jueves, 21 de agosto de 2008

Terrorismo de Estado en Philipinas ( I )


Persecuciones, ejecuciones, desapariciones, fraude, corrupción
Terrorismo de Estado en Filipinas
por Philippe Revelli, enviado especial* Le Monde Diplomatique / Perú

Como si las desastrosas consecuencias de las “reformas” de la década de 1990 no hubiesen sido suficientes, la crisis alimentaria golpea de lleno a los filipinos. El precio del arroz, su alimento base, ha aumentado vertiginosamente. La tensión es tal que, en abril, la armada distribuyó varias tropas en los barrios más pobres de Manila. El 1 de mayo, comandos de elite de la policía se desplegaron por los grandes ejes de la capital, mientras que las unidades antidisturbios, en estado de alerta máxima, protegían los edificios gubernamentales.
Comuna de Baggao, provincia de Cagayan, al norte de la isla de Luzón. El 11 de noviembre de 2006, Joey Javier se dirigía a una reunión de la organización campesina Kagimungan que presidía. “Había llovido mucho la noche anterior –recuerda Dominga Javier– y, después de pasar el puente, el triciclo se atascó. Mi marido descendió para empujar. Fue en ese momento que se acercaron dos hombres y le dispararon a quemarropa. La base militar está a menos de cien metros, pero nadie intentó detener a los asesinos.”
Dos semanas más tarde, Anthony Licayoyo, quien lo reemplazó a la cabeza de la organización, también fue asesinado. Al mes siguiente, su sucesor, Pedro Frances, logró escapar a un atentado. El 21 de enero de 2007, otros dos militantes de Kagimungan fueron muertos a balazos. El 7 de agosto, balearon la casa de Ambot Asucena, responsable del sector juvenil de la organización. La víctima pudo identificar a sus agresores antes de morir: militares del 21º Batallón de Infantería. Finalmente, el 9 de septiembre, dos campesinos miembros de Kagimungan fueron secuestrados por soldados del 17º Batallón de Infantería; sus cadáveres, recuperados poco después, mostraban signos de tortura.
“En julio de 2006 –explica Isabelo Adviento, actual presidente de Kagimungan– el Ejército se instaló en la Municipalidad de Baggao, donde se encuentra el núcleo duro de nuestro movimiento. El mismo mes, incendiaron las instalaciones de Radio Cagayan, que acabábamos de inaugurar, y durante los meses siguientes, se multiplicaron las ejecuciones. Los soldados entran en las casas, convocan a los habitantes a reuniones de propaganda donde nos presentan como cómplices de la guerrilla; obligan a los campesinos a ‘rendirse’ –¿pero rendirse de qué?–, a servir de guía para el Ejército o a sumarse a la milicia paramilitar de las CAFGU (1).” Kagimungan es una organización legal que agrupa a los pequeños agricultores de la provincia. Estos últimos años, la asociación impulsó la lucha contra el sistema de aparcería actualmente en vigor, logrando que los campesinos dejaran de entregar el 50% de su cosecha a los “señores de la tierra”; también consiguió imponer a los comerciantes condiciones de venta de las cosechas menos desfavorables para los pequeños productores (2).
Últimamente, Kagimungan se hizo eco de la preocupación de sus miembros frente a los riesgos de expropiación e introducción de cultivos genéticamente modificados vinculados a la implementación del “North Luzon Super Economic Planship”. Este extenso programa económico prevé la construcción de un puerto ultramoderno en el norte de la isla, la creación de zonas francas y el desarrollo de cultivos destinados a la exportación. Lanza un llamado masivo a los capitales extranjeros y, al decir de las autoridades, los dirigentes de Kagimungan serían hoy los “últimos obstáculos” para su puesta en marcha. “Una manera de indicar el blanco a los asesinos”, interpreta Adviento quien, por razones de seguridad, abandonó su ciudad y cambia frecuentemente su lugar de residencia.
Guerra sucia ultraliberal
“La situación en la provincia de Baggao es emblemática de lo que sucede en otras partes del país –estima Renato Reyes, secretario general de Bayan, una coalición de organizaciones populares–. En nombre de la lucha antiterrorista, la presidenta Gloria Macapagal Arroyo libra una guerra sucia contra todos los que se oponen a su política ultraliberal.” Desde que fue elegida, en 2001, la Presidenta aseguró en efecto que convertiría a Filipinas en un país del primer mundo gracias a la liberalización del comercio y de las inversiones, reformas fiscales y la privatización del patrimonio del Estado.Reyes describe un panorama clásico en muchos países del Sur: “El rápido crecimiento del que se jacta el régimen es una burbuja inflada por los préstamos y el ingreso masivo de capitales extranjeros. Con el fin de atraer a los inversores, el gobierno cuestiona el derecho laboral, concede grandes porciones del territorio a las multinacionales mineras, abre zonas protegidas a la exploración petrolera, firma acuerdos comerciales que condenan a nuestros campesinos para reemplazarlos por monocultivos destinados a la exportación o a la producción de agrocarburantes...”.
Algunas cifras dan una idea del impacto de esta política sobre las condiciones de vida de la mayoría de los habitantes: el 80% de la población vive con menos de un dólar y medio por día; el número de niños menores de quince años no escolarizados aumentó de 1,8 a 3,1 millones entre 2001 y 2006; el 26% de los beneficiarios de la reforma agraria (3) fueron obligados a vender sus tierras, y esta nación agrícola es actualmente uno de los principales importadores mundiales de arroz. “De todas formas, Filipinas dispone de organizaciones populares dinámicas, a menudo forjadas en la lucha contra la dictadura o los movimientos de oposición a las bases militares estadounidenses, que enfrentan las decisiones económicas del gobierno –continúa Reyes–. Para tratar de acallar estas voces, el gobierno implementa una política de terror que califica de ‘estrategia contra-insurreccional’.”
De hecho, uno tras otro, los gobiernos filipinos enfrentaron la presencia de movimientos de lucha armada. Fundado en 1969, el Nuevo Ejército del Pueblo (NEP), guerrilla de extracción marxista, contaría con aproximadamente ocho mil combatientes distribuidos en sesenta y dos frentes que cubren el conjunto del territorio, mientras que los independentistas musulmanes del Frente de Liberación Islámico Moro (FLIM), del Frente de Liberación Nacional Moro (FLNM) y los grupos de Abu Sayyaf se encuentran en las islas de Mindanao, Sulú y Joló, al sur del archipiélago (4).
Aunque haya iniciado negociaciones con las diferentes facciones –excepto el grupo con Abu Sayyaf– la presidenta Arroyo, siguiendo los pasos de George W. Bush en su cruzada antiterrorista, privilegia la mano dura. Las conversaciones de paz con el NEP están interrumpidas desde 2004 y, en abril de 2007, alegando rumores de golpe de Estado, la Presidenta decretó el estado de emergencia nacional y declaró la guerra total a los grupos armados. “El estado de emergencia no existe en la Constitución filipina –analiza Reyes– pero, detrás del efecto del anuncio, estas declaraciones significan una carta blanca dada al Ejército para continuar e intensificar su guerra sucia.”
Desde 2001, las Fuerzas Armadas filipinas pusieron en marcha el Oplan Bantay Laya I, reemplazado a partir de 2007 por el Oplan Bantay Laya II. Concebidos sobre el modelo de la Operación Fénix llevada a cabo por los estadounidenses durante la guerra de Vietnam, tienen como blanco los supuestos apoyos civiles a los grupos rebeldes. Una estrategia que Norberto Gonzales, secretario de la Presidencia responsable de los Asuntos de Seguridad, justificó en varias oportunidades: “La guerrilla que combatimos ya no es una guerrilla clásica, se infiltró en nuestro proceso democrático”.
Las acciones del general Jovito Palparan, designado a la cabeza de las Fuerzas Armadas de la región de Luzón Central a partir de agosto de 2005, son al respecto ejemplares. Abandonando las zonas de fuerte actividad de la guerrilla, sus tropas se desplegaron alrededor de los polos de desarrollo económico, especialmente allí donde el ambicioso proyecto de construcción de una red de autopistas, el Global Gateway Project (5), enfrenta una fuerte oposición de los campesinos que fueron expulsados de sus tierras o amenazados de expulsión y de los transportistas que, con la implementación de peajes, deben asumir costos adicionales.
Grupos paramilitares operan en colaboración con el Ejército y, sólo durante 2006, ochenta y tres líderes y militantes de izquierda, campesinos, defensores de los derechos humanos fueron víctimas de ejecuciones extrajudiciales en la región de Luzón Central.Por supuesto, el general Palparan niega haber ordenado estos asesinatos. Explicó sin embargo que las ejecuciones extrajudiciales “ayudan” al Ejército en su combate contra “quienes incitan al pueblo a luchar contra el gobierno”, y son “pequeños sacrificios” que deben consentirse en nombre de la lucha contra-insurreccional (6). En el sitio internet de las Fuerzas Armadas (7), los blancos de esta lucha están claramente identificados: “En Roman Polintan, Fabian Hallig y Aurora Brocquil (8), el Partido Comunista y el NEP encuentran aliados y propagandistas...”. Y en la televisión australiana, ante el asombro de la periodista Karen Percy, el general Palparan reconocía sonriente: “Es posible que haya alentado o inspirado a algunas personas a hacer justicia... con sus propias manos” (9).
Desde luego, en agosto de 2006 el gobierno creó la Comisión Melo, encargada de investigar algunos casos de ejecuciones, pero la inconsistencia de los resultados no hace más que confirmar la ausencia de voluntad política del régimen para poner fin a estas exacciones. Y si bien es demasiado temprano para juzgar la eficacia del Writ of Amparo (10), la organización de defensa de los derechos humanos Karapatan señala que “el mismo día de la promulgación de la ley, la Presidencia enviaba una directiva al Departamento de Defensa con el fin ‘impedir la divulgación de secretos militares y las interferencias hostiles en las operaciones vinculadas a la seguridad nacional’”.
Quebrar la resistencia
El 26 de noviembre de 2007, el relator especial de Naciones Unidas, Philip Alston, declaraba: “Algunos sectores de las Fuerzas Armadas implementaron una estrategia deliberada de ejecución de líderes de organizaciones de izquierda (...), eliminaron a líderes de la sociedad civil, incluyendo a defensores de los derechos humanos, sindicalistas, impulsores de la reforma agraria (…) y restringieron el espacio del discurso político”. A la teoría de los militares que atribuye gran parte de las ejecuciones extrajudiciales a presuntas purgas en el seno de la guerrilla, responde que ésta “sólo puede considerarse un intento cínico de trasladar las responsabilidades”. Y agregaba: “Las instituciones judiciales desviaron su camino con la persecución de los líderes de la sociedad civil en vez de sus asesinos”.
Continuara...

martes, 19 de agosto de 2008

PERÚ: Brutal represión contra paro indigena.


Tomado del diario peruano "La primera" del dia 19 de agosto del 2008.


“Gobierno nos ha declarado la guerra con el Estado de Emergencia”, dicen los dirigentes amazónicos.

Gobierno manda tropas contra protesta nativa
Militares y policías causan zozobra en la selva. Nativos dicen que defenderán sus tierras con la vida.

APRODEH La Asociación Pro Derechos Humanos (Aprodeh) manifestó su preocupación por la declaratoria del Estado de Emergencia, publicada ayer en El Peruano, en las provincias de Bagua, Utcubamba (Amazonas), Datem del Marañón (Loreto), y el distrito Echarate, de la provincia de La Convención, Cusco, debido a las protestas indígenas. Mientras, en Loreto, los nativos mantienen tomadas las carreteras y campamentos petroleros y bloqueados el canal de agua que alimenta a la hidroeléctrica, lo que ha provocado que varias provincias de Amazonas se queden sin energía eléctrica.

