Margareth Tacher, conocida como la “Dama de Hierro” por su forma reaccionaria, brutal y derechista de gobernar e incluso invadir otros países.
Finalmente en el Ecuador sucedió lo que tenía que suceder bajo un gobierno fascista: el parlamento como institución clásica del viejo orden demo-liberal ha sido totalmente destruido. Sucedió como en Italia y Alemania donde Mussolini y Hitler respectivamente ganaron los dos tercios (2/3) del parlamento y con eso reafirmaron aún más su poder reaccionario, fue cuando el fascismo comenzó su auge.
Ahora todo el poder del viejo Estado está en manos del fascista Correa y su círculo de lacayos; ahora podrán saquear el país a diestra y siniestra; podrán imponer cuanta ley de represión se les antoje; podrán destruir los medios de comunicación opositores; podrá seguir vendiendo el Ecuador al imperialismo yanqui y chino; podrán enriquecerse y prolongarse en el poder lo más que puedan que, según palabras del buró político de Alianza País, este proyecto correísta va hasta aproximadamente el 2025.
Sin embargo, esta concentración total de poder y la mayor opresión de las masas populares se convertirá precisamente en el elemento explosivo que los destruirá a ellos mismos, pues las masas poco a poco van comprendiendo que su liberación solo puede ser mediante la lucha armada revolucionaria, esto es la Guerra Popular, van comprendiendo que el viejo Estado está podrido hasta la médula y que corresponde rebelarse y con las armas en la mano forjar Nuevo Poder de obreros y campesinos.
La leña en el país se va secando y, más temprano que tarde, una sola chispa podrá incendiar toda la pradera.

COMITÉ DE RECONSTRUCCIÓN
PARTIDO COMUNISTA DEL ECUADOR
18/05/2013

GALIZA: Entrevista do profesor Grover Furr para Forxa

"A nosa única resposta ten que ser reconstruír o Movemento Comunista Internacional" [Grover Furr].

