sábado, 8 de noviembre de 2014

A proposito de la oportunidad de la critica al partido Podemos. Un articulo del compañero Miguel Alonso.




He leído atentamente la carta del compañero Yañez en la que hace una critica a los que nos manifestamos abiertamente críticos con el Partido Podemos.
En primer lugar agradecer su intervención en este debate, para a continuación señalar, que en ningún momento, ni yo, ni otros camaradas, nos hemos referido al Partido Podemos y a sus dirigentes como revisionistas, porque compartimos el análisis que no son comunistas ni anteriormente lo fueron, aunque si del semillero del oportunismo revisionista de IU y del falso P"C"E. 

He reiterado que la critica al programa pequeño-burgués es necesario, en la medida que como comunistas, tenemos el deber de hablar claro a las masas y desde una posición de clase.  "Hay que decir a las masas la amarga verdad con sencillez, claridad y franqueza" (Obras Completas, t. 36, p. 299) señalo Lenin.
No utilizamos oportunismo como un insulto, sino como la descripcion de un comportamiento que en palabras de Lenin se caracteriza:  «.... no hay que olvidar nunca un rasgo peculiar de todo el oportunismo contemporáneo en todos los terrenos: su carácter indefinido, difuso, inaprensible. El oportunista, por su misma naturaleza, evita siempre plantear los problemas de manera concreta y rotunda, busca la resultante, de desliza como una culebra entre puntos de vista que se excluyen mutuamente, esforzándose por “estar de acuerdo” con uno y otro, reduciendo sus discrepancias a pequeñas enmiendas, a dudas, a buenos deseos candorosos, etc.,etc. » (Obras completas, t. 8, p. 416).

Lenin consideró que "dar colorete a la verdad es inmoral". (Obras completas, t. 1, p. 410)  por ello no nos debe importar estar en minoría, por amplio que sea el sector de las masas cautivas del discurso pequeño-burgués. «Debilidad numérica? Pero, desde cuándo los revolucionarios hacen depender su política de si están en mayoría o en minoría?» (Obras Completas, t. 3, p. 274).  "No hay que temer quedar en minoría" es un principio marxista-leninista.
Para los comunistas, es evidente que en la re-estructuración del Estado burgues español, juega un papel importante, la pequeña-burguesía y ciertas capas privilegiadas del proletariado industrial, que son la base cuantitativa de una lucha en el marco del capitalismo para restar poder a la fracción de la burguesía Industrial y Financiera, pero esta lucha no es por una revolución democrática, cuyos objetivos fueron cumplidos, aunque mediatizados, por la Restauración Borbónica de 1978. Es mas bien, una segunda linea de defensa del poder burgués bajo consignas republicanas.
En el imaginario popular y progresista, la Segunda República Española representa unos valores democráticos que fueron llevados a la practica de forma consecuente cuando se inicia su fin, en julio del 1936. La modernización del Estado burgués español en los periodos anteriores obedecían a la necesidad de estructurar una nueva forma del poder burgués, adecuada a los valores de la revolución democrática, al modo de las otras potencias capitalistas, después de la perdida de su condición de potencia colonial y de barrer los elementos mas molestos de la semi-feudalidad terrateniente con la reforma agraria.

Por lo expuesto, la actual contradicción no es Dictadura de la Oligarquía versus Democracia pequeño-burguesa, como plantea el compañero, la contradicción principal para los paises capitalistas en este periodo histórico es; Proletariado/Burguesía, Revolución/Contra-revolución, Capitalismo/Socialismo.

El sistema capitalista en su fase imperialista no precisa de mas democracia , su tendencia es hacia mas represión, mas explotación de las masas y a crear la mayor diferencia de clases que conoce la historia humana.

A todo ello, solo se puede poner fin por medio de la Revolución Proletaria, con la toma del Poder por medio de las armas y en la construccion de una fuerte dictadura de clase sobre la burguesía, la Dictadura del Proletariado. Dictadura que es una dictadura democrática de las clases populares sobre la burguesía. De la mayoría sobre una minoría explotadora. Si camaradas, este concepto básico del M-L-M, hoy repudiado por todo tipo de impostores desde los clasicos renegados revisionistas a los anti-autoritarios pacifistas.

Coincido con el compañero Yañez en caracterizar a la pequeña burguesía de aliada del proletariado, del semi-proletariado y del campesinado en la lucha contra la dictadura burguesa, pero eso en la medida que el Programa de la primera no represente una vuelta al pasado, una vuelta a los tiempos anteriores a la gran crisis, en una nostalgia por el consumismo desenfrenado de la primera década del siglo XXI o en la medida que defienda un capitalismo con rostro "ético", falsa mercancía del rancio reformismo de los social-traidores. Sabemos de sobra como el oportunismo es una poderosa arma de la burguesia en la opresión de los pueblos.

Es cierto que el proletariado de Galiza y de los otros pueblos del Estado español carecen de unas fuertes organizaciones proletarias revolucionarias para enfrentar la maniobra contra-revolucionaria  pero bajo ningún concepto podemos engañar a las masas afirmando que el triunfo del Partido Podemos y su actual programa representará un triunfo revolucionario, incluso con la proclamación de una Tercera República Española.

Mantener la movilización en la calle y en las fabricas, la denuncia de las podridas instituciones burguesas, incluidos sus fraudulentos procesos electorales y la constitución de comités revolucionarios, son elementos basicos de una linea de un programa revolucionario de transformación de la sociedad tanto en Galiza como en el Estado español y es en ello que debemos trabajar los comunistas revolucionarios.