El gobierno envió ayer fuerzas militares a controlar instalaciones petroleras y carreteras selváticas, tras declarar en Estado de Emergencia en las zonas de la Amazonía que desde el 9 de agosto son escenario de una vasta protesta indígena contra los decretos legislativos que facilitan la venta de las tierras colectivas de las comunidades y la entrega de territorios selváticos a inversionistas extranjeros.

El premier Jorge del Castillo anunció anoche que los militares ya están en zona, entre otras cosas, con la finalidad de impedir que los manifestantes bloqueen las carreteras. “El ministro de Defensa, Ántero Flores Aráoz, nos confirma que ya están las fuerzas combinadas en la zona de emergencia. Los militares ya controlan los campamentos de Camisea y las carreteras. Ojo, que guerra avisada no mata gente”, amenazó el premier. Asimismo informó que “la Policía Nacional encabezada por el ministro del Interior, Luis Alva Castro, y su director, Octavio Salazar, están en la zona. Nos informan que un capitán de apellido Ramírez está retenido. El puente ‘Corral Quemado’, que es la puerta de entrada de la región Amazonas, está aún tomado”, apuntó Del Castillo, quien no supo explicar por qué la Unidad de Conflictos de la Presidencia del Consejo de Ministros no pudo actuar anticipadamente en este caso.

Los dirigentes de los nativos, por su parte, llegaron a Lima y pidieron el retiro inmediato de las tropas de Amazonas, Loreto y Cusco, por considerar que la declaratoria de emergencia no es más que un acto de provocación que puede generar actos de violencia de incalculables consecuencias.

“Nosotros, los nativos, no somos violentos, pero los pueblos indígenas han decidido resistir y defender sus territorios. El gobierno nos ha declarado la guerra con la declaratoria de emergencia y los indígenas se mantienen firmes en su decisión de morir defendiendo sus tierras”, aseguró el presidente de la Asociación Interétnica de Desarrollo de la Selva Peruana (Aidesep), Alberto Pizango.Admitió que son seis o nueve policías (no supo precisar) los retenidos en la localidad El Muyo, provincia de Bagua, departamento de Amazonas, tras el enfrentamiento que hubo entre las fuerzas del orden e integrantes de la etnia Awayún. “Pero ellos pueden irse cuando decidan hacerlo. Sólo se les ha incautado sus armas porque dispararon contra nuestros hermanos”, sostuvo, tras aclarar que dos nativos también resultaron heridos precisamente por disparos de los revólveres de los efectivos de la Policía. Ayer fueron liberados dos policías.Irán al CongresoEn conferencia de prensa en el local de la Aidesep en Lima, Pizango y otros representantes de las etnias amazónicas dejaron en claro que quieren dialogar, pero no con el ministro del Ambiente, Antonio Brack, quien, según ellos, les aclaró que él ni el Poder Ejecutivo podían solucionar el problema de la derogatoria de los decretos legislativos que afectan a 65 pueblos indígenas, sino el Congreso. “Si el gobierno tiene voluntad de dialogar aquí estamos”, sostuvo Pizango, tras señalar que ha solicitado formalmente una cita para hoy con el presidente del Congreso, Luis Velásquez, para pedirle la formación de un grupo de trabajo para que vea la forma de cómo conversar acerca de la derogatoria de los decretos legislativos El vocero de Unidad Popular Patriótica, congresista Antonio León Zapata, exhortó a las Comisiones de Constitución y Agraria a dar prioridad al Proyecto de Ley 2599/2008-CR de derogatoria de los decretos legislativos 1015 y 1073.Por otro lado, el congresista Roger Nájar, presidente de la Comisión de Pueblos Andinos, Amazónicos y Afroperuanos, convocó a la unidad de los pueblos amazónicos para defender sus derechos y reiteró un pedido de diálogo entre el Ejecutivo y las comunidades nativas de la Amazonía.Algunas provincias aisladas En la zona amazónica dos provincias de Cajamarca pueden quedar aisladas del resto del país debido al bloqueo de carreteras que llevan a cabo 14 sectores indígenas con el sector de Corral Quemado, Bagua Grande, provincia de Utcubamba, Amazonas.

En rechazo de la declaratoria de emergencia, los nativos planearon avanzar hacia el oeste hasta Chachapoyas (Amazonas) y por el este hasta Chamaya (Cajamarca), la cual sirve de acceso a las provincias de Jaén y San Ignacio, por lo que estas vías quedarían incomunicadas.

Dicen que ONG son culpables de conflicto

La secretaria ejecutiva de Red Muqui, Ana Leyva, dijo que la gente no es tonta y que se da cuenta que los nativos se movilizan porque saben que sus derechos están siendo conculcados y que no son fácilmente manipulables como lo ha señalado el gobierno. En respuesta al primer vicepresidente de la República, Luis Giampietri, Leyva aseguró que “el Ejecutivo debería buscar soluciones en vez de perseguir fantasmas, como echarle la culpa a las ONG”, señaló.Por su parte, la congresista Marisol Espinoza acusó a Giampietri de “jugar con el sentimiento de la gente. Ellos han generado esta situación y cobardemente nos acusan de violentistas. Sus declaraciones son intransigentes e irresponsables”, manifestó.

Mensaje de felicitación al camarada Prachanda y al PCN (m) de los maoístas galegos.

Partido Comunista de Nepal (maoísta)
Kathmandu, Nepal.

Queridos camaradas:
Reciban un calido saludo rojo desde Galiza (España)
Con motivo de la elección de su Presidente camarada Prachanda como Primer Ministro del primer gobierno republicano de la historia de Nepal, queremos felicitarles a Uds. y al camarada Prachanda.
El nuevo gobierno nacido de la voluntad del Pueblo de Nepal y de sus claros deseos de alcanzar la liquidación definitiva de las montañas que lo aplastan tendra que asumir grandes retos.
Los ojos de los pueblos oprimidos del mundo estan atentos al proceso revolucionario nepali, destacamento de vanguardia de la Nueva Ola de Revoluciones Proletarias y Populares.
Los pueblos de Nepal y Galiza comparten deseos de Revolución, de Socialismo y de Soberania.

¡Viva la lucha revolucionaria del pueblo de Nepal !
¡Viva su vanguardia el Partido Comunista de Nepal (maoísta) y su Presidente Prachanda!

Galiza, agosto del 2008
Comité Galego de Solidariedade co Nepal.
Comité de Loita Popular "Manolo Bello".
Correo Vermello, distribuidora.

Partido Comunista do Nepal (maoísta)
Kathmandu-Nepal.

Ben-queridos camaradas:
Reciban un saudo vermello dende Galiza (España)
Co galo da elección de seu Presidente, camarada Prachanda, como Primeiro Ministro do primeiro goberno republicano da historia do Nepal, queremos amosar os nosos parabens a vostedes e mais ao camarada Prachanda.
O novo goberno nado da vontade do povo do Nepal e de seus desexos de acadar a liquidacion definitiva das montañas que-lo esmagan tera que asumir grandes retos.
Os ollos dos povos oprimidos do mundo estan atentos ao proceso revolucionario nepales, destacamento de vangarda da Nova Onda de Revolucions Proletarias e Populares.
Os povos do Nepal e da Galiza comparten desexos de Revolución, Socialismo e Soberania.

Viva a loita revolucionaria do povo Nepales !

Viva a sua vangarda, o Partido Comunista do Nepal (maoísta) e seu Presidente Prachanda !

Galiza, Agosto do 2008

Comité Galego de Solidariedade co Nepal
Comité de Loita Popular "Manolo Bello"
Correo Vermello, distribuidora.

lunes, 18 de agosto de 2008

Stalín e a loita pola reforma democrática.


O presente artigo sobre a figura do camarada Stalin esta tomado do blog comunista galego estoutrasnotaspoliticas. Pola sua magnitude publicaremo-lo en tres partes.


STALIN E A LOITA POLA REFORMA DEMOCRÁTICA


PARTE PRIMEIRA

Introdución1.

Este artigo subliña as tentativas de Stalin, desde os anos 30 até a sua morte, por democratizar o governo da Unión Soviética.

2. Esta afirmación, e o artigo, surprenderá a moitos, e escandalizará a algúns. De feito, foi a miña surpresa ante os resultados desta investigación o que me levou a escreber este artigo. Suspeitei durante moito tempo que a versión tipo "guerra fria" da história soviética tiña importantes lagoas. Mália isto, non estaba preparado para a magnitude das falsedades das que tiven coñecimento.

3. Esta história é ben coñecida polos rusos, onde o respeito e incluso a admiración por Stalin é común. Yuri Zhukov, o principal historiador ruso que avanzou o paradigma de "Stalin demócrata", e cuxos traballos son a principal fonte individual, mália que non a única, deste artigo, é unha figura recoñecida, relacionada coa Académia de Ciéncias. Os seus traballos son amplamente coñecidos.

4. Porén, esta história, así como os feitos nos que se asenta, é virtualmente descoñecida fora de Rúsia, onde o paradigma da Guerra Fria "Stalin, malvado" domina tanto o publicado que os traballos aquí citados son escasamente nomeados. Por isto moitas das fontes utilizadas no artigo só son acesíbeis en ruso.(1)

5. Este artigo non só informa aos leitores de novos feitos e das suas interpretacións sobre a história da URSS. Constitue unha tentativa de achegar aos leitores non-rusos o resultado de novas investigacións, baseadas nos arquivos soviéticos, sobre o periodo de Stalin e sobre o mesmo Stalin. Os feitos discutidos neste artigo son compatíbeis con determinado rango de paradigmas históricos soviéticos, na medida na que axudan a desbotar un determinado número de interpretacións. Serán inaceitábeis por completo (incluso escandalosos) para aqueles cuxas perspectivas políticas e históricas se basean nunhas nocións erradas, baseadas na Guerra Fria, sobre o "totalitarismo" soviético e o "terror" estalinista.(2)

6. A interpretación khrucheviana de Stalin como un ser sedento de poder, traidor ao legado de Lenin, foi unha criazón necesária para os intereses da nomenclatura do Partido Comunista nos anos 50. Pero amosa moitas semellanzas e comparte moitas premisas co discurso canónico sobre Stalin herdado da Guerra Fria, que estivo ao servizo do desexo das elites capitalistas de apresentar as loitas polo comunismo, ou calquer loita da clase obreira polo poder, como un camiño que dirixe necesáriamente a algún tipo de horror.

7. Axusta-se tamén á necesidade do trotskismo de argumentar que a derrota de Trotsky, o "revolucionário auténtico", tivo que ser obra dun ditador que, dá-se por feito, violou cada un dos princípios polos que loitou a Revolución. Khruchevistas, anticomunistas da Guerra Fria, e os paradigmas trotskistas sobre a história soviética son cópias na sua dependéncia dunha demonización de Stalin, do seu liderazgo e da URSS durante o seu mandato.

8. A visión sobre Stalin apresentada neste ensaio é compatíbel con outros paradigmas históricos contraditórios. As interpretacións comunistas anti-revisionistas e pós-maoístas da história soviética contemplan a Stalin como un herdeiro lóxico e criativo do legado de Lenin, se ben fracasado en certos aspectos. Igualmente moitos nacionalistas rusos, que difícilmente aprobarian os logros de Stalin en tanto comunista, respeitan a sua figura como responsábel de facer de Rúsia unha poténcia industrial e militar. Stalin é para todos eles unha figura esencial, se ben desde distintas ópticas.

9. Este traballo non tenta "reabilitar" a Stalin. Estou de acordo con Yri Zhukov cando escrebe:"Teño que dicer, sinceramente, que me opoño á reabilitación de Stalin, porque me opoño ás reabilitacións en xeral. Nada nen niguén debe ser reabilitado, senón que debemos descobrir a verdade, e dá-la a coñecer. Porén, desde os tempos de Khruchev as únicas vítimas das represións de Stalin das que ouvimos falar son aquelas que tomaron parte nelas, ou que as facilitaron, e que non se opuxeron a elas".Tampouco quero afirmar que, no caso de que Stalin conseguira todas as metas, fosen resoltos os moitos e variados problemas da construción do socialismo e do comunismo.