Con motivo do Ciclo de conferencias con Grover Furr (profesor da Montclair State University –Nova Jersey-), baixo o título “A falsificación histórica contra o Movemento Comunista Internacional”, organizado por FORXA!, que terá lugar en Compostela e Ferrol (22 e 23 de Maio, respectivamente), o historiador norteamericano tivo a amabilidade de respostar a esta entrevista:
FORXA!.- Resume nunhas cantas frases cales son, ao teu entender, as causas económicas, sociais e políticas fundamentais que contribuíron á contrarrevolución na Unión Soviética.
Grover Furr.- Na miña opinión, é imposíbel responder a esta pregunta en poucas liñas sen acabar soando dogmático, xa que non hai cabida para a argumentación e as probas. Ademais, fun bruscamente atacado por algunhas persoas da esquerda polos últimos dous parágrafos en “As mentiras de Khrushchev”, onde me limitei a plantexar algunhas cuestións –preguntas obvias, creo– para futuras investigacións.
En xuño de 2011 falei sobre este tema. Aquí están as miñas conclusións, que terán que servir como a miña resposta polo momento:
Dende o meu punto de vista, o fracaso do socialismo no século XX NON foi debido a fracasos persoais de líderes como Lenin, Stalin ou Mao Tsetung. Estes homes, e moitos outros importantes comunistas nestes movementos, foron xente brillante e dedicada que traballaron toda a súa vida para construír unha sociedade comunista de xustiza e igualdade. Pensaron que poderían facer isto simplemente construíndo o “socialismo” primeiro.
E iso mesmo foi o que fixeron –construír e liderar sociedades socialistas tal e como eles as entendían. Estas sociedades acabaron desembocando no capitalismo explotador. Mais iso non foi por mor de que Lenin, Stalin, Mao e outros fosen imbéciles, ignorantes, corruptos, “criminais” ou “estar famentos de poder”. Eles foron as mellores persoas no mundo e guiaron o mais grande movemento de liberación na historia da humanidade.
A reversión ao capitalismo tivo lugar porque o “socialismo” contiña, en si mesmo, as sementes da súa propia destrución. O socialismo preserva demasiados aspectos do capitalismo explotador, tales como:
- Privilexios duns poucos a costa de outros.
- Diferenza salarial.
- A contradición entre o traballo psíquico e o traballo manual, e a tendencia a premiar ao primeiro máis que ao segundo.
- As contradicións entre a cidade e o campo.
- As relacións de produción capitalistas.
Todas estas contradicións citadas medraron, ou foron deliberadamente promovidas, dentro do mesmo Partido Comunista.
É evidente que o comunismo a gran escala, coa idea de explotación de clases e desigualdade, non terá lugar ata que todos os vestixios do capitalismo sexan borrados da face da terra. Fará falta, para iso, toda unha era histórica.
Aínda así, nunca chegará a acontecer de todo a menos que o concepto de socialismo sexa radicalmente modificado. Se non se modifica, entón as futuras revolucións estarán condenadas a repetir os erros das revolucións do pasado. Isto non só sería tráxico, senón tamén criminal –significaría que a nosa xeración de comunistas negouse a aprender as leccións dos nosos ancestros.
Considero que está claro que o mantemento da desigualdade e a súa perdurabilidade e crecemento a través dos mecanismos de mercado -o diñeiro- foi a principal causa da reversión do socialismo ao capitalismo. Tras futuras revolucións, a desigualdade e o diñeiro deberían de ser suprimidas. O principio de “a cada quen segundo as súas necesidades” debería de ser instaurado de inmediato.
Algúns obxectarán que isto diminuirá os incentivos para que a xente se esforce e traballe máis. Pero recordade a alternativa: o retorno ao capitalismo.
No referente a cómo denominar a esta primeira fase do comunismo tras a revolución: eu recomendaría abandonar o termo “socialismo”. Marx nunca o utilizou. O seu uso xurdiu dos partidos social-demócratas, dos cales veñen os Bolxeviques. Marx referíase á “primeira etapa do comunismo”. Polo tanto, poderíamoslle chamar así. O comunismo –un mundo de igualdade e solidariedade, no que todos son traballadores e ninguén vive explotado– é a antiga meta das clases traballadoras. É un bo nome. Así que eu propoño cambiar “socialismo” polo “escalón máis baixo” ou “etapa primeira” do comunismo.
Conclúo que temos que rexeitar o que o comunismo do século XX chamou “socialismo”.
Recordade: Marx e Engels non redactaron o “Manifesto Socialista”. O comunismo é o noso fin último.
O “socialismo” foi só válido no momento no que foi necesario como trampolín cara o comunismo. Pero nunca chegou a selo. Non porque non se intentase, ou porque “Stalin” ou “Mao o entendese mal”, porque NON o entenderon mal.
O socialismo tivo a súa oportunidade. Non funcionou. Non levou cara o comunismo.
Entón, cara a onde imos agora? Precisamos un estudo marxista – comunista marxista- para o entendemento do movemento comunista do século XX.