Kang Sheng on the Spanish Civil War-(1964)

kangsheng


“On New Democracy is of great significance for the world communist movement. I asked Spanish comrades, and they said the problem for them was to establish bourgeois democracy, not to establish New Democracy. In their country, they did not concern themselves with the three points: army, countryside, political power. They wholly subordinated themselves to the exigencies of Soviet foreign policy, and achieved nothing at all…
They say the Communist Party organized an army, and then turned it over to others… They also did not want political power, nor did they mobilize the peasantry. At that time, the Soviet Union said to them that if they imposed proletarian leadership, England and France might oppose it, and this would not be in the interests of the Soviet Union..Also, when they [the Spanish] fought, they waged regular war, in the manner of the bourgeoisie, they defended Madrid to the last. In all things, they subordinated themselves to Soviet foreign policy.”


-Mao:Talk On Questions Of Philosophy August 18, 1964

FRANCIA: Comunicado concerniente a las divergencias con la OC-FR



Communiqué concernant nos divergences avec l’OCFR

Communiqué concernant nos divergences avec l’OCFR
Par un communiqué en date du 2 septembre 2014, l’OCFR a rendu compte des décisions prises lors de son 2ème congrès.
Ce communiqué aborde la question du processus d’unification en cours entre les maoïstes de l’Etat français. L’OCFR a décidé de se désengager de ce processus.
C’est sa décision, nous en prenons acte et nous ne polémiquerons pas stérilement là-dessus.
Néanmoins, il est important de rétablir quelques faits.
Des problèmes se sont effectivement posés dans le cadre de cette unification.
Cela est normal pour les maoïstes qui comprennent que ce n’est pas en taisant les différences qu’on les surmonte.
Les différentes parties maoïstes (PCmF, OCFR et militants inorganisés dans aucune de ces structures) engagées dans ce processus s’étaient d’ailleurs entendues sur la manière d’organiser le débat indispensable avant de procéder à un rassemblement dans un parti qualitativement supérieur.
Des commissions traitant les sujets les plus importants à nos yeux ont donc été constituées. Leur objectif était de confronter les idées pour éliminer les fausses et retenir les justes pour ensuite permettre au congrès de fondation de décider des positions de l’organisation.
Seulement, les membres de l’OCFR se sont très peu investis dans ces commissions.
Les divergences n’ont donc pas été traitées dans le cadre prévu.
Ont-elles pour autant disparu ? Bien sûr que non ! Elles ont donc persisté sous une autre forme, en l’occurrence les discussions informelles, les rumeurs et les attaques personnelles qui persistent et s’amplifient comme une fuite en avant.
Face à ces procédés, la direction provisoire a évoqué ce problème en réunion.
Les personnes concernées n’ont pas réussi à se saisir de cette occasion pour modifier leur comportement.
Dans le même temps, une section de l’OCFR décidait de poursuivre le processus d’unification tout en se retirant de cette organisation.
Les membres de la direction provisoire du processus, ceux originaires de l’OCFR compris, ont donc organisé une réunion exceptionnelle consacrée au problème de comportement.
Cette réunion n’a malheureusement pas pu aller à son terme suite à l’indiscipline d’un représentant de l’OCFR.
Les problèmes n’ont donc pas pu être résolus et le processus végétait. C’est pourquoi la majorité des membres de la direction provisoire a proposé l’organisation d’une session plénière en présence de tous les membres du processus tandis que l’OCFR voulait une réunion entre organisations excluant donc les autres camarades.
La majorité l’a emporté et la réunion plénière s’est donc tenue même si une partie de l’OCFR a préféré boycotter la réunion.
Cette réunion plénière a abouti à des résolutions et a ainsi permis de sortir de l’ornière et de relancer le processus d’unification. Suite à cette plénière, il a été demandé à l’OCFR de se prononcer sur les résolutions prises.
Il n’y a pas eu de réponses pendant 6 mois.
Considérant la situation de crise que subissent les masses populaires et donc le besoin pressant de les organiser autour d’un parti communiste, suffisamment de temps avait déjà été perdu. Il aurait en effet été criminel d’attendre une réponse qui n’est d’ailleurs même pas venue suite au congrès de l’OCFR.
Ainsi, malgré toutes nos tentatives de résolution des contradictions et face au peu de motivation de l’OCFR, le processus a continué avec notamment la réorganisation des commissions pour que le débat idéologique se poursuive en vue du congrès d’unification des maoïstes de l’Etat français.
Les discussions et échanges de pratiques menées depuis et actuellement renforcent les liens entre les camarades ainsi que l’organisation en train de naître et permettent d’avancer dans la résolution des conflits idéologiques.
De son côté, l’OCFR prend désormais comme guide le marxisme léninisme.
C’est un renoncement idéologique majeur que nous pensons être une erreur mais nous considérons aussi que l’important est la pratique et c’est elle notamment qui prouvera quelle était la voie juste pour mener le processus révolutionnaire.
Enfin, dans le communiqué de l’OCFR, il est question de « méthodes sexistes » que nous aurions utilisées. Contrairement aux marxistes léninistes, nous reconnaissons que les militants des organisations maoïstes sont aussi le produit d’une société sexiste. Ils peuvent en conséquence avoir des attitudes sexistes. Cependant l’organisation est là pour corriger ces comportements et promouvoir des rapports nouveaux entre les hommes et les femmes. Notre organisation a bien conscience de sa tâche en la matière et lutte en ce sens.
Néanmoins, il est erroné de prétendre que les problèmes rencontrés par le processus d’unification seraient la conséquence du sexisme.
Les calomnies n’y changeront rien.
Le processus d’unification des maoïstes de l’Etat français se poursuit. La richesse des Journées de Formation et de Rencontre organisées cet été en a montré la vigueur.
Maoïste de l’Etat français, rejoins-nous !
En avant, vers la révolution à travers la guerre populaire prolongée !
Bloc Rouge (unification des maoïstes)