10. Durante o periodo analisado neste ensaio, o liderazgo de Stalin preocupou-se non só de potenciar a democrácia no governo do estado, senón de favorecer tamén a democrácia interna no Partido. Este ponto, importante e relacionado, precisa dun estudo por separado, e non é o ponto central deste traballo. Mália ser coñecido o conceito de "democrácia", este ten un significado distinto no contexto dun partido guiado polo centralismo democrático, formado por membros voluntários, que no contexto dun grande estado de cidadáns no que non se poden dar por supostas bases de consenso político.(3)

11. Este artigo baseou-se en fontes de primeira man sempre que foi posíbel. Ainda que descansa con maior solidez nos traballos académicos de historiadores rusos que teñen aceso a documentos non publicados, ou de moi recente publicación, dos arquivos soviéticos. Moitos documentos soviéticos de grande importáncia só están a disposición de académicos con aceso privilexiado. Moitos outros permanecen completemante secuestrados e "clasificados", incluídos moitos do arquivo persoal de Stalin, os materiais pre-xudiciais de investigación dos procesos de Moscova de 1936-1938, os materiais de investigación sobre o caso Tukhachevski de 1937 e moitos outros.

12. Yuri Zhukov descrebe a situación dos arquivos do seguinte xeito:"Co comezo da Perestroika, sendo un dos seus lemas glasnost..., o arquivo do Kremlin, antes pechado aos investigadores, liquidou-se. Os seus contidos empezaron a trasladar-se (a vários arquivos públicos G.F.). Este proceso encetou, pero non finalizou. Sen publicidade ou explicación, en 1996 os materiais máis importantes e esenciais foron reclasificados de novo, agachados no arquivo do Presidente da Federación Rusa. Pronto foron evidentes as razóns desta operación: permitir o rexurdimento dun dos vellos e lamentábeis mitos."Zhukov está a falar dos mitos "Stalin o malvado" e "Stlain o grande líder". Só o primeiro destes mitos é familiar aos leitores da historiografia ocidental e anticomunista. Pero as duas escolas están ben representadas tanto na Rúsia como na Comunidade de Estados Independentes.

13. Unha das obras de Zhukov, fonte de moito do contido deste artigo, intitula-se Inoy Stalin - Un Stalin diferente, "diferente" dos mitos, máis perto da verdade, baseado nos recentemente desclasificados documentos de arquivo. A sua cuberta representa unha fotografia de Stalin e, fronte a ela, a mesma fotografia en negativo: o seu oposto. En poucas ocasións utiliza Zhukov fontes de segunda man. Maiormente cita documentos de arquivo non publicados, ou recentemente desclasificados e publicados. A sua descrición da política do Politburó de 1934 a 1938 é moi diferente de todo o que teña a ver cos mitos que rexeita.

14. Zhukov remata a sua Introdución con estas verbas:"Non presumo de ter rematado a tarefa. Tento só evitar pontos de vista preconcebidos, evitar os dous mitos; tentar reconstruir o pasado, unha vez moi coñecido, pero agora esquecido intencionadamente, deliberadamente non nomeado, ignorado por todos".Seguindo a Zhukov, este artigo tamén tenta manter-se á marxe dos dous mitos.

15. Sob estas condicións calquer conclusión ten que ter o carácter de tentativa. Esforcei-me por utilizar sensatamente todos os materiais, xa foran de primeria ou segunda man. Co gallo de non interromper o texto coloquei as fontes referenciais ao remate de cada parte.

16. A investigación que este artigo resume ten importantes consecuéncias para aqueles de nós que queremos levar adiante unha análise de clase da história, incluída a história da Unión Soviética.

17. Un dos mellores investigadores do periodo de Stalin na URSS, J. Arch Getty, denominou a investigación histórica realizada durante o periodo da Guerra Fria como "produto propagandísitico", "investigación" que non merece nen crítica nen emenda, senón que ten que ser feita de novo desde o comezo.(4) Coincido con Gretty, ainda que engadiria que esta investigación tendenciosa, "política" e desonesta continua hoxe en dia.

18. O paradigma Guerra Fria-Khruchevista foi o ponto de vista dominante da história dos "anos de Stalin". A presente investigación pode dar luz sobre a matéria, "un princípio desde o mesmo princípio". A verdade que xurde terá tamén un grande significado para o proxecto marxista de comprender o mundo para trocá-lo, da construción dunha sociedade sen clases, unha sociedade con xustiza económica e social.

19. Na sección final do ensaio subliñei algunhas áreas para unha posterior investigación apontadas polos resultados deste artigo.


Unha nova Constitución

20. En decembro de 1930, o VIIIº Congreso Extraordinário dos Soviets aprobou o borrador da nova constitución soviética. Convocou unha votación secreta e unhas eleizóns abertas. (Zhukov, Inoy 307-9)

21. Admitiron-se candidatos non só do Partido Bolchevique -chamado entón Partido Comunista da Unión (bolchevique)(5)- senón tamén doutros grupos de cidadáns baseados na zona de residéncia, filiación (como grupos relixiosos), ou organizacións dos centros de traballo. Isto nunca se levou á prática. Nunca houbo eleizóns abertas.

22. Os aspectos democráticos da Constitución foron incluídos ante a expresa insisténcia de Stalin. Xunto aos seus máis achegados colaboradores no Politburó do Partido Bolchevique, Stalin loitou para manter este proxecto (Getty, "State"). El, e eles, cederon só cando se enfrontaron ao rexeitamento total do Comité Central do Partido, e ante o pánico que criou o descobrimento de sérias conspiracións para derrocar o governo soviético coa colaboración do fascismo alemán e xaponés.

23. En xaneiro de 1935, o Politburó asignou o traballo de deseñar os contidos dunha nova constitución a Avel Ynukidze(6) quen, meses máis tarde, volveu coa idea de eleizóns abertas. Case imediatamente, o 25 de xaneiro de 1935, Stalin expresou o seu desacordo coa proposta de Yenukidze, insistindo nas eleizóns secretas. (Zhukov, Inoy 116-21)

24. Stalin fixo público este desacordo dun xeito moi notório en marzo de 1936, durante unha entrevista co magnate da imprensa americana Roy Howard. Stalin declarou que todas as votacións serian secretas. O voto teria unha base de igualdade, tendo o mesmo valor o voto dun campesiño que o voto dun obreiro(7); unha base territorial, como no Ocidente, no canto dunha base relacionada co estatus, como na época zarista. O voto seria directo: todos os Soviets serian elixidos polos cidadáns, non por representantes indirectos. (Stalin-Howard Interview; Zhukov, "Repressii" 5-6)Stalin: "Adoptaremos a nosa nova constitución probábelmente a finais deste ano. A comisión encarregada de redixí-la esta traballando e rematará pronto o seu traballo. Como xa se anunciou, de acordo coa nova constitución, o sufráxio será universal, igual, directo e secreto". (Entrevista Stalin-Howard)

25. E o máis importante: Stalin declarou que en todas as eleizóns participarian diferentes forzas políticas."Vosté está confundido polo feito de que só un partido se apresentará ás eleizóns. E non pode ver como pode ter lugar unha contenda eleitoral nestas condicións. Evidentemente, os candidatos serán apresentados non só polo Partido Comunista, senón por toda clase de organizacións públicas, alleas ao Partido. E temos centenares. Non temos partidos máis que na medida na que temos unha clase capitalista en loita cunha clase traballadora que é explotada polos capitalistas. A nosa sociedade consiste exclusivamente en traballadores livres do campo e da cidade; traballadores, campesiños e intelectuais. Cada unha destas capas ten os seus especiais intereses, intereses expresados através das numerosas organizacións que existen".Diferentes organizacións cidadáns apresentarian candidatos que competirian cos candidatos do Partido Comunista. Stalin declarou a Howard que os cidadáns tacharian os nomes de todos os candidatos agás os de aqueles a quen votasen.

26. Tamén salientou a importáncia dunhas eleizóns nas que existira competéncia como forma de loitar contra a burocrácia:"Vosté poderia pensar que non haberá eleizóns. Pero si que haberá, e vexo campañas moi axitadas. Non son poucas as institucións no noso país que funcionan mal. Dan-se casos nos que este ou aquel governo local non son quen de satisfacer esta ou aquela das variadas e crecentes necesidades dos traballadores da cidade e do campo. Edificou-se unha boa escola ou non? Melloraron as condicións da vivenda? É vosté un burócrata? Axudou vosté a facer maís eficaz o noso traballo e a facer as nosas vidas máis cultivadas? Así serán os critérios cos que millóns de eleitores medirán o axeitado dos candidatos, rexeitarán aos non aptos, suprimirán os seus nomes das listas de candidatos e favorecerán e elexerán aos mellores. Si, as campañas eleitorais serán disputadas, e estarán centradas en numerosos e agudos problemas, sobretodo de natureza prática, de primeira importáncia para o povo. O noso novo sistema eleitoral reforzará todas as institucións e organizacións, que se verán obrigadas a mellorar o seu traballo. O sufráxio universal, igualitário, directo e secreto será un látego nas mans do povo contra os órgaos governamentais que funcionen mal. Na miña opinión, a nova constitución soviética será a constitución máis democrática do mundo".

27. Desde esta óptica, Stalin e os membros do Politburó máis cercanos a el, Vyacheslav Molotov e Andrei Zhadanov apoian unhas eleizóns abertas e secretas en todos os debates dentro do Partido. (Zhukov, Inoy, 207-10; Entrevista Stalin-Howard)

28. Stalin tamén insiste no feito de que moitos cidadáns soviéticos, que foran privados dos seus direitos, agora os recuperarian. Esto incluia membros das clases explotadoras, como os terratenentes, e aqueles que loitaron contra os bolcheviques durante a Guerra civil de 1918-1921, os coñecidos como "gardas brancos", así como aqueles condenados por crimes (como hoxe nos EEUU). Os grupos máis importantes e probábelmente máis numerosos entre os lishentsy (expropriados) foron dous: os kulaks, os principais obxectivos durante a colectivización, e os que violaran a "lei dos tres ouvidos"(8) (roubar propriestades estatais, a miúdo cereais, as veces simplesmente para combater a fame). (Zhukov, Inoy 187)

29. Estas reformas eleitorais serian inecesárias, a non ser que a dirección soviética quixera mudar os modos de governo da Unión Soviética. O que perseguian era expulsar ao Partido Comunista da dirección directa da Unión Soviética.

30. Durante a Revolución Rusa e os críticos anos que seguiron, a URSS foi governada por unha xerarquia eleita de soviets, desde o nível local ao nacional, co Soviet Supremos como órgao lexislativo, o Consello de Comisários do Povo o executivo, e o Secretário deste Consello como cabeza do Estado. Pero na prática, a todos os níveis, a eleizón destes estivo nas mans do Partido Bolchevique. Houbo eleizóns, pero o nomeamento directo por parte dos líderes do Partido, denominado "cooptazón" era tamén habitual. Incluso as eleizóns foron controladas polo Partido, xa que ninguén podia optar sen a aprobación dos dirixentes do Partido.

31. Para os bolcheviques isto era lóxico. Era a forma que tomaba a ditadura do proletariado nas condicións históricas específicas na Unión Soviética revolucionária e pós-revolucionária. Baixo a Nova Política Económica, ou NEP(9), o traballo e as capacidades dos explotadores foron necesárias. Ainda que só cando estiveran ao servizo da ditadura do proletariado, do socialismo. Non se deixou que reconstruisen as relacións capitalistas alén de certos límites, nen que recuperaran poder político.