Mais existe un grave obstáculo. Descubrín que existe moi pouca confianza no marxista-leninismo entre os marxistas-leninistas que o profesan. Saco esa conclusión debido á volta constante á confianza cega e acrítica nunha ou noutra das grandes figuras da historia do comunismo: Mao, Trotsky, Lenin, Marx e agora tamén Stalin.
Moi a miúdo, a defensa do Marxismo-Leninismo responde a un “culto”, ou aceptación incondicional, dun ou outro, ou varios, destes líderes: Lenin, Stalin, Mao, Trotsky.
É máis: intenta atopar a alguén da esquerda que teña algunha crítica de Marx. Hai criticas de dereitas, revisionistas ou antirrevolucionarias en todas partes. Hai tamén anarquistas que abandonan o Marxismo completamente.
Pero hai unha escaseza de críticas marxistas e da esquerda sobre o movemento comunista do século XX que non se centren en (a) personalidades ou (b) o determinismo das forzas produtivas.
Finalmente, existe un tipo de “culto” dos propios escritos clásicos do Marxismo-Leninismo.
A idea de non saber o porqué do fracaso dos magníficos movementos comunistas do século XX é aterrador para moitos de nós da esquerda.
Pero o feito é: Non o sabemos!
É absurdo, a priori, pensar que calquera persoa, por grandiosa que sexa – Marx, Lenin, Trotsky, Stalin, Mao, Hoxha, quen sexa – podería ter sabido cómo construír o comunismo a partir das sociedades tal e como eran naquel momento da historia.
Como ían saber todo isto antes de que acontecese?
Que é o que lle pasou á ciencia? Ao materialismo dialéctico e histórico? Que é o que lle pasou ao Marxismo-Leninismo como método, non só un conxunto de respostas? Un método aplicado a feitos históricos corroborados?
O lema favorito de Marx era: “De omnibus dubitandum” - “Dubida de todo”. Iso é o que temos que facer. Necesitamos: un estudo comunista, materialista-dialéctico do movemento comunista no século XX, baseado en feitos sólidos, que ansíe criticar todo, non mentiras anticomunistas e trotskistas.
Ese foi o meu obxectivo informando no meu estudo da Unión Soviética durante a época de Stalin. Estas son as miñas conclusións máis importantes.
FORXA!.- No actual contexto de crise capitalista internacional, que significación consideras que ten para o Movemento Comunista Internacional actual a figura histórica de Iosif Stalin?
Grover Furr.- Os ataques e as mentiras sobre Stalin e a Unión Soviética durante o periodo do seu liderazgo son a principal arma ideolóxica contra a formación dun novo movemento comunista internacional. Axudándose das mentiras contra Stalin e a URSS, os anticomunistas están a dicir esencialmente que entre o comunismo e o fascismo non hai diferenza algunha, así como tamén que calquera movemento comunista debe ser detido a calquera prezo. Están pregoando que non hai ningunha alternativa comunista; que o capitalismo é “o mellor mundo posíbel”.
Esta é a “gran mentira” -a maior mentira da historia mundial.
FORXA.- Que nos podes comentar sobre o chamado testamento de Lenin? pode realmente atribuírselle a súa autoría?
Grover Furr.- Aquí expoño algúns puntos:
* Este título é completamente enganoso. En realidade Lenin non deixou ningún “testamento”. Deixou algunhas notas e apuntamentos.
* Só os trotkistas, Khrushchev e a dirección soviética posterior á súa época, xunto con anticomunistas, atribúen unha especial importancia aos documentos.
* Algúns ou todos eles poden ser parcialmente ou na súa totalidade unha falacia, aínda que todos naquel intre, Stalin incluído, crían que eran lexítimos.
* Eles non demostran, como moitos aseguran, que Lenin perdera toda confianza en Stalin.
* Se son auténticos, Lenin non estaba no certo. Lenin estaba moi enfermo nese momento e un tanto distanciado da política.
Teño unha extensa sección sobre isto no libro “As mentiras de Khrushchev”
FORXA!.- Que aspectos positivos destacarías da vida e a obra de Iosif Stalin?
Grover Furr.- Stalin era un comunista incribelmente dedicado, intelixente, traballador e talentoso desde os seus primeiros momentos no traballo clandestino, ata o seu exilio en Siberia; as súas accións durante a Guerra Civil e nos debates da década de 1920.
Os mellores estudos modernos sobre a vida de Stalin amosan isto. Foi unha época na que dos movementos europeos, e máis en concreto os rusos, saíron moitos líderes dedicados, brillantes e intelixentes.
Stalin foi un intelixente e dilixentes estudante de Lenin, Marx e Engels, que intentou –e creo que logrou con éxito, construír o socialismo a través das bases que xa estaban asentadas.
Os comunistas de todas as partes do mundo teñen moito que aprender a través do estudo dos triunfos de Stalin, así como tamén dos seus fracasos. Eu diría que temos un longo camiño por percorrer nese aspecto.
FORXA!.- A burguesía, na súa loita ideolóxica contra a clase obreira internacional e contra a Unión Soviética, intentou por todos os medios denigrar a figura histórica de Stalin. No terreo ideolóxico serviuse do arsenal político cedido polo trotskismo, que ata chegou a insinuar que Lenin fose envelenado por orde de Stalin. Como avalía historicamente esta colaboración?