viernes, 7 de noviembre de 2014

ESTADO ESPAÑOL: Nuevos enfrentamientos en el barrio de Gamonal en Burgos.




correovermello-noticias
Burgos, 07.11.14
Según fuentes de redes sociales y de alguna agencia de noticias esta noche se han producido fuertes enfrentamientos entre vecinos del Gamonal y fuerzas policiales en protestas por la decisión del Ayuntamiento de gastar importantes recursos en la remodelación de la Plaza de Toros.

El manotazo de un antidisturbios a un manifestante, supuesto desencadenante de los disturbios en Gamonal
La República

laRepublica.es entrevista en exclusiva a unos de los miembros de la “Asamblea Contra la Especulación” de Gamonal. Este barrio burgalés se ha vuelto a levantar, rememorando con ello las históricas movilizaciones contra el bulevar que se desarrollaron en enero de 2014. En esta ocasión, los vecinos se han movilizado contra la reforma de la Plaza de Toros, por considerarla un gasto desorbitado, teniendo en cuenta la situación de pobreza por la que atraviesa muchos vecinos de Burgos.
Pregunta: ¿Representas a la “Asamblea Contra la Especulación” que se ha manifestado hoy por las calles de Burgos?
Respuesta: Soy uno de sus miembros, sí.
  P: ¿Por qué se ha vuelto a movilizar hoy el barrio de Gamonal?
R: Creemos que vivimos en un momento crítico con la corrupción que existe en Burgos y es una frivolidad gastarse seis millones de euros cuando la gente busca en papeleras y los niños van sin comer al colegio. No es nada nuevo que todas las obras que se hacen en Burgos están bajo sospecha y esperamos que se destape toda esa corrupción cuanto antes. Parece que no quieren que se arme mucho ruido sobre este tema para que ha nadie le de por investigar aquí en Burgos.
P: ¿Y los vecinos se han organizado contra lo que consideráis corrupción urbanística?
R: Estamos organizándonos entorno a la ASAMBLEA CONTRA LA ESPECULACIÓN nacida hace mes y medio. Durante este tiempo hemos realizado todo tipo de eventos informativos, charlas, manifestaciones, campaña de firmas, nos hemos reunido con el alcalde y vicealcalde, y nos hemos financiado con el aporte ciudadano. Mucha gente nos apoya pero le cuesta movilizarse y concienciarse.
P: ¿Creéis que alcanzaréis el apoyo ciudadano que obtuvieron las protestas contra el bulevar?
R: Estamos a pie de calle y podemos darnos cuenta del hartazgo de la ciudadania, que peligrosamente se acostumbra a la corrupción y ahí estamos nosotros para animarles a participar. Podemos decir bien alto que la ciudadania quiere gastar esos seis millones en los gravísimos problemas que suceden por culpa de la crisis a la que nos han llevado. Nos han dicho que hemos vivido por encima de nuestras posibilidades, pero ellos hacen gastos por encima de las posibilidades de la ciudad, que tiene una gran deuda de 500 millones de euros.
P: ¿Qué os planteó el Alcalde en la reunión que tuvisteis con él?
R: Lo primero que dijo es que no sabía que habían empezado las obras. Porque nos sentiamos molestos por no haber hablado con nosotros antes de comenzar las obras. Ellos son los responsables del ayuntamiento y parecían no saber nada de nada. Dijeron que tampoco sabían nada sobre la militarización de la plaza de toros para realizar la obra. Intentamos llegar a un acuerdo para realizar una consulta ciudadana a la que saliendo por la puerta de la reunión rechazaron rotundamente. No les interesa lo mas mínimo dar la voz al pueblo. Y se ven legitimados para hacer lo que quieran, cuando quieran y como quieran. Para ellos ganar unas elecciones es tener carta blanca para hacer lo que les venga en gana. Y les recordamos que el concurso de la obra la gano la UTE Sacyr-Riovena sólo por criterios subjetivos únicamente. Un concurso fraudulento.
P: Y yendo a la movilización de hoy, ¿cómo ha transcurrido la manifestación? ¿ha habido problemas durante su recorrido?
No, en principio todo ha ido correctamente. Desde el centro de la ciudad hacia la plaza de toros. Donde allí nos estaban esperando los antidisturbios y un vallado de refuerzo que habían colocado delante de las vallas de obra. A los asistentes a la manifestación no les ha gustado volver a ver la plaza militarizada y se han vuelto a sentir nuevamente acosados por la policía. Cosa que no es nueva , ya que hemos estado y seguimos estando acosados constantemente por la policía y estamos constantemente siendo aislados e identificados. Y de esos polvos vienen estos lodos, la gente no lo aguanta más. Cuando nos dirigíamos a dar una vuelta a la plaza, después de leer un comunicado, un miembro de la asamblea ha recibido un manotazo en la cara sin venir a cuento por un antidistubios sin numero de placa. Con el resultado que no hemos podido dar la vuelta y hemos tenido que acudir todos entorno a estos antidistubios para pedirle el número de placa y hablar con su superior. Después de todo esto la gente se ha sentido impotente y frustrada por tantos antidisturbios sin numero de placa y tapados, por eso a continuación ha habido algún altercado en otra calle principal de la ciudad. Algo que se veía venir por la incompetencia del ayuntamiento.
P: Y en ese momento se han desencadenado los disturbios, ¿qué ha pasado exactamente?
R: Llevamos haciendo manifestaciones semanales y el ayuntamiento hace oídos sordos a nuestras propuestas. La gente se cansa de tanta corrupción y del acoso de la policía. Imagino que eso es lo que ha desbordado la situación.
P: ¿Se plantean nuevas movilizaciones?
R: Estamos valorando en estos momentos las acciones a realizar mañana. Los grupos de trabajo canalizaran lo que llega a nuestros medios y decidiremos mañana en cuanto podamos. Pero se esta barajando en principio una convocatoria a las ocho de la tarde de mañana en la plaza del Cid en el centro de la ciudad. De todas maneras todavía no hay nada oficial. Lo comunicaremos en cuanto podamos.
P: Gracias por la entrevista, ¿quieres añadir algo para concluir?
R: Gracias a vosotros. Sólo comentar que no podemos mirar hacia otro lado y hacer la vista gorda con la corrupción de nuestra ciudad. Y que hay que pararla ya, sino será muy tarde. Quien no se mueva y se conciencie será complice de la corrupción. Muchas gracias de nuevo y saludos.