32. Duranta os anos 20 e princípios dos 30, o Partido Bolchevique reclutou membros entre a clase traballadora de forma intensa. A finais dos anos 20, a maioria dos membros do Partido eran traballadores e unha alta porcentaxe dos traballadores estaban no Partido. Este reclutamento masivo e os grandes proxectos de educación política coincidiron coas enormes tensións do primeiro Plano Quinquenal, a industrialización a marchas forzadas, e a colectivizacion, normalmente forzada, das granxas individuais (pasando a constituir granxas colectivas -kolkhoz-, ou soviéticas -sovkhoz-). A dirección bolchevique foi tan sincera na sua tentativa de proletarizar o Partido como exitosa nos seus resultados. (Rigby, 167-8;184;199)

33. Stalin e os seus seguidores dentro do Politburó deron determinados motivos para apoiar a sua vontade de democratizar a Unión Soviética. Esas razóns reforzan a idea desa dirección de que se acadara un novo estado de socialismo.

34. A meirande parte dos campesiños estaban en granxas colectivas. Cun descenso progresivo de granxas individuais, a dirección soviética pensou que, obxectivamente, os campesiños xa non constituian unha clase sócio-económica independente. As semellanzas entre campesiños e traballadores eran maiores que as diferenzas.

35. Stalin argumentaba que, co rápido crecimento da indústria colectiva e, sobretodo, coa clase obreira controlando o poder político através do Partido Bolchevique, a verba "proletário" xa non era acaída. "Proletariado", declarou Stalin, define a clase traballadora baixo a explotación capitalista, ou traballando baixo relacións capitalistas de produción, como as que existian durante os primeiros anos da Unión Soviética, especialmente durante a NEP. Pero unha vez abolida a explotación directa dos traballadores polos capitalistas, a clase traballadora non se debe chamar "proletariado".36. Segundo esta análise, os explotadores do traballo alleo xa non existian. Os traballadores, que agora dirixian o país no seu próprio interese através do Partido Bolchevique, non eran xa o clásico proletariado. Xa que logo, a "ditadura do proletariado" xa non era un conceito pertinente. Esas novas condicións supuñan un novo tipo de estado. (Zhukov, Inoy, 231;292; Stalin, "Draft" 800-1).

sábado, 16 de agosto de 2008

Un gobierno de coalición presidido por el camarada Prachanda


Kathmandu, 16.08.08 -EFE.
El maoísta Pushpa Kamal Dahal alias Prachanda (El Fiero), de 54 años, ha visto hoy coronado el sueño que le guiaba cuando empuñó las armas: convertirse en líder de un Nepal republicano.

Elegido nuevo jefe de Gobierno por la Asamblea nepalí, Prachanda asume el poder máximo que hasta hace poco representaba el adorado rey de Nepal, expulsado del trono a fines de mayo pasado.

Para llegar hasta aquí, Prachanda combatió al Ejército real durante una década (1996-2006), en una guerra que dejó 13.000 muertos y en la que los maoístas fueron acusados de innumerables violaciones de los derechos humanos y calificados de terroristas por EEUU.Chabi Lal Dahal, que es el verdadero nombre de Prachanda, nació el 11 de diciembre de 1954 y fue el primogénito de una pareja hindú de casta alta pero pocos recursos económicos que tuvo otro hijo y cinco hijas.

La familia emigró de las montañas de la región de Annapurna en el centro de Nepal hacia el distrito meridional de Chitwan, donde se habían erradicado la malaria y talado bosques para zona de cultivo, y donde aún hoy vive su anciano padre (la madre falleció de cáncer en 1995) dedicado a la agricultura.

Fue un profesor suyo de la secundaria el que le dio el nombre de Pushpa Kamal (Flor de Loto) que aún hoy utiliza junto a su inseparable apodo de Prachanda.El joven bramán cursó estudios de Agricultura y trabajó brevemente en un programa del USAID y como profesor de Ciencias en la enseñanza secundaria.

La política, sin embargo, le tiraba más. 'Ya entonces discutíamos todo lo que había que cambiar, hablábamos de la pobreza, de la corrupción', rememoró en una entrevista con Efe los debates con sus colegas en sus tres años como profesor.

El joven Dahal se unió a los 17 años al Partido Comunista (Centro de Unidad), del que se convirtió en secretario general en 1990.En mayo de 1991, cuando se celebraron las primeras elecciones tras la restauración de la democracia en Nepal, el partido obtuvo un pobre resultado, para terminar escindiéndose en 1994.Nació entonces el Partido Comunista-Maoísta, que eligió líder a Prachanda y optó por la insurrección armada en febrero de 1996.

Su ideario, conocido como el sendero de Prachanda, se inspiró en la guerrilla peruana de Sendero Luminoso y la Revolución Cultural maoísta, aunque Prachanda acusa a China de haber 'cambiado de color' tras la muerte de Mao.

Tantos años de clandestinidad rodearon a Prachanda de un aura mítica entre los nepalíes, pues apenas había fotografías suyas de juventud.'El fiero', sin embargo, resulta mucho menos imponente en persona de lo que sugiere su nombre de guerra.

Sus maneras son suaves, su discurso adquiere un tono didáctico y cuando se explica ante 'las masas' lo hace como un profesor, con una querencia por los símiles como el que le llevó a comparar la Asamblea elegida en abril de este año con un bebé nacido tras un costoso embarazo de diez años (de guerra).

Prachanda pedía entonces al electorado, al que se enfrentaba por primera vez, que entregara al Partido Maoísta la 'crianza del bebé', y efectivamente las urnas le dieron la victoria.

Las elecciones eran fruto del acuerdo de paz que Prachanda suscribió en noviembre de 2006 con el Gobierno del octogenario Girija Prasad Koirala, un hombre que empeñó su reputación por negociar con la guerrilla al que hoy los maoístas han dado la espalda.

El líder maoísta consiguió que el monárquico Koirala aceptara abolir la Monarquía, decisión que la Asamblea ratificó el pasado 28 de mayo, y hoy se erige en líder de la nueva República.La victoria electoral fue para Prachanda una 'gran satisfacción': la de 'ver hecho realidad el sueño de los mártires' de la guerrilla.'Masas' y 'mártires' son palabras que pueblan el discurso de Prachanda, un hombre con inclinación notoria a vestir de gris que alquila una vivienda pintada de verde pistacho en un barrio de clase media de Katmandú y se enorgullece de carecer de propiedades.Prachanda está casado desde los 14 años, en matrimonio concertado por su familia, con una mujer que se convirtió en su 'compañera de armas' con la que nunca aparece en público. Tienen un hijo que también es miembro del partido, y tres hijas.

viernes, 15 de agosto de 2008

Españolas en Paris, moritas en Madrid



Españolas en París, moritas en Madrid

Juan Goytisolo


"Con buena voluntad de las dos partes para adaptarse, para aceptar mutuamente las diferencias de mentalidad... tendrá en su casa a una empleada española fiel, trabajadora y alegre ..."

En la actual temporada turística, la presencia española en Marraquech puede difícilmente pasar inadvertida. Grupos de jóvenes y menos jóvenes, pertrechados a menudo de todo lo necesario para su aventura "personalizada" en el desierto, pasean por los zocos de la medina vestidos de Coronel Tapioca o exploradores de El Corte Inglés. Pisan fuerte y recio, en una actitud de condescendencia simpática con los indígenas. Discuten en los cafés de compras y regateos, de las maneras de eludir la invitación aviesa de los bazaristas, de sus encuentros "casuales" con guías no oficiales, del peligro hipotético de hipotéticos carteristas.
Una amiga me refirió la irrupción de un mozo de mil bolsillos, distribuidos en su pantalón, chaleco y gorro, en uno de los estancos más concurridos de la plaza. Se había adelantado a la cola de los que esperaban y asestó contundentemente a su dueño: "¡Eh, tú, dame un paquete rubio marroquí!". Me acordé de- la frase de Borges: "Los españoles no hablan mejor que nosotros; hablan más alto".
Esta llegada masiva de nuevos ciudadanos europeos - lo somos ya, por la gracia de Dios, desde hace 14 años- me recuerda a veces la que, a comienzos de los sesenta, se volcó en España, ansiosa también de sol y exotismo. ¿Hablaban tal vez de nosotros aquellos franceses y alemanes como nosotros hablamos hoy de los moros? Mientras intentaba establecer un posible paralelo entre ambas situaciones y sus protagonistas, una compatriota admiradora como yo, dijo, "de Marruecos y los árabes" se presentó a saludarme en una de las terrazas a las que suelo ir al anochecer. Había seguido mi intervención en algún acto cultural madrileño y sintonizaba, afirmó, con mis ideas y sentimientos.

"Sí, es un país atrasado, pero me gusta. Aunque muchos digan que los moros son muy distintos de nosotros y que no te puedes fiar de ellos, si les educas un poco, te son fieles y se portan bien. Figúrese que en casa tengo a una morita del norte, que habla español. La pobre no sabía ni jota de nuestra cocina ni de nuestras costumbres, y he debido enseñárselo todo: cómo guisar, lavar la ropa en la lavadora, servir la mesa... Si no le dices haz esto y eso y aquello', se queda sentada en un rincón, con la fatalidad de esa gente. Pero es limpia y muy escrupulosa con el dinero de la compra. A veces me olvido el monedero en casa y nunca me ha faltado nada ..."

La música sonaba de modo familiar en mis oídos. Aunque los emigrantes españoles de los cincuenta y sesenta del siglo que nos deja no naufragaban en pateras ni debían escalar cercas con torres de vigilancia y alambre de púas, sufrían no obstante de las humillaciones del racismo cotidiano y administrativo de los países de acogida. José Ángel Valente me recordaba hace poco que en 1955, los que llegaban a la estación de Ginebra eran separados de los demás viajeros y desinfectados por los servicios sanitarios suizos.
De vuelta a casa, mientras me esforzaba -empeño inútil- en poner un poco de orden en mi biblioteca, di con el ejemplar de un manual destinado a ayudar a las sirvientas españolas recién, llegadas a Francia así como a sus amas todavía no adiestradas en el manejo del léxico doméstico en nuestra lengua indispensable al buen funcionamiento del hogar. Se titula Guide bilingue ménager, con el dibujo de una españolita con delantal y cofia, impreso en París en 1964.

Por una serie de circunstancias que no vienen al caso, el apartamento en el que vivía con Monique Lange se convirtió en otoño de 1956 en un punto de cita de numerosas sirvientas de la región valenciana (fue el año de la helada que quemó los naranjos y, a consecuencia de ello, millares de peones agrícolas emigraron con sus familias a la cercana, pero culturalmente remota, Europa). Gracias al círculo de amistades de Monique, conseguí colocar a una buena veintena de ellas a veces en familias tan ilustres como la del etnólogo Levi-Strauss. Los domingos y días festivos, les bonnes -así llamaban entonces las señoras francesas a sus españolas- acudían a casa, solas o con sus maridos, y allí discutían de las virtudes y defectos de sus patronas y patrones, de sus ritos y costumbres domésticos y extraños gustos culinarios. Un periodista aficionado al comadreo, de los que tanto abundan ahora, hubiera podido componer un sabroso artículo moteado de negritas sobre las intimidades, grandezas y miserias de algunos famosos.
Pero vuelvo al Guide bilingue ménager que el azar puso en mis manos. El manual se divide en una serie de apartados referentes a compras, cocina, lavado, planchado, servicio de mesa, etcétera, cuya lectura, treinta y pico años después, me supo a gloria. Por ello me permitiré reproducir algunos párrafos del mismo para ilustración del lector de hoy:

"Debe Vd. saber que la Española no es holgazana, sino dura al trabajo (sic) y no se queja de él, sobre todo si se siente en confianza. No se inquiete si un día encuentra su cocina invadida por un grupo de amigos o parientes españoles, recién llegados a Francia sin nada para comer, ni dónde dormir... pero sobre todo no piense que tiene que hospedar, a la fuerza, a toda España y que los Españoles son unos invasores y unos frescos ..."