Grover Furr.- Trotsky só plantexou esta acusación na súa biografía inacabada de Stalin de 1939. Non contaba con ningunha proba ou evidencia nova. Polo tanto, podemos concluír que Trotsky creou esta falacia nun momento moi tardío da súa vida.
Grazas ós documentos dos propios arquivos de Trotsky podemos saber que virtualmente todo o que Trotsky dixo sobre Stalin e a URSS durante os anos trinta, e especialmente dende 1935 ata a súa morte era unha mentira completamente deliberada. Por intencionada ou “deliberada” refírome a que podemos probar que Trotsky estaba mentindo conscientemente sobre Stalin e a URSS –expoñendo cousas que non eran certas.
Este é o tema do meu proxecto de investigación na actualidade.
FORXA!.- Canto tempo leva investigando e traballando no seu libro “As mentiras de Khrushchev”? Cales foron as súas fontes? Atopouse con moitos obstáculos á hora de realizar a súa investigación?
Grover Furr.- Encetando nos anos 90 e despois máis rapidamente durante a seguinte década, unha marea de antigos documentos dos arquivos soviéticos comezaron a ser publicados. Eu recollín a maioría de probas contidas en “As mentiras de Khruschev” destas fontes, así como tamén de fontes secundarias e dalgunhas autobiografías. Comecei a investigar ao redor de 2004. Foi publicado en ruso, en Moscú, en 2007.
O meu maior problema foi, e continúa a ser, a publicación. Moi, moi poucas editoriais considerarían libros que non son “anti-Stalin”. Ningunha editorial académica consideraría publicar un libro que puidese ser considerado “pro-Stalin”. Iso tamén acontece coa maioría de editoriais da presunta “esquerda”. É por iso que foi unha gran nova que Edicións Benigno Álvarez publicara “As mentiras de Khrushchev”.
FORXA!.- Como contempla desde a súa perspectiva como historiador o actual período polo que atravesa o capitalismo?
Grover Furr.- O que unha vez fora un movemento comunista realmente poderoso, colapsou. Os capitalistas estanse aproveitando deste feito no ámbito económico, incrementando a explotación da clase obreira tanto como poden.
No plano ideolóxico, os capitalistas cada vez son máis descarados á hora de promover mentiras anticomunistas e incrementar o racismo, o nacionalismo, a relixión e o sexismo para dividir aos obreiros entre si.
O capitalismo e o imperialismo conducen inevitabelmente á guerra e ao fascismo. Podemos ver como sucede isto miremos onde miremos.
Ningunha crise económica destruirá o capitalismo. A nosa única resposta ten que ser reconstruír o movemento comunista internacional.
Para facelo, temos que descubrir que foi o que desencadeou o fracaso e caída do movemento comunista internacional do século XX. Espero poder facer unha contribución a este obxectivo tan vital.
FORXA!.- Ata o momento o seu libro xa foi editado en inglés, ruso, vietnamita, turco e agora sairá en galego, como foi a súa acollida ata o momento?
Grover Furr.- A acollida de “As mentiras de Khrushchev” foi o que esperaba. Comunistas e esquerdistas de todo o mundo recibírono con entusiasmo. Os anticomunistas, por outra banda, ódiano e témeno. Por exemplo, houbo unha campaña constante para eliminar calquera mención sobre o libro na Wikipedia, e incluso para atacarme a min persoalmente.
FORXA!.- Ten en mente novas investigacións? en que está traballando actualmente?
Grover Furr.- Falarei sobre iso brevemente na miña conferencia.
* O meu libro sobre o asasinato de Kirov publicarase en inglés o 1 de xuño de 2013. Nel destaco as implicacións para os Xuízos de Moscova e para comprender o que Trotsky estaba a facer daquela.
* Un artigo meu sobre o presunto “Masacre de Katyn” será publicado ao longo do mes de xullo. Nel sinalo que os descubrimentos recentes proban que a versión oficial de Katyn de que a Unión Soviética asasinou 20.000 prisioneiros polacos (aprox.) na guerra en 1940, é falsa.
* O meu proxecto de investigación actual é un libro sobre o que fixo Trotsky durante o período de 1935 a 1940.
FORXA!.- Por último, profesor Furr, quen escribe a Historia?
Grover Furr.- Tal e como Marx e Engels afirmaron: a clase obreira, en masa, fai historia. A loita dos explotados ao longo da historia desencadeou cambios históricos progresivos, e continúa a ser así. Grazas a estas loitas, algunhas persoas son capaces de estudar a historia desas loitas. É unha gran responsabilidade. Espero poder contribuír a ese fin.
[Nota de FORXA!: Ao longo da entrevista, o profesor Furr refírese en varias ocasións ao seu libro “Khrushchev Lied” (“Khrushev Mentíu”), que nós traducimos por “As mentiras de Khrushchev porque é o título da edición galega do seu libro]
- Na tradución do inglés ao galego desta entrevista, colaborou con FORXA! Laura Fdez. Bellón, que vai ser a intérprete no Ciclo de conferencias con Grover Furr