http://www.larepublica.es/2014/11/el-manotazo-de-un-antidisturbios-a-un-manifestante-supuesto-desencadenante-de-los-disturbios-en-gamonal/

ANDALUCIA: Un nuevo asesinato de la Banca.

Un hombre se suicida en Córdoba tras reclamarle un pago por su casa

El joven, en tratamiento psicológico, estaba en paro y había entregado su piso al banco

  • Un hombre se suicida en Córdoba tras reclamarle un pago por su casa. - JUAN MANUEL VACAS
    Un hombre se suicida en Córdoba tras reclamarle un pago por su casa. - JUAN MANUEL VACAS
1
JULIA CAMACHO 08/02/2013
Un activista de la plataforma Stop Desahucios de Córdoba, Francisco J. Lema Bretón, se ha suicidado este viernes arrojándose desde un tercer piso tras recibir una notificación bancaria para abonar una deuda impositiva de 400 euros. El hombre, de 38 años, estaba en paro desde hacía tiempo, al igual que su esposa, y tenía una hija de ocho años.
Fuentes de la Plataforma en Córdoba han explicado que el trágico suceso se produjo a primera hora de la mañana en la calle de Cartago. El hombre había vuelto de llevar a su hija al colegio y al llegar a su domicilio se encontró una notificación de Hacienda para hacer frente al pago de 400 euros de impuestos patrimoniales. Agobiado por su situación, decidía tirarse por el balcón, falleciendo en el acto. Su esposa, que se estaba fuera en ese momento, se enteró de lo sucedido al ver el dispositivo policial en el portal.
El joven recibía tratamiento psicológico. Hace varios meses, al no poder afrontar la hipoteca de su casa y antes de que sus padres, que le avalaron con su propia vivienda, se quedaran en la calle decidió llegar a un acuerdo con la entidad bancaria para realizar una dación en pago.

Sin alquiler social

La plataforma denuncia que no pudo acceder siquiera a un alquiler social, y que mientras su vivienda permanecía cerrada, la familia tenía que ingeniárselas y recurrir a familiares y amigos para pagar el alquiler del piso en el que residían ahora y poder comer. Desde mediados del pasado año, era miembro de Stop Desahucios, y había participado activamente en actividades y manifestaciones organizadas por el grupo.
Se trata del segundo caso similar en menos de tres meses en la capital cordobesa, donde a mediados de noviembre otro hombre de 50 años se arrojó al vacío tras conocer que su familia, con la que mantenía ciertas rencillas, iba a desahuciarlo de la vivienda que ocupaba.

Canciones de la Guerra civil revolucionaria y anti-fascista. 1936-1939

ECUADOR: Condenando el asesinato del camarada Cleomar Rodrígues de Almeida.


Carta de Mumia Abu-Jamal sobre la desaparicion de los 43 de Ayopzinapa

Mumia Abu-Jamal escribe desde la prisión sobre los desaparecidos de Ayotzinapa: "La rabia expresada en las protestas contra una policía terrorista y brutal no se ha aplacado, sino que se ha vuelto más fuerte"

Texto completo

En México, los fuegos arden, tanto literal como metafóricamente. Esto pasa porque miles de jóvenes sienten una acalorada indignación contra su corrupto gobierno, cómo se demostró en la resistencia que incluye la quema de edificios del gobierno el 13 de octubre en Chilpancingo, la capital del estado de Guerrero, México.

¿Por qué les prendieron fuego? Los manifestantes estaban marcando el plazo no cumplido para que los oficiales del gobierno presentaran con vida a 43 estudiantes detenidos y desaparecidos por un grupo de policías corruptos.