"El Español tiene el sentido del deber y no el de la reivindicación, tan querido del Francés. En general, no se queja y acepta su condición, con esa fatalidad heredada de la ocupación árabe".
"No intente tampoco discutir y razonar, utilizando su lógica deductiva francesa. En la mayoría de los casos, el Español no le comprenderá, pues es más bien intuitivo".
"Con buena voluntad de las dos partes para adaptarse, para aceptar mutuamente las diferencias de mentalidad... tendrá en su casa a una empleada española fiel, trabajadora y alegre ..."
Tras estas generalidades sociológicas -cuyo posible parecido con las expuestas por la buena señora sobre su "morita" sería pura coincidencia-, el manual se extiende en consejos y explicaciones tocantes a la limpieza, el silencio, las buenas maneras, todos los cuales merecerían una reproducción in extenso. Ante la imposibilidad de hacerlo, me limitaré a espigar de ejemplo las reflexiones acerca de la cocina:

"El trabajo de la empleada española consistirá en hacer la cocina cotidiana y los platos franceses más corrientes... Es necesario que en adelante aquélla se olvide de las costumbres españolas, muy diferentes de las nuestras, y no se acuerde de ellas sino el día en que la familia francesa, ávida de novedad y folclore, le pedirá de (sic) hacer un plato español típico. El francés tiene un privilegio -o una pega- con respecto a las otras naciones: ¡tiene un hígado. Cuídelo y conserve intacto este órgano al cual (sic) nos interesamos tanto. No querernos decir con esto que la cocina española sea incomible ni menospreciada en Francia, ¡Lejos de nosotros tal afirmación, que sería contraria a la realidad y a nuestros propios gustos! Pero el francés está muy orgulloso de la reputación de su cocina y se muestra puntilloso en preservarla", etcétera.
Fotocopié algunas páginas del manual con la intención de ofrecérselas a mi simpática interlocutora madrileña; pero no volví a verla en el café. Escuché, eso sí, varias conversaciones sobre los moros y Marruecos. Pese a las incomodidades del viaje y altas temperaturas de la estación, el desierto parece haber fascinado a todo el mundo (sus habitantes, mucho menos). Pero no oí ningún comentario de mis compatriotas a la lectura de los diarios, con titulares referentes al muro de la vergüenza de Ceuta, al naufragio de las pateras y al baile de máscaras de los giles y gilis de Melilla Probablemente porque se trata de sucesos y hechos acaecidos en un planeta distinto.

Marruecos digital

martes, 12 de agosto de 2008

Sol vermelho ; Viagens ás Zonas Naxalistas


A traducción ao portugues fixeron-la os camaradas da Pagina Vermelha.


Crítica de livros: Sol Vermelho: Viagens às Zonas Naxalitas

21 de Julho de 2008. Serviço Noticioso Um Mundo A Ganhar.


O texto que se segue é uma recensão ligeiramente resumida do livro Sol Vermelho: Viagens às Zonas Naxalitas, de Sudeep Chakravarti (Penguin/Viking) publicada no Boletim de Informação (nº 2, 10 de Maio de 2008) do Partido Comunista da Índia (Maoista). As clarificações acrescentadas pelo editor estão entre parênteses.