sábado, 18 de mayo de 2013

NEPAL: El camarada Kiran llama a los cuadros del PCN-maoísta a preparar la revolución.



correovermello-noticias
Kathmandu, 18.05.13
En una reunión de cuadros del PCN-maoísta, en Baitadi su presidente el camarada Kiran les ha llamado a preparar la revolución y descarto la participación del Partido en la elecciones a una nueva Asamblea Constituyente. "No participaremos pues nuestra tarea es preparanos para la revolución" afirmo ante unos 350 cuadros dirigentes en siete distritos montañosos del Oeste.
Asi mismo, informa la prensa nepali de la ocupación de un instituto privado con internado en Khandbari, en la sede del distrito de Sankhuwasabha. Los maoístas justifiacan la protesta por las altas tasas a los estudiantes y la explotacion del profesorado. Se han paralizado las clases de aproximadamente de medio millar de alumnos.

ARGENTINA: La muerte del genocida.



Ha muerto, al parecer mientras dormía, en una celda de San Marcos, el sanguinario genocida llamado Jorge Rafael Videla.
Este fanático católico no dudo en establecer un autentico plan genocida sobre la población opuesta a su régimen militar. Plan genocida elaborado con minucioso sadismo, propio de los mismisimos nazis.
Miles de personas de toda edad y sexo fueron asesinadas en esta llamada "guerra interior" destada por los militares y los burgueses argentinos. Claro que seria injusto atribuirle todo los méritos al "flaco"Videla, quien contó en todo momento con el asesoramiento de otro maestro genocida, aún vivo, el judeo-nazi Henry Kissinger, activo miembro de la administración Nixon y de la posterior Ford, sindicado como autor del Plan Cóndor(1) operación terrorista internacional organizada según criterio de la Escuela de las Americas(2) por los regímenes militares del cono sur fue su instrumento punitivo transfronterizo.
Todo ello permitio el desembarco de los "Chicago Boys", agentes y teóricos del capitalismo sin frenos, ni regulaciones, convirtiendo a estos pueblos de América latina en su laboratorio de maxima explotación y cero derechos para la clase obrera. El también recientemente fallecido, abogado José Alfredo Martínez de Hoz, en singular paralelismo bajo arresto domiciliario, fue el responsable económico de la Junta genocida hasta 1980, encargado del FMI para imponer un dogal económico de injusticia y opresión
Nada ni nadie puede exculpar a estos criminales de sus sádicos delitos, ni olvidarlos, esta legión de psicópatas homicidas y sus complices silenciosos de la burguesía y el clero romano.
"Flaco" Videla no fue nada mas que un asesino en serie, a las a las ordenes de sus señores de la burguesía criminal. Eso nos dice la historia.

M.A.

(1) Plan Cóndor, acción coordinada de las dictaduras sudamericanas en los años 70 y 80, para asesinar o desaparecer a refugiados políticos, lideres de izquierda, sindicalistas e intelectuales. Sus siniestros crímenes se pudieron documentar al aparecer, en unas obras, un archivo de la operación en una comisaria de Paraguay. Los archivos cuentan 50.000 personas asesinadas, 30.000 desaparecidos y 400.000 encarcelados . Es de destacar la coparticipación del régimen de Morales Bermúdez en el Perú.
(2) Siniestra institución creada por los imperialistas yankees en 1947 en la base del Canal de Panamá. La SOA, en sus iniciales en ingles, se convirtió un organismo central de la política terrorista coordinada. Destacados militares o políticos fueron alumnos de sus cursos. En la actualidad tiene su base en Fort Benning, Georgia.