El 26 y 27 de septiembre, agentes de la policía municipal de Iguala, Guerrero, abrieron fuego contra tres autobuses llenos de estudiantes de la escuela rural normal de Ayotzinapa. ¡Seis personas ––tres estudiantes y otras tres personas que pasaban por el lugar—fueron asesinadas! ¡Y 25 personas fueron heridas! ¡A
los 43 estudiantes los subieron a vehículos de la policía y desde ese momento, nadie les ha vuelto a ver!

Día con día, las ciudades del país se han conmocionado con decenas de marchas, bloqueos de carreteras y otras acciones que exigen el regreso con vida de los 43 estudiantes.

La rabia expresada en las protestas contra una policía terrorista y brutal no se ha aplacado, sino que se ha vuelto más fuerte.

El 22 de octubre, cientos de miles de personas en México y el mundo se manifestaron por el regreso de los 43 desaparecidos.

En la escuela rural normal de Ayotzinapa y otras escuelas normales en varias partes de México, los hijos de campesinos tienen la oportunidad de recibir una buena educación que los prepara para ser maestros.

Pero igual que en Estados Unidos, la política neoliberal controla las reformas educativas en México, donde éstas incluyen la eliminación de las escuelas rurales normales establecidas en los años 30 del siglo pasado.

¿Por qué? Porque estas escuelas desafían la hegemonía del neoliberalismo al enseñar a los estudiantes a pensar de manera crítica y cuestionar el estado actual del mundo.

Cuando los normalistas resistieron la desaparición de sus escuelas, el gobierno respondió con terror policial y ahora con la desaparición de los propios estudiantes. Pero las protestas siguen, y se radicalizan.

Es interesante y revelador que cuando un grupo de islamistas arrebataron y secuestraron a cientos de niñas en Nigeria, el mundo se enfureció. Pero cuando un grupo de policías corruptos y brutales masacraron a un grupo de estudiantes, secuestraron a 43 de ellos y se niegan a decir dónde están, la prensa corporativa neoliberal encubre sus acciones.

En México, la gente sigue exigiendo la presentación con vida de los
estudiantes desaparecidos. La lucha sigue.

Desde la nación encarcelada, soy Mumia Abu-Jamal.

–© ‘14maj
1 de noviembre de 2014
Audio grabado por Noelle Hanrahan: www.prisonradio.org
Texto circulado por Fatirah Litestar01@aol.com
Traducción Amig@s de Mumia, México

http://amigosdemumiamx.wordpress.com/2014/11/02/los-desaparecidos-de-ayotzinapa/

Mumia Abu-Jamal escribe desde la prisión sobre los desaparecidos de Ayotzinapa: "La rabia expresada en las protestas contra una policía terrorista y brutal no se ha aplacado, sino que se ha vuelto más fuerte"

Texto completo

En México, los fuegos arden, tanto literal como metafóricamente. Esto pasa porque miles de jóvenes sienten una acalorada indignación contra su corrupto gobierno, cómo se demostró en la resistencia que incluye la quema de edificios del gobierno el 13 de octubre en Chilpancingo, la capital del estado de Guerrero, México.
¿Por qué les prendieron fuego? Los manifestantes estaban marcando el plazo no cumplido para que los oficiales del gobierno presentaran con vida a 43 estudiantes detenidos y desaparecidos por un grupo de policías corruptos.
El 26 y 27 de septiembre, agentes de la policía municipal de Iguala, Guerrero, abrieron fuego contra tres autobuses llenos de estudiantes de la escuela rural normal de Ayotzinapa. ¡Seis personas ––tres estudiantes y otras tres personas que pasaban por el lugar—fueron asesinadas! ¡Y 25 personas fueron heridas! ¡A
los 43 estudiantes los subieron a vehículos de la policía y desde ese momento, nadie les ha vuelto a ver!
Día con día, las ciudades del país se han conmocionado con decenas de marchas, bloqueos de carreteras y otras acciones que exigen el regreso con vida de los 43 estudiantes.
La rabia expresada en las protestas contra una policía terrorista y brutal no se ha aplacado, sino que se ha vuelto más fuerte.
El 22 de octubre, cientos de miles de personas en México y el mundo se manifestaron por el regreso de los 43 desaparecidos.
En la escuela rural normal de Ayotzinapa y otras escuelas normales en varias partes de México, los hijos de campesinos tienen la oportunidad de recibir una buena educación que los prepara para ser maestros.
Pero igual que en Estados Unidos, la política neoliberal controla las reformas educativas en México, donde éstas incluyen la eliminación de las escuelas rurales normales establecidas en los años 30 del siglo pasado.
¿Por qué? Porque estas escuelas desafían la hegemonía del neoliberalismo al enseñar a los estudiantes a pensar de manera crítica y cuestionar el estado actual del mundo.
Cuando los normalistas resistieron la desaparición de sus escuelas, el gobierno respondió con terror policial y ahora con la desaparición de los propios estudiantes. Pero las protestas siguen, y se radicalizan.
Es interesante y revelador que cuando un grupo de islamistas arrebataron y secuestraron a cientos de niñas en Nigeria, el mundo se enfureció. Pero cuando un grupo de policías corruptos y brutales masacraron a un grupo de estudiantes, secuestraron a 43 de ellos y se niegan a decir dónde están, la prensa corporativa neoliberal encubre sus acciones.
En México, la gente sigue exigiendo la presentación con vida de los
estudiantes desaparecidos. La lucha sigue.
Desde la nación encarcelada, soy Mumia Abu-Jamal.
–© ‘14maj
1 de noviembre de 2014

Audio grabado por Noelle Hanrahan: www.prisonradio.org
Texto circulado por Fatirah Litestar01@aol.com
Traducción Amig@s de Mumia, México

http://amigosdemumiamx.wordpress.com/…/los-desaparecidos-d…/

jueves, 6 de noviembre de 2014

KURDISTAN: Continuan as fortes combates en Kobanê.