O movimento maoista na Índia é um dos movimentos revolucionários mais antigos e permanentes do mundo contemporâneo. Mantém-se há quatro décadas, tendo tido início na primeira erupção vulcânica que fez estremecer a terra numa minúscula aldeia em Naxalbari e tendo-se tornado parte do folclore de algumas regiões do país. Tem-se erguido como uma fénix, de todas as vezes que os pânditas políticos proclamaram confiantemente o seu óbito confirmado. Os principais responsáveis políticos e policiais têm-se vangloriado vezes sem conta de terem “eliminado” a revolução que, alegam eles, foi “importada do estrangeiro”. Têm declarado que a revolução maoista não tem nada a ver com as condições da Índia de Gandhi em que, alegam eles, as pessoas não são propensas a métodos violentos. O mais recente desta longa lista de mentirosos, pensadores enviesados e propagandistas teimosos é Mahendra Karma [líder do Partido do Congresso no estado indiano do Orissa] que, em Junho de 2005, declarou com muita fanfarra que dizimaria num ano os maoistas com a sua campanha terrorista patrocinada pelo estado e baptizada salwa judum (campanha de paz). Quando os seus gangsters armados e arruaceiros do estado vestidos de caqui levaram uma tareia às mãos dos maoistas, essa canalha de imperialistas, grandes homens de negócios e senhores feudais associados continuaram a ladrar durante os dois últimos anos que eliminariam os maoistas em pouco tempo. Porém, anulando todas essas mentiras e jactâncias repugnantes de políticos medíocres e responsáveis da polícia que governam o país, a firmeza e o crescimento do movimento maoista surpreenderam muitos cépticos que vêem o estado indiano como um monstro todo-poderoso que consegue aniquilar qualquer resistência armada.
Surpreendentemente, dado o grande significado internacional de uma revolução num país vasto como a Índia – o segundo mais populoso do mundo –, muito poucos estudiosos têm tentado fazer qualquer investigação séria sobre este fenómeno social e são muito poucos os livros que falam desta insurreição prolongada. Mas, ultimamente, vários investigadores académicos de várias tendências, e em particular de agências ditas independentes, entraram subitamente na refrega. Há muito pouca objectividade e análise realista na maior parte desses textos. Muitos deles começaram a pintar um quadro assustador de um “Terror Vermelho” em rápido crescimento e que visa minar os programas de desenvolvimento levados a cabo pelo governo. Falam de um movimento maoista que se propaga a uma velocidade alarmante à maioria dos estados da Índia.
Em Red Sun [Sol Vermelho], publicado pela editora Penguin (Viking) India no início de 2008, o autor, Sudeep Chakravarti, faz uma tentativa para compreender e apresentar o fenómeno do movimento maoista na Índia. Não é, como o autor alega, uma história do movimento maoista, mas um registo de viagem que tenta compreender a Outra Índia, como ele a baptiza. O lado positivo do livro é a tentativa do autor de apresentar as condições de vida da vasta maioria das pessoas comuns – a sua pobreza esmagadora, dívidas insuportáveis, as horríveis narrativas da sua miséria e da sua deslocação devido ao chamado desenvolvimento – levando a uma extrema impotência e a deploráveis suicídios. O autor tenta centrar-se nas aspirações da maioria das pessoas da Índia que foram deixadas de fora de todos os esquemas e modelos de desenvolvimento apresentados pelas classes dominantes da Índia como um grande benefício para os pobres. Globalmente, o autor consegue apresentar de uma forma lúcida o explosivo ambiente socioeconómico que deu origem e continua a alimentar o movimento maoista da Índia. E, enquanto registo de viagens, este aspecto surge muitas vezes obrigatoriamente nas conversas com pessoas de várias origens. Ele antecipa logicamente a inevitável expansão do movimento maoista às zonas urbanas, dado que condições semelhantes empurraram a vasta maioria dos pobres urbanos para a miséria absoluta.
Uma boa denúncia da campanha de terror patrocinada pelo estado no Dandakaranya
A denúncia da campanha terrorista patrocinada pelo estado na chamada salwa judum no Dandakaranya surge obrigatoriamente no livro. É aqui que o autor aparece no seu melhor e em que ele denuncia corajosamente a devastação criada pelos bandos de vigilantes patrocinados pelo estado, combinados com as forças estatais e centrais [de Nova Deli]. Há alguma profundidade do autor na sua descrição do movimento numa das regiões cruciais para os maoistas. Ele descreve vivamente o teatro de guerra, a situação explosiva e a estratégia e os planos do estado. No que diz respeito à descrição do movimento maoista pelo autor, essa é a melhor parte de todo o livro. Depois disso, a descrição do movimento noutros locais é superficial e mais baseada em boatos.
Nenhum dos movimentos de outras regiões como os estados indianos de Jharkhand, Bihar, Bengala Ocidental ou Andhra Pradesh têm direito a qualquer análise detalhada. Isso reflecte uma falta de verdadeira interacção com os reais intervenientes. Mesmo as conversas com uma personagem tão eminente no campo revolucionário como VV [o conhecido intelectual do Andhra Pradesh, Varavara Rao, acusado de ligação ao PCI(M)] carecem de força e análise. A principal fraqueza do texto é que o autor viajou sobretudo ao longo da periferia da zona de guerra e quase não teve qualquer interacção com os combatentes e líderes maoistas de qualquer dessas regiões. Quer isso tenha sido deliberado ou não, ou que o autor não tenha tido nenhuma oportunidade de observar os revolucionários maoistas no campo de batalha, não é claro. Com os contactos adequados – e o autor alega ter muitos desses contactos – claro que não teria sido difícil encontra-se com quadros clandestinos do PCI (Maoista).
Os excertos do Relatório de Investigação dos Factos de um grupo de intelectuais democratas divulgado à comunicação social em Dezembro de 2005 e do Relatório de Abril de 2006 intitulado “Quando o Estado Faz Guerra Contra o Seu Próprio Povo” [ver o SNUMAG de 18 de Dezembro de 2006], o comunicado de Mahendra Karma sobre os objectivos da salwa judum (“A não ser que se corte a fonte da doença, a doença permanece. A fonte são as pessoas, os aldeões.”), a reprodução do texto integral das instruções, através de um meio sem fios, de Bijapur SP D.L. Manhar aos seus homens, gravadas pelos maoistas, a história do jornalista local Kamlesh Paika, as conversas com K. R. Pisda, o Cobrador do Dantewara, o insulto feito da forma mais imunda e selvagem aos jornalistas por Alok Awasthi, director adjunto do Directorado do Chattisgarh para as Relações Públicas, etc., são muito apropriadamente destacados. Os objectivos da salwa judum, tal como foram admitidos pelo governo num documento oficial, também são exaustivamente citados.
A história mais assustadora, a da evacuação e incêndio da aldeia de Darzo, no Mizoram, pelo exército indiano no início dos anos 70, que fazia parte de um sórdido plano de relocalização de aldeias, é muito pertinente no contexto da campanha salwa judum e da planeada relocalização dos povos tribais do Dantewara. A comparação com o Mizoram dos anos 70 é um trabalho admirável.
Em vários pontos do livro, durante as conversas com revolucionários, burocratas e responsáveis da polícia, as actividades e os pontos de vista das duas forças adversárias neste conflito de classes resultam num agudo contraste. Alguns dos comentários de políticos de topo e de responsáveis policiais resultam numa leitura interessante, embora por vezes repugnante. Por exemplo, o ministro da saúde do Jharkhand, Bhanu Pratap Shahi, disse numa entrevista: “Uma vasectomia numa aldeia controlada pelos naxalitas significa esse número a menos de potenciais camaradas... Quando se têm demasiadas bocas para alimentar e muito poucos alimentos para comer, podemos transformarmo-nos em naxalitas. Tudo o que eu quero é minimizar o número de bocas.”
A cínica descrição de um oficial dos serviços secretos militares de como ele e a sua brigada tinham cortado as cabeças a seis militantes apenas para petrificar os seus colegas islâmicos e para funcionarem como insulto espiritual, é uma leitura aterradora. “Depois ouvimos dizer que estavam a chegar esses tipos dos direitos humanos. Então, de alguma forma, voltámos a pôr as cabeças no lugar, cosendo-as grosseiramente. Nem nos incomodámos em fazer corresponder as cabeças aos corpos.” Aquele riso cínico do oficial enquanto narrava esse abominável incidente mostra o estado de espírito sádico geral das instituições de polícia e segurança, quer seja no Caxemira, no Nordeste, no Dandakaranya, no Jharkhand, no Andra Pradesh ou noutros lugares. A solução que eles propõem para a questão naxalita são o assassinato directo e a repressão fascista, apesar das suas ocasionais declarações em contrário, que apenas visam agradar e apaziguar os activistas dos direitos civis e os intelectuais liberais.
DGP OP Rathor (que morreu de ataque cardíaco no Dia Antiterrorista), do estado do Chattisgarh, expele veneno contra os naxalitas: “Incómodo sangrento. Não há um problema socioeconómico, mas sim um problema de lei e ordem. Os bandidos de Khadi e Caqui são todos o mesmo no que diz respeito a isso. Marxismo, Leninismo ou Maoismo sobre eles. Quando era jovem, eu pelo menos sentia alguma ideologia nos naxalitas. Mas estes tipos (de agora) não são mais que assassinos e extorsionários.” O Secretário Principal Adjunto [do Interior] do Governo do Chattisgarh, BKS Ray, mostra as mesmas atitude e abordagem terrivelmente cruas face ao movimento naxalita. “Essa gente não passa de assassinos e extorsionários. É por isso que no Chattisgarh temos um movimento popular espontâneo contra eles – esses povos tribais estão fartos dos naxalitas”, disse ele. A razão por que, durante 25 anos, os povos tribais não se fartaram dos naxalitas e por que de repente se tornaram rebeldes é algo que esse burocrata arrogante nunca conseguirá perceber nem explicar. E porque é que os povos tribais se zangariam com os naxalitas, mesmo que aceitemos as alegações dos governantes de que eles são extorsionários, dado que os povos tribais não têm nada a perder e têm tudo a ganhar? Não serão só os grandes empregadores, os burocratas, os comerciantes e os industrialistas com um grande património acumulado através de métodos primitivos de exploração dos povos tribais e da pilhagem e do saque de toda a região, quem de facto teme os maoistas e tenta aniquilá-los com todos os meios à sua disposição? Não admira, esse burocrata com um espírito policial só consegue pensar que a solução é exterminar os maoistas.
Tornou-se moda todos os agentes policiais e figurões políticos exprimirem sentimentos nostálgicos sobre os antigos naxalitas, como se eles realmente acreditassem que os naxalitas foram autênticos nos tempos antigos e que agora se tornaram um incómodo. Dizem que antes eles eram pessoas educadas mas que agora são dominantes os elementos lumpen. A verdade é que os naxalitas de hoje têm as verdadeiras classes oprimidas por trás de si, e é por isso que está a ficar cada vez mais difícil que as classes dominantes reaccionárias os reprimam. A alteração da composição do movimento naxalita mostra a maturidade e a força popular do movimento.
Preconceitos ideológicos
Como é natural numa sociedade dividida em classes, a apresentação feita no livro e as conclusões aí retiradas estão sujeitas às limitações ditadas pela [perspectiva de] classe do autor, para além da inevitável influência dos veredictos sobre o movimento muito repetidos por anteriores autores de vários matizes. Não é fácil escapar às grilhetas da ideologia e da cultura dominantes e dos há muito inculcados valores que se continuam a reforçar nas nossas mentes desde a nossa infância. Alguns dos comentários do autor reflectem isso. Por exemplo, ao referir-se ao discurso de VV na cimeira de Tehelka em Novembro de 2006, em Nova Deli, o autor diz: “A democracia, com todos os seus males, permite-lhe esse espaço público. Espero que ele perceba a ironia de que o dogma e as instituições não democráticas não têm nenhum espaço para os outros, não toleram nenhuma dissensão. Mao não o fez. O florescer das Cem Flores transformou-se numa profunda tragédia. Talvez os maoistas, quando falam na Nova Índia, na realidade precisem de falar de um maoismo mais gentil – o que é provavelmente contraditório – como o fizeram os seus congéneres em relação à frágil paz no Nepal.” (Pág. 292)
O autor também cita alguns casos de castigos aplicados a informadores em Dandakaranya, Jharkhand e Orissa pelo “temido Jan Adalat, ou Tribunal Popular, que pouco mais é que um tribunal canguru” e conclui que “estes actos são tão horríveis e gratuitos como os de que os maoistas acusam a segurança do estado”.
Um outro comentário, ou melhor conclusão, do autor sem qualquer análise é o seguinte: “No Dantewada, a democracia está completamente defunta, dos dois lados da linha de batalha”. Surpreendentemente, ele cita o jogo dos chor-police (policiais e ladrões) que brincam as crianças tribais para chegar a essa conclusão tão obviamente parcial! Os preconceitos ideológicos do autor também podem ser vistos nos seus insípidos comentários sobre a futura sociedade pós-revolucionaria e a China maoista. Diz ele: “O que seria se a revolução alguma vez tivesse êxito na Índia, o suficiente para impor a sua marca para além das zonas tribais e dominadas pelas castas? Provavelmente, uma justiça instantânea, uma vida dogmática e puritana, uma putrefacção pós-revolucionária ao estilo soviético e gigantescas paradas no 1º de Maio.” E continua: “Talvez mesmo um brutal controlo estatal ao estilo da China e uma repetição da Revolução Cultural do próprio Mao, que acabou por matar e condenar milhões de descrentes”. E conclui: “Da evidência histórica disponível, um estado maoista poderia não fazer senão inverter todas as vitórias duramente ganhas da Índia, apesar do atoleiro da grande corrupção e da absoluta pequenez de espírito das autoridades.”
Será desnecessário dizer que este autor, como qualquer outro autor sem qualquer ligação activa à vida das massas oprimidas e ao movimento, também se tornou vítima da quase inevitável influência dos preconceitos ideológicos dos imperialistas e da classe dominante no que diz respeito ao camarada Mao e à Grande Revolução Cultural Proletária da China, às sociedades pós-revolucionárias e ao resto. Das opiniões expressas pelo autor como a acima referida não se pode senão concluir que ele prefere a actual situação em vez de uma nova ordem revolucionária em que, imagina ele, a liberdade será a primeira vítima. Ele esquece que os maoistas também estão a aprender com as experiências socialistas do passado e que certamente absorverão os aspectos positivos, ao mesmo tempo que rejeitarão os negativos.
Alguns erros factuais
Há alguns erros factuais menores no livro, que poderiam ter sido evitados com um pouco mais de diligência e cuidado do autor. [Aqui, a recensão cita vários erros de identificação de indivíduos, matérias organizativas e questões históricas].
Um outro problema do texto é que são feitas várias alegações por alguns responsáveis policiais e líderes políticos relativas às actividades dos maoistas, embora a estes não tenha sido dada nenhuma oportunidade de refutarem essas alegações. Quando um autor cita esses responsáveis, também é seu dever obter a resposta dos maoistas. Caso contrário, isso será enganar as pessoas e significa uma grosseira injustiça em relação ao outro dos lados de uma guerra ainda a decorrer. Por exemplo, o superintendente da polícia do distrito de Dantewada, Prabir Kumar Das, alega que os maoistas são contra o desenvolvimento e não permitem que se furem poços de água nas aldeias onde têm maior influência. Ele é citado a dizer: “Quando entrámos numa zona a 50 quilómetros daqui, bem dentro, descobrimos que eles tinham avariado as bombas manuais. Inicialmente, pensámos que era para negar água à polícia. Mais tarde, quando fomos a zonas onde nunca tínhamos ido antes, também aí as bombas estavam avariadas. Os aldeões disseram-nos que os maoistas lhes tinham pedido para só beberem de poços e outras fontes naturais de água.” O raciocínio por trás desta actuação dos maoistas é atribuído à sua percepção de que os poços seriam um sinal de opressão (!!). “As bombas manuais foram fornecidas pelo estado ou por ONGs com financiamento do estado; elas eram um sinal de opressão, e por isso um tabu”, disse esse cavalheiro.
Nada poderia estar mais longe da verdade. Isso vai mesmo contra o bom senso, que miseravelmente falta aos principais cérebros policiais da Índia. Como poderiam os maoistas (pelo menos a polícia pode ter as suas próprias garrafas de água mineral) sobreviver se avariassem as bombas manuais? Se o autor tivesse ido verificar os factos visitando profundamente essas zonas, isso teria sido realmente útil para expor as confusões deliberadas do chefe da polícia. Tudo isso serve apenas para justificar a brutal campanha de terror patrocinada pelo estado sob o nome de salwa judum, sob o pretexto de que os aldeões estão fartos das tentativas maoistas de bloquearem os esquemas de desenvolvimento e toda essa tralha.
O autor chega à conclusão de que em breve o movimento maoista cercará as zonas urbanas e mobilizará as vastas massas dos que nada têm e vivem nas mais desoladoras condições em bairros de lata e em fábricas. Ele diz correctamente que aí existem todas as condições materiais para a expansão dos maoistas para as zonas urbanas. Ele inclui em apêndice passagens completas do documento do PCI (Maoista) “Perspectiva para as Zonas Urbanas” e cita extensivamente esse documento para provar como os maoistas também emergirão como uma forte força urbana.
O autor também tenta incluir as suas próprias teorias de Em-terra, Fora-de-terra, Cidades-Estados, etc., que diz que no futuro caracterizarão o cenário social do país. Ou, por outras palavras, que a Índia ficará cada vez mais dividida em duas: uma habitada pelos que tudo têm e outra pelos que nada têm, com uma contínua fricção entre as duas. Embora a essência da sua tese venha a ser a realidade que se está a desenvolver – os indicadores dessa divisão já estão a emergir com a acelerada multiplicação de vias rápidas, complexos de cinema, centros comerciais, comboios super-rápidos, parques de diversão, elevados custos da educação, habitação e cuidados de saúde, cortes drásticos nos sistemas de segurança social e por aí adiante – o cenário que emergirá será de aguda luta de classes, sendo que a norma será a vasta maioria da população indiana atolada em encarniçadas lutas, armadas e não armadas, contra o sistema explorador e a fascista ditadura estatal. Nessa cruel e encarniçada guerra de classes, é garantido que o movimento maoista conquistará terreno e avançará para o objectivo da libertação do nosso país das engrenagens das saqueadoras forças imperialistas e feudais decadentes e dos tubarões das grandes empresas compradoras.

Revocatorio, el camino de la conciliación de clases.



Estimados amigos
Enviamos nota del Servicio de Noticias del Centro de Estudios Populares
Saludos cordiales
CEP-Bolivia

----
Revocatorio: Evo quiere "unir" su Constitución a los estatutos de la "media luna"

Bolivia, 11 de agosto de 2008 (CEP).- El referéndum revocatorio dio un resultado de más del 60% a favor de Evo Morales, mientras los prefectos de la autodenominada "media luna" salieron también altamente favorecidos en sus departamentos. Ante ese panorama, Evo salió públicamente el domingo por la noche a anunciar que trabajará por "unir" su Constitución y los estatutos autonómicos de la burguesía compradora y los terratenientes.

A primera hora del día siguiente, el ministro de la Presidencia, el ex mayor de Ejército Juan Ramón Quintana, ratificó el llamado de Evo Morales a conciliar con la "media luna". Pero además interpretó la votación mayoritaria en sentido de que "el pueblo mandó a Gobierno y prefectos (representantes terratenientes) a trabajar en un pacto de unidad".

En un discurso inusitadamente conciliador, Morales anunció el domingo a sus seguidores concentrados en la plaza Murillo: "Estamos convencidos de que es importante unirnos entre bolivianos y la participación del voto del pueblo boliviano es para unir a los distintos sectores del ámbito nacional, del oriente y del occidente, y esta unidad se dará buscando la nueva Constitución Política del Estado boliviano con los estatutos autonómicos, es la mejor forma de unir a los bolivianos y bolivianas… respetando las leyes vigentes".

Los partidarios de Morales respondieron con un repetido "¡mano dura!" y "¡así se habla!", mientras en Santa Cruz el prefecto Rubén Costas anunciaba la creación desde el jueves de un cuerpo de seguridad (para-policiaco) y un órgano departamental de recaudación de impuestos.