jueves, 16 de mayo de 2013

Actividades en Turquía y Alemania conmemoran el 40º aniversario del asesinato del dirigente maoísta turco Ibrahim Kaypakkaya


Cuando se aproxima la fecha en que se cumple el 40º aniversario del asesinato el 18 de mayo de 1973 del dirigente maoísta turco Ibrahim Kaypakkaya, fundador del Partido Comunista de Turquía / Marxista-Leninista [TKP/ML] por el Ejército fascista en la prisión de Duyarbakir, son ya varios los actos realizados por los marxistas-leninistas-maoístas y revolucionarios turcos para conmemorar esta fecha, tanto dentro como fuera de Turquía.
Así, el pasado 1º de Mayo en Estambul, militantes del TKP/ML izaron dos grandes banderas rojas como celebración a la memoria de Ibrahim Kaypakkaya. Armados con vigorosos mástiles de madera, piedras y fuegos artificiales, los militantes ocuparon tres manzanas alrededor del Centro Comercial Profilo, levantaron barricadas y se enfrentaron a las fuerzas represivas durante tres horas.
También, el 11 de Mayo tuvo lugar en Ludwigshafen am Rhein (Alemania) un gran acto conmemorativo organizado por el TKP/ML que reunió desde las 3 de la tarde a cerca de 5.000 personas. En el hall de entrada colgaban fotos con los rostros de los mártires de la revolución. El acto comenzó con un minuto de silencio en memoria de los luchadores caídos en la lucha por la liberación del proletariado y el pueblo turcos al que siguieron la lectura de discursos y mensajes para conmemorar el asesinato del camarada Ibrahim, y finalizando con una velada cultural con la participación de grupos de música, lectura de poesía, etc., que se alargó hasta bien entrada la noche.
A este acto los camaradas del Partido Comunista maoísta de Italia enviaron el siguiente mensaje de saludo:
Nosotros comunistas italianos, herederos de la gran tradición comunista de nuestro país. Nosotros, maoístas italianos, comprometidos hoy en llevar adelante la construcción del Partido Comunista maoísta, en el fuego de la lucha de clases y estrechamente ligado con las masas. ¡Alzamos hoy nuestras banderas rojas para saludar con reconocimiento y emoción el 40º aniversario del martirio de Ibrahim Kaypakkaya!
Su nombre, en Turquía al igual que en el mundo, significa la Gran Revolución Cultural Proletaria, la causa de la clase obrera, el camino y la universalidad de la Guerra Popular.
Estamos convencidos que los comunistas turcos que persisten basándose en su ejemplo y enseñanzas alcanzarán la meta por la que Ibrahim Kaypakkaya dio su vida: la revolución en Turquía, la liberación nacional y social dl pueblo kurdo, oprimido por la burguesía capitalista, feudal y fascista, lacaya del imperialismo.
Los marxistas-leninistas-maoístas del mundo encontraron en Ibrahim Kaypakkaya el ejemplo de un maoísta que, empuñando el marxismo-leninismo-maoísmo, aplicó en su país la estrategia de la Guerra Popular, al igual que hicieron y hacen en sus respectivos países otros dirigentes maoístas de nuestro movimiento.
Hoy, todas estas enseñanzas deben servir a la gran causa de una nueva unidad de los marxistas-leninistas-maoístas hacia una nueva organización internacional, en la senda de una nueva Internacional Comunista, por el socialismo y el comunismo.

¡Viva Ibrahim Kaypakkaya!
¡Viva el marxismo-leninismo-maoísmo en Turquía!
¡Viva el internacionalismo proletario!
 
Partido Comunista maoísta – Italia
11 Mayo 2013


Nota –Informaciones extraídas de la página web del periódico brasileño A Nova Democracia http://www.anovademocracia.com.br/ y del blog maoísta Maoist Road (La Vía maoísta) http://maoistroad.blogspot.com.es/ La traducción al español es responsabilidad de Gran Marcha Hacia el Comunismo. Madrid, mayo 2013.