53 Días de Resistência em Kobanê

Os combates continuam na cidade em todas as frontes. YPG e os peshmerga fizeram retirar ao ISIS de algumas ruas em Kaniya Kurdan e na Zona Industrial, ao leste de Kobanê, embora a leste.
Membros das YPG realizarom acçons no rural ao leste de Kobanê, no cume de Izahe, ao redor das aldeias de Pêndir, Susane e Siftek.
Numha accçom as YPG destruirom veículos do ISIS na aldea de Qeremox, cara o leste, a 15 km de Kobanê nesta noite. (Mapa situacional).
Há pouca informaçom de como vai o conflicto, a minha percepçom pessoal, é que as YPG estam a ganhar e que em breve vai-se reflexar em ganhos territoriais importantes, Aparte de por outros motivos, baseo-me em que há umhas semanas, antes do começo dos ataques aéreos da Coalizom, quando o ISIS estava avanzando dentro de Kobanê, e as cousas pintavam moi mal para as YPG, as fontes kurdas falavam de que requisaram em corpos de membros do ISIS pendrives com pornografia, ou tabaco ou alcol; agora, desde os hooligans do ISIS afirmam ter-lhes requisado aos mortos das YPG: Drogas, alcol, Viagra, tabaco ou preservativos. Ja sei que é moi subjetivo, mas é umha percepçom.
O exército turco está a ostaculizar a laboura da prensa que quere seguer o conflicto desde o território turco. Os jornalistas que pretendiam observar os conclictos no outeiro de Tilşeîr desde a aldeia de Boyde, fôrom desalojados e levados longe da fronteira.
A “prensa internacional” está começando a retirar corresponssais de Kobanê (Suruç, em realidade). Será que ja nom ule tanto a carronha?
Mas de 5 ataques aéreos sobre as posiçons do ISIS em Gire Spî (Tall Abiad), a uns 60 Km ao este de Kobanê, num deles desruir um comboi de carros com reforços para Kobanê.
Na fronteira iraqui/turca, houvo um breve enfrontamento entre as HPG (Forças de Defesa do Povo), milícias do “PKK”, e a posto militar turco de Beyaztepe.

Comunicado de RBC en conmemoración del 97º Aniversario de la Revolución Soviética de 1917



La Red de Blogs Comunistas (RBC) quiere conmemorar con este comunicado el 97º Aniversario de la Gran Revolución Socialistas de Octubre, fecha histórica y de gran trascendencia para la humanidad en la que los obreros, los campesinos y los soldados rusos tomaron el poder en sus manos, dando comienzo a la primera república socialista de la historia, e iniciando el camino de la revolución mundial y de una sociedad completamente nueva, en la cual el la humanidad veía en el horizonte cercano el objetivo principal del comunismo: un mundo sin explotación del hombre por el hombre.

La insurrección proletaria de octubre de 1917, no fue un acto espontáneo ni provocado por
circunstancias puntuales del momento, sino que en ella se manifestaron de forma decisiva la acción consciente, dirigente y organizadora de un partido revolucionario de nuevo tipo que supo tomar la iniciativa que las circunstancias históricas exigían. El Partido Obrero Socialdemocrático de Rusia, organizado y dirigido por Lenin y por otros camaradas forjados de su mismo hierro, com José Stalin, Alexandra Kollontai, Vjatseslav Molotov, Jukka Rahja, Kliment Vorosilov, Feliks Dzerinski, Yakov Sverdlov Mihail Kalinin. Mihai Frunze y tantos otros.

Aunque sus causas objetivas fueron múltiples y con fuertes raíces, su primer antecedente se podría situar doce años antes,  el 22 de enero de 1905, conocido como el Domingo Sangriento. Ese día una pacífica marcha de obreros que pedía mejoras laborales fue masacrada frente al Palacio de Invierno, tal y como retratara Máximo Gorki. Como respuesta a esta matanza, se convocaron masivas huelgas en San Petersburgo, que también fueron duramente reprimidas por el Gobierno. Posteriormente, las universidades fueron obligadas a cerrar y los estudiantes se unieron a los trabajadores. Por iniciativa de las masas, se crearon los consejos populares (soviets), que serían después la base del poder soviético. Otro símbolo de lucha y resistencia de 1905 lo constituye la rebelión del acorazado Potemkin, en el que murieron 2.000 marineros revolucionarios.

La situación de 1917 era de máxima tensión. Existía un enorme descontento social. La crisis económica era más grave que nunca antes, debido a que la participación de Rusia en la Primera Guerra Mundial requería que una parte importante de los campesinos y obreros abandonara su actividad productiva y nutrieran las filas del ejército. Todo ello, daría como resultado la aparición de una gran inflación, escasez de alimentos y una gran hambruna.  A los problemas económicos se unían las constantes derrotas sufridas por los ejércitos rusos. Habían muerto entre 1,6 y 1,8 millones de soldados, a los que había que añadir dos millones de prisioneros de guerra y un millón de desaparecidos. El ánimo de las tropas no podía ser peor, las condiciones eran pésimas, carecían  de calzado, munición e incluso de armas.
                         