Los prefectos Rubén Costas (Santa Cruz), Leopoldo Fernández (Pando), Ernesto Justiniano (Beni) y Mario Cossío (Tarija) son los representantes de la autodenominada "media luna" y fueron ratificados en sus respectivos departamentos con más del 60% en la mayoría de los casos. El prefecto de Potosí también fue ratificado, mientras que los de La Paz, Cochabamba y Oruro fueron depuestos por la votación.

Otro referéndum
A pesar del planteamiento de unidad lanzado por Evo Morales, parece que el referéndum revocatorio no cambió nada en el panorama político en el país. Y es que Evo Morales salió tan fortalecido como los prefectos en sus departamentos.

Para salir del atolladero, los gobernantes ya están pensando en convocar a otro referéndum al pueblo boliviano. Así lo anunció Quintana la mañana de este lunes cuando dijo que "es probable que no logremos en esta armonización entre Constitución y estatutos (autonómicos) los acuerdos que los bolivianos esperan; pero para eso está un referéndum dirimitorio respecto a la nueva CPE".

Una vez más la clase que dirige el viejo Estado volverá a crear problemas antes que soluciones para la población. Los dirigentes del MAS volverán a convocar a un referéndum para definir los temas de la reelección presidencial, las atribuciones de los gobiernos autónomos y el tamaño permitido de los latifundios.

A despecho de los apoyadores al gobierno, que afirmaban que el revocatorio iba a servir para dar "un golpe de timón", "una definición entre un camino legalista o revolucionario" o que el gobierno debe "buscar alianzas con las dirigencias sindicales antes que con los prefectos", las cosas marchan en la dirección de una negociación entre las facciones de las clases dominantes (burguesía burocrática, compradora y los terratenientes), esto no puede ser para nada sorprendente pues dentro de los marcos del Estado terrateniente burocrático y el llamado "sistema democrático (sistema capitalista) no cabe otra cosa.

El camino democrático del pueblo no marcha en esa dirección, la solución a los problemas de los sectores populares siguen insatisfechos y postergados. Así como es inevitable para el gobierno conciliar con los intereses de las clases más retrógradas del país, también es inevitable que el movimiento popular obtenga su independencia de clase y luche de manera abierta para obtener sus reivindicaciones.

Centro de Estudios Populares

Nueva Respuesta de la UOC-mlm de Colombia



La presente carta nos ha sido enviada por los camaradas de Correo Vermello, dentro del debate sobre la Revolución en Nepal.




A los camaradas de Correo Vermello de Galiza (España)





Colombia, 4 de agosto de 2008
Apreciados camaradas:
Reciban un rojo saludo proletario.
Recibimos su carta de julio pasado y la hemos estudiado con la atención y rigurosidad con que hemos tratado siempre los asuntos concernientes a la Revolución Prole­taria Mundial, y con gran preocupación observamos su posición frente al prachandismo y, sobre todo, a los hechos que ya son muestra fehaciente de su caracter burgues.
Indudablemente no estamos de acuerdo y es necesario esclarecer con toda nitidez las divergencias buscando elevar el nivel de unidad como corresponde a quienes comparten la misma trinchera de combate al servicio de la causa del proletariado.
Indudablemente, tenemos dos puntos de vista, dos métodos y dos posiciones distintos y ello conlleva a que saquemos conclusiones distintas al analizar el desarrollo de la revolución en Nepal.
Ustedes no admiten que en Nepal ocurriera una traición, nosotros afirmamos ese hecho irrefutable, cuya reafirmación mas reciente es el papel que juega el Partido Comunista de Nepal (maoí­sta) como oposición politiquera en el Estado reaccionario.

Ustedes consideran que las actuales divergencias con el prachandismo son en el seno de los comunistas, nosotros afirmamos que tal contradicción es ya una contradicción con el oportunismo y por la experiencia del movimiento obrero sabemos que no se puede triunfar sobre el imperialismo sin derrotar el oportunismo.

Ustedes consideran que se puede convivir con el prachandismo, nosotros afirmamos que esa variedad de oportunismo es ahora el enemigo principal de la unidad del Movimiento Comunista Internacional y el causante de la bancarrota del MRI, otro hecho irrefutable que Ustedes se niegan a admitir.
Nuestras divergencias tienen su base en que, para poner un ejemplo sencillo, según ustedes no tiene mayor importancia que una publicación de un partido comunista (que ha jurado barrer de la faz el imperialismo y la reacción) sea financiada por compañi­as imperialistas, mientras que, para nosotros, ese hecho es solo manifestaciónn de que tal publicación y tal partido, sirven a los intereses de quien la financia.

Una compañi­a imperialista jamás financiara un partido que la expropiará, y esa relación no es casual, como dice el adagio popular, quien pone la plata, pone las condiciones. En ese pequeño ejemplo se puede observar una de nuestras diferencias de fondo: Ustedes, camaradas, se atienen y creen en las frases y evaden los hechos y la realidad o no se preguntan a que intereses sirven los actos del prachandismo; nosotros, por el contrario, buscamos la verdad en los hechos, sin abandonar la ciencia que guí­a nuestro accionar.

Nuestra concepción materialista nos obliga a juzgar los hechos y no solo las frases y nuestro método dialectico nos permite juzgar tales hechos y sus multiples relaciones, a la luz de la teorí­a y de la rica experiencia del movimiento obrero para aprehender su esencia.
Dicen Ustedes, que hemos armado una gran algarabí­a en el pre-acto sin esperar el acto final y sin haber estudiado; juicio que nos causa gran tristeza, pues solo muestra su superficialidad y falta de juicio. La algarabía la armaron los prachandistas con su "acuerdo de paz", la cual fue orquestada por los medios de comunicación imperialistas, quienes propalaron por todo el mundo la posibilidad de la paz entre clases enemigas y la posibilidad del cambio sin la necesidad de la Guerra Popular y de la Dictadura del Proletariado. Nosotros lo que hicimos fue refutar esa mendaz algarabía concienzuda y cientí­ficamente, como puede verse en la revista Negación de la Negación Nº 3. Así­ mismo, no es precipitado advertir, como también lo han advertido los camaradas de la India , cual será el "acto final"del nuevo experimento: la masacre.
Camaradas, desear­amos estar equivocados, pero todos los hechos posteriores a la firma del mentiroso acuerdo de paz (que ustedes parecen no advertir), confirman que el camino tomado por el Partido Comunista de Nepal (maoí­sta) es el camino de la claudicación ante el imperialismo y la reacción, es el camino de la traición a las masas de obreros y campesinos, camino que sólo puede conducir a la matanza de los auténticos revolucionarios. Por desgracia, esa ha sido la experiencia de todas las "transiciones pací­ficas"y de todos los "Estados multipartidarios". Digannos camaradas, á ¿Qué circunstancia excepcional ocurrira en el mundo que nos obligue a cambiar ahora tal juicio de la historia?
Nos llaman camaradas, a corregir y a autocriticarnos de unos supuestos exabruptos y a la par insinúan que hacemos "eco al coro de reaccionarios y de provocadores". Un insulto gratuito y sin ningún argumento, pero ademas mentiroso. Quienes están felices, aplauden, abrazan y otorgan premios a los traidores de Nepal, son justamente los imperialistas, los reaccionarios y los oportunistas. Basta mirar los elogios de la prensa imperialista japonesa, europea y norteamericana a los no "dogmá¡ticos", no ortodoxos, no radicales y si­ flexibles y "amplios", "comunistas"nepaleses que llaman a los imperialistas a invertir en su paí­s y pretenden aprender de sus democracias y economí­as. Basta mirar los comunicados de todos los falsos partidos comunistas (pacifistas y electoreros de todos los continentes) que saludaron la pasajera victoria electoral del PCN(M) a la Asamblea Constituyente y que llegaron a calificarla de "toma del poder". Hay que preguntarse por que una fundación india le otorga a Prachanda el premio anual internacional de paz, "honor"que le hace compartir con el carnicero expresidente yanqui Jimmy Carter, quien viajo exclusivamente a entrevistarse con Prachanda en representación del regimen terrorista de George Bush.

Los ataques (pero sobre todo las prebendas) de los reaccionarios y los provocadores a los prachandistas buscan la entrega de las armas, los ataques y la cri­tica de los comunistas y revolucionarios, son por haberlas abandonado (no sólo las silenciaron en una tregua como ustedes creen) y por haber desmantelado el poder popular (confesión que hacen los propios prachandistas y sus adversarios publicamente, y hecho que Ustedes no admiten) a cambio de puestos en el Estado reaccionario burgues y del trapicheo politiquero común a todos ellos.
Camaradas, hemos estudiado a conciencia, no sólo los principales documentos, la base ideológica y polí­tica del prachandismo, sino que hemos seguido con gran atención los acontecimientos en Nepal.

Advertimos, como camaradas, franca, leal y valientemente (tal y como lo hicieron los camaradas de la India ) el peligro de la lí­nea oportunista que habí­a tomado la dirección en el Partido, y les llamamos a rectificar antes de perpetrarse la traición con la firma del "acuerdo de paz". Hasta ese momento le dimos a la dirección del Partido Comunista de Nepal (maoísta) el trato fraternal de camaradas, pues sus teorías erróneas y sus tesis políticas capitulacionistas eran susceptibles de ser enmendadas y porque hasta ese momento no habí­a claudicado ante la burguesí­a y el imperialismo. Pero con la firma del llamado acuerdo de paz, con el desmantelamiento del poder popular, con la confinación del ejercito popular, puesto, junto con sus armas, bajo el control de la ONU imperialista, esa lucha de líneas entre camaradas dejá de serlo: el PCN(M) abandonó la trinchera del comunismo y se transformó en un partido burgués.
Camaradas, fue el prachandismo quien se salió de la trinchera del comunismo, erigiéndose en el revisionismo de siglo XXI y en el enemigo principal de la unidad del Movimiento Comunista Internacional.
De ahí­ que el silencio frente a la evidencia de los hechos no puede juzgarse de otra forma que de complicidad con aquél; esa fue, justamente, la causa de la bancarrota del MRI. De ahí­ que buscar la unidad del comunismo revolucionario con el revisionismo prachandista sea una posición en extremo peligrosa, la peor posición, porque busca conciliar la revolución con la entrega, al proletariado con la burguesía, que en el fondo, significa ayudarle a la burguesí­a; tristemente camaradas, ese fue el papel jugado por Kautsky y Trotsky ante la traición socialchovinista y la bancarrota de la II Internacional en la primera guerra mundial y esa fue la triste historia de quienes, detrás de la bandera de la unidad, se fueron en contra de los camaradas chinos en la lucha contra el revisionismo jruschovista.
En resumen camaradas, no tienen razón en sus crí­ticas. Los llamamos a considerar seriamente su posición y esperamos que podamos marchar unidos a una nueva Conferencia Internacional de los marxistas leninistas maoístas del mundo, al fragor del combate al revisionismo prachandista, que nos permita superar el actual recodo en el camino hacia la Internacional Comunista que necesita estos tiempos de capitalismo imperialista agonizante.
Con rojos y calurosos saludos internacionalistas,


Semanario Revolución Obrera

Nota de pesar a los camaradas del PCPB-ml/Lal Pataka del Comité de Loita Popular "Manolo Bello"


Partido Comunista de Purba Bangla Marxista-leninista/Lal Pataka
Purba Bangla.
(Bangladesh)


Queridos Camaradas:


Queremos manifestarles nuestro profundo dolor e indignación revolucionaria por el asesinato del Secretario General, Camarada Mizanul Tutul.
El Dr. Tutul fue un gran dirigente maoísta, un heroico servidor del pueblo y por esto fue el objetivo del regimen criminal y corrupto que oprime al pueblo de Bangladesh.
Su perdida representa un golpe no solo para su Partido y su pueblo sino tambien para la Revolución Proletaria Mundial.
Estamos seguros que el Partido Comunista de Purba Bangla marxista-leninista/Lal Pataka se recuperara de este duro golpe y continuara con el legado de los heroes caidos levantando la gran bandera roja del Maoísmo y de la Revolución.
Desde Galiza (España) queremos hacerles llegar nuestro saludo rojo internacionalista.