Ante esta realidad se hacía necesaria una revolución. Ésta se gestaría, no en un proceso lineal, sino en uno dinámico donde los avances y los retrocesos mantenían una lucha constante entre el viejo y el nuevo orden. Este encuentro antinómico entre la contrarrevolución y la revolución en ascenso, tuvo uno de sus puntos culminantes en la insurrección de febrero de 1917, que dió lugar al surgimiento, de hecho, de una excepcional Dualidad de Poderes, en la que convivían antagónicamente el gobierno provisional de la burguesía-nobleza zarista y los Soviets de Obreros, Campesinos y Soldados, todavía en manos de los partidos pequeñoburgueses.

Sin embargo, en julio y agosto de aquel año la correlación de fuerzas giraría hacia el lado de las fuerzas reaccionarias. Ya en abril, Lenin había pronunciado sus tesis en las que afirmaba que no había que dar ningún apoyo al gobierno provisional burgués, defendiendo la necesidad de pasar de la revolución democrática burguesa a la revolución proletaria, de sacudirse el polvo de la socialdemocracia menchevique y de los  socialrevolucionarios, avanzando a la vez la consigna de “todo el poder a los Soviets”. Lo que Lenin había visto con claridad es que había llegado la hora de reemplazar al gobierno provisional por el poder organizado, ejecutivo y deliberativo del nuevo poder estatal, el poder soviético, verdadero organismo de participación política y asamblearia por parte de las clases trabajadoras de la población, como forma específica de la dictadura del proletariado.

Hubo períodos en que existieron progresos, como en los cuatro  primeros meses de 1917, que se caracterizaron por la revolución democrático-burguesa y la caída del zar. Aquello había convertido a Rusia, en palabras del líder bolchevique, Lenin, “en la República más democrática del mundo”.

En agosto, los bolcheviques aprovecharon la fractura entre Kerenski (gobierno provisional) y Kornilov (general putchista ultrarreaccionario) para derrotar la ofensiva contrarrevolucionaria y aumentar su prestigio entre las masas. La conspiración de Kornilov, largamente preparada por la burguesía, los terratenientes y el imperialismo, fracasó frente a la respuesta de las masas revolucionarias lideradas por el Partido Obrero Socialdemócrata de Rusia (bolchevique), vanguardia de las masas populares, verdaderas protagonistas de la revolución. Finalmente, en octubre, Lenin plantearía la urgencia de la insurrección armada, como único medio de continuar el avance revolucionario, intuyendo que se habían agotado las posibilidades del desarrollo pacífico del proceso, y neutralizando de esta forma las tendencias pacifistas de algunos miembros del partido, como Kamenev o Zinoviev . El 25 de octubre, según el antiguo calendario ruso, los bolcheviques, que habían conquistado ya la mayoría  en el Soviet Petrogrado y del Consejo Ejecutivo Central del Soviet de Toda Rusia desde un par de meses antes, luego de la toma del Palacio de Invierno por las masas populares de Petrogrado, entregaron el Poder conquistado por el Partido y la Guardia Roja al II Congreso de los Soviets de Toda Rusia, haciéndole entrega además de una importante declaración,  „A Todos Los Ciudadanos De Rusia”; ante esto, los delegados mencheviques y los socialistas revolucionarios decidieron retirarse de la sesión en protesta y rechazo de la revolución triunfante.

Una vez los bolcheviques llegaron al poder,  se decretaría el fin de la participación en la guerra
imperialista y el inicio de las negociaciones de paz, una acción de importante calado internacional, que constituyó un referente para  los campesinos y trabajadores de otras naciones que no querían continuar una guerra que únicamente beneficiaba a una minoría capitalista e imperialista. Dentro del paquete de primeras medidas aplicadas estaban la nacionalización de los bancos, de los transportes y de las fábricas, el autogobierno de las nacionalidades y la desaparición de los terratenientes mediante la expropiación de sus tierras. La Revolución había triunfado.

Aquella noche histórica, cuando el Comité Militar Revolucionario del Partido Comunista (bolchevique) de Rusia –encabezado por Lenin- hizo entrega al Comité Ejecutivo Central de los Soviets de toda Rusia del nuevo poder conquistado, se producía un radical viraje en la historia de la humanidad. Aquella noche del 7 de noviembre de 1917 –25 de octubre, según el viejo calendario ruso-, el proletariado ruso, al “tomar el cielo por asalto”, hizo realidad el sueño milenario de los explotados y oprimidos, dando respuesta concreta al interrogante de qué camino escoger para lograr la emancipación social de la clase productora

La Revolución Bolchevique marcó un hito en la historia de la humanidad, al dar a conocer a la clase trabajadora mundial los instrumentos para su liberación, adquiriendo desde su inicio un carácter internacional. El esfuerzo y el triunfo de los comunistas rusos, unidos en torno al Partido Bolchevique, dirigidos por Lenin y por Stalin, daría lugar al nacimiento del primer Estado de los trabajadores de la historia, sembrando el mundo de semillas revolucionarias, que extenderían la bandera roja de la Revolución a todos los pueblos de la tierra, lo que fomentaría también las luchas nacionales de liberación de las colonias contra el imperialismo. La Revolución Bolchevique inauguraró, efectivamente, la era de las revoluciones proletarias, dando confianza a los explotados del mundo de que lo que hicieron los proletarios rusos aquella resplandeciente noche de 1917 lo pueden volver a hacer los proletarios, los trabajadores y oprimidos del planeta, en cualquier lugar, en cualquier momento, continuando la lucha para alcanzar el objetivo al que está abocada la clase trabajadora: la emancipación de la clase capitalista que la somete, para lograr el fin al que lleva indefectiblemente el progreso de la humanidad, la construcción de una sociedad sin explotación del hombre por el hombre, la sociedad comunista.

miércoles, 5 de noviembre de 2014

Crítica sobre a crítica a Podemos. Unha carta do compañeiro Fernando Yañez



21 de octubro do 2014

Non se pode acusar a un demócrata de ser oportunista ou revisionista. Non é marxista e non propon un proxecto de clase, non é comunista.
España é un Estado, non unha nación. A sua estructura política creouse para servir aos intereses dunhas clases dirixentes que aplicaron sempre unha ditadura feroz sobre todos os pobos dun Estado que foi reino, coroa e imperio moito antes de ser nación.
A ditadura da oligarquia financieira-terratenente que ten o control en España dende o seculo XIX so tivo dous periodos nos que perdeu temporalmente o poder a mans da pequena-burguesia, a Primeira e Segunda Republicas os únicos periodos democraticos que tivo o país e os unicos intentos de ser nación.
O proceso de democratización ficticia que se chamou Transición está chegando ao seu fin, ao igual que o fixo o periodo Isabelino ou a Restauración, por putrefaccion interna.
A primeira accion de masas que puxo en cuestión a Monarquia parlamentaria heredeira do franquismo foi o movemento do 15M, mais o que verdadeiramente lle mostrou ao poder que estaba nun serio perigo foi a Marcha da Dignidade.

Podemos é unha reaccion da pequena burguesia ante unha movilización cun claro contido de clase, un contido proletario, que teme e quere aproveitar ao mesmo tempo. Seu programa é democratico-burgues, non comunista, estan propoñendo a Terceira Republica, non a revolución socialista.

Dado o nivel de organización e consiencia do proletariado galego e do resto do Estado, o seu programa democratico é o único que pode chegar a agrupar as forzas necesarias para derrubar a ditadura da oligarquia española. A elección agora é entre ditadura oligarquica ou democracia pequeno burguesa. E seria bo que os comunistas lembraramos as verbas de Engels sobre o fracaso da Primeira Republica Española ou as Cartas desde lonxe de Lenin, precedente das Teses de Abril, nas que cualifica a revolucion de febreiro como unha primeira victoria e, si ben pensaba que habia que avanzar cara o socialismo, iso esixia a orgnización do Partido e a creación de estructuras populares capaces de sustituir ao aparello do Estado burgués.

O obxetivo inmediato é derrubar a ditadura da oligarquia española impulsando o movemento democratico e concientes das súas insuficiencias, organizar o partido es as organizacions de clase para a victoria do socialismo.

A critica ao programa pequeno-burgues de Podemos e de outras plataformas democraticas deben centrarse, polo momento nas súas insuficiencias respecto da nosa clase, pero tendo sempre en conta que na loita contra a dictadura da oligarquía española, a pequena-burguesia é unha aliada. Mantendo a independencia organizativa e ideoloxica o proletariado galego debe de impulsar agora o movemento democratico xeral, non combatendolo. Non se pode acusar a Podemos de ser como o PSOE, porque de momento non o son.

martes, 4 de noviembre de 2014

MEXICO: Detienen a la pareja criminal que mandaba en Iguala. (Regeneración)

Capturan a ex-alcalde José Luis Abarca y esposa

El ex-alcalde de Iguala, José Luis Abarca, y su esposa han sido detenidos en una casa de Iztapalapa tras un operativo de la Policía Federal
abarca-detenido




Regeneración, 4 de noviembre de 2014. Esta madrugada fue detenido el ex-alcalde de Iguala José Luis Abarca, junto con su esposa María de los Ángeles Pineda Villa, a quienes se culpa por la masacre del 26 de septiembre y quienes hasta hoy se encontraban prófugos.
“Confirmada la detención en el DF por Policía Federal de José Luis Abarca y esposa.”, publicó el vocero de la Policía Federal en twitter.
“De acuerdo con la información obtenida tras la detención, José Luis Abarca y su esposa María de los Ángeles fueron trasladados a instalaciones de la Subprocuraduría Especializada en Investigación de Delincuencia Organizada (Seido), donde están siendo interrogados, ya que se les considera testigos clave para obtener indicios que lleven a la ubicación de los 43 normalistas desparecidos por policías municipales de Iguala y Cocula, en coordinación con integrantes del grupo criminal Guerreros Unidos.” (La Jornada)
Aún permanecen desaparecidos 43 estudiantes de la Escuela Normal Rural “Raúl Isidro Burgos” desde el 26 de septiembre sin que hasta la fecha la autoridad tenga indicios sobre su paradero.
“Abarca Velázquez cuenta con tres órdenes de aprehensión por los delitos de desaparición forzada, homicidio y homicidio en grado de tentativa, mismos que