Galiza, xullo del 2008

COMITE DE LOITA POPULAR "MANOLO BELLO"


Estudar, asumir e aplicar o Marxismo-Leninismo-Maoísmo !

lunes, 11 de agosto de 2008

Mensaje de pesar del PCI (ml)Naxalbari por el asesinato del Camarada Mizanur Tutul

Communist Party of India (Marxist-Leninist) NAXALBARI

PRESS RELEASE

The murder of Comrade Mizanur Rahman Tutul, Secretary of the Purba Bangla Communist Party (Marxist-Leninist) Lal Pataka (CCOMPOSA member) by the notorious Rapid Action Battalion (RAB) of Bangladesh is yet another instance of the use of murder in custody as a tool of suppression by the so-called caretaker government now ruling Bangladesh. Conveniently named 'crossfire', this has been a permanent feature of the counter-revolutiona ry strategy used by all the regimes that have ruled there.
The present government has continued and intensified this policy.Comrade Mizanur was a leading figure in the Maoist movement of Bangladesh. In 1997, along with comrade Kamrul Islam Mastar he founded the Purba Bangla Communist Party (Marxist-Leninist) Lal Pataka. Comrade Kamrul was martyred in 2006, murdered while in the custody of the RAB.
Comrade Mizanur played a leading role in initiating a thorough summation of the rich history and experiences of the party and of the Maoist movement in Bangladesh. He was keen on unifying the genuine Maoist forces of that country into a single party.
He was an active participant in CCOMPOSA and very eager in learning from the experiences of other countries. His death, coming in the wake of the loss of comrade Kamrul, is a heavy blow for the PBCP(M-L) Lal Pataka. But it will surely overcome this and move forward along the new initiative taken by comrade Mizanur.
The martyrdom of comrade Mizanur has deprived the CCOMPOSA and the international communist movement of an outstanding leader. We dip the red flag in his honour and grieve his loss along with his comrades and family.

KRANTIPRIYAS
pokesperson
02-08-2008.

Bolivia: Empate en el referendum revocatorio


El presente articulo esta tomado de la web La Haine.


Evo concilia, la derecha confronta



El Prefecto de Santa Cruz advirtió a Evo que no se atreva a imponer su Constitución “racista” y anunció que Santa Cruz tendrá un cuerpo policial y una oficina de impuestos autónomas
Ratifican a Evo Morales y a los prefectos opositores. En la "media luna" aplicarán la autonomía de inmediato; Leopoldo Fernández aún no puede cantar victoria; Manfred no acepta su derrota
El Presidente Evo Morales convocó a los prefectos ratificados a garantizar la nacionalización de los recursos naturales respaldada por el voto popular, y a conciliar los estatutos autonómicos de Santa Cruz, Beni, Tarija y Pando con el proyecto de Constitución Política del Estado (CPE) aprobado por la Asamblea Constituyente en 2007.
Morales felicitó a los prefectos autonomistas ratificados en el referéndum revocatorio, reconoció su legitimidad como autoridades departamentales y, con un tono conciliador, se mostró dispuesto a reconciliarse con opositores y empresarios “patriotas”.
“Si me ratifican con más de 54 por ciento tendría cierta autoridad para convocar a todas las autoridades ratificadas o a las nuevas autoridades para buscar consensos junto con movimientos sociales, sean sindicales o cívicos, para que el pueblo pueda aprobar la Constitución”, declaró Morales el sábado.
Ante cientos de personas reunidas en la plaza principal de la ciudad de Santa Cruz, el ratificado prefecto Costas advirtió al gobierno “autoritario” que no intente imponer la “ilegal y racista” Constitución porque si lo hace se meterá en “un callejón sin salida”.
En un discurso confrontacional y profuso en adjetivos, Costas anunció que los retos impostergables de la autonomía consolidada en el referéndum de este domingo son la convocatoria a elecciones de representantes de la Asamblea Legislativa de Santa Cruz; la creación de un organismo de seguridad paralelo a la Policía Nacional que haga cumplir las normas y leyes departamentales, y una Agencia Tributaria Departamental responsable de recaudar impuestos para beneficio de la región.
Según Costas, el terrorismo de Estado fue revocado en los departamentos autonomistas y se reafirmó la autonomía ejercida desde el 4 de mayo. En su criterio, el estatuto autonómico “adquiere la categoría de catecismo autonómico de un pueblo creyente”.
El prefecto de Pando Leopoldo Fernández, quien todavía no tiene asegurada la victoria, declaró a Unitel que se fortaleció el Consejo Nacional Democrático (Conalde) integrado por opositores de Santa Cruz, Beni, Pando, Tarija y Chuquisaca. La autoridad reconoció que es difícil conciliar autonomismo y centralismo, dos visiones de país antagónicas, pero hay que hacer el esfuerzo.
Constitución versus estatutos autonómicos, la pugna post referéndum
Autonomistas opositores celebran la ratificación del mandato de los prefectos Rubén Costas de Santa Cruz, Ernesto Suárez de Beni y Mario Cossío de Tarija, quienes anunciaron que aplicarán de manera inmediata los estatutos autonómicos departamentales. En Cochabamba, el revocado Manfred Reyes Villa no acepta su derrota y anuncia que defenderá su mandato con acciones legales.
Diferentes sondeos y conteos en boca de urna preliminares de medios y encuestadoras privadas confirman que el Presidente Evo Morales y el Vicepresidente Alvaro García Linera fueron ratificados en sus cargos en el referéndum revocatorio de este domingo 10 de agosto. Perdieron el mandato los prefectos de La Paz José Luis Paredes, de Cochabamba Manfred Reyes y de Oruro Luis Alberto Aguilar.
El apoyo al gobierno tiende a subir a medida que avanza el escrutinio. Los últimos resultados dan cuenta que Morales habría sido ratificado con 62,3% de los votos, es decir ocho puntos porcentuales más de lo que obtuvo en las elecciones generales del 18 de diciembre de 2005 (53.7%).
De manera inversa, el respaldo popular a los prefectos opositores tiende a bajar. En los primeros resultados Costas acumulaba entre 70 y 75 por ciento de votos, pero pasadas las 20 horas el respaldo bajó a 61 por ciento. A las 18 horas las encuestadoras calculaban más de 70% de votos a favor de Suárez, pero a las 20 horas el porcentaje a su favor cayó al 60 por ciento.
Al 33 por ciento del conteo rápido Leopoldo Fernández se ratificaba como prefecto de Pando con 60 por ciento de votos. Más tarde, Luis Garay, gerente de la encuestadora Ipsos Captura contratada por la cadena de televisión ATB, informó que la votación en el área rural que simpatiza con el oficialismo podría cambiar el escenario.
En las últimas horas no varió mucho el 64 por ciento con el que fue ratificado el prefecto de Tarija Mario Cossío. Tampoco hay cambios significativos en el 55 por ciento de votantes que revocó a Luis Alberto Aguilar en Oruro, ni en el 70 por ciento que ratificó al prefecto de Potosí.
Al 95 por ciento del conteo rápido en boca de urna se confirmó que más del 60 por ciento de los votantes revocó al prefecto de Cochabamba. Reyes Villa no admitió su derrota, aseguró que legalmente sigue siendo prefecto y anunció que defenderá su mandato con acciones legales.

Bolivia

domingo, 10 de agosto de 2008

REBELDES


El presente poema corresponde a un corrido escrito por la artista revolucionaria mexicana Judith Reyes, tomado del blog de su hija Yelly Alarcón Reyes.


Los rebeldes

Judith Reyes

Voy a decir lo que pasa

En este Mexico, enfermo

De la miseria que al pueblo

Le regalò su gobierno.


Yo vivo en una colonia

Sin agua, luz ni drenaje,

Y desconozco el progreso

Del que habla un gran personaje.


Mis hijos no se alimentan

Con huevos, leche, ni carne,

No gano para zapatos

Ni puedo alfabetizarme.

Aunque trabajo y trabajo

Yo sigo siendo muy pobre,

No soy como el funcionario

Roba y engorde, y engorde.


Hoy vi a una indita en la calle

Que zollozando decìa:

«No me recojas la fruta,

Per Dios, señor policia».


Voy a escribirle una carta

Y mi problema sabràn

La pluma y el pensamiento

De Victor Rico Galan.


Este gobierno de ricos

Nunca nos tratò a la buena,

Hay que pagarle al maldito

Con esa misma moneda.

Ya nos volvimos rebeldes,

Y va cresciendo la mata,

De norte a sur vi la sombra

De otro Emiliano Zapata.


Peones del campo y empleados,

Costureras y albañiles,

Pa' hacer valer sus derechos

ya necesitan fusiles.


Obrero que andas peleando

Demanda que no se gana,

Hoy ni una huelga respeta

La autoridad maxicana.


Por eso somos rebeldes

Mal vistos por el gobierno,

Ese que premia gorilas

Cuando ametrallan al pueblo.


Ya no queremos promesas

Ni demagogia catrina;

Si esto se arregla con balas

Ya tengo mi carabina.








































Defender la vida de los luchadores campesinos


La presente nota esta tomada de la web La Haine

Solidaridad para líderes campesinos amenazados de Honduras.

Por este medio les estamos informando que nuestro compañero Rafael Alegría, dirigente campesino de Honduras y miembro de la Comisión Coordinadora Internacional de la Via Campesina, está siendo objeto de amenazas por parte de terratenientes y miembros de la policía nacional a raíz del enfrentamiento sangriento por la Lucha por la Tierra, entre el Grupo Campesino Guadalupe CARNEY y la Familia [poderosos terratenientes] Osorto [apoyada por paramilitares], ocurrido el domingo 3 de agosto del año en curso, en la comunidad de Silin, Trujillo, Colón, donde resultaron 11 personas muertas y 2 heridos. (Ver información en La Haine: http://www.lahaine.org/index.php?p=16456)
Debido a lo anterior el Señor Henry Osorto, comisario de la policía nacional e involucrado directo en el conflicto agrario, ha declarado ante los diferentes medios de comunicación que nuestro compañero Rafael Alegría y otros lideres campesinos son los responsables de que se produjera esta tragedia, ya que los acusa de que son los que promueven estas acciones que realizan los campesinos para recuperar las tierras y además los calificó de terroristas, guerrilleros, explotadores de los campesinos, agitadores revolucionarios y que viven a costa de los campesinos.
Por lo tanto la dirigencia campesina hondureña damos a conocer que no somos responsables de dicha tragedia, ya que nosotros estamos interesados en resolver los conflictos agrarios por la vía no violenta, ya que hemos exigido al Gobierno de la República para que a través del Instituto Nacional Agrario (INA), resuelva de una vez por toda los conflictos agrarios del país, especialmente el de las tierras del CREM, para evitar precisamente este tipo de situaciones.
Por todo lo expuesto solicitamos a todas las organizaciones miembros de la Via Campesina a nivel nacional, continental e internacional, organismos de derechos humanos y a la ciudadanía en general, su solidaridad para nuestros compañeros dirigentes que están siendo amenazados por este conflicto, los grupos campesinos están luchando por un pedazo de tierra, para poder producir los alimentos básicos, como derecho inalienable de las personas.
Pedimos al Presidente de la República , Manuel Zelaya Rosales y al Secretario de Seguridad, Jorge Rodas Gamero, que garanticen la vida de los dirigentes campesinos, incluyendo la del compañero Rafael Alegría.
Favor enviar sus mensajes exigiendo a las autoridades competentes seguridad para nuestros compañeros, el correo del Despacho Presidencial es: despachopresidencial@sdp.gob.hn y al Ministro de la Secretaria de Seguridad sseg_06@hotmail.com con copia a nuestro correo viacampesina@amnettgu.com
Tegucigalpa, M.D.C., 7 de Agosto, 2008.
http://movimientos.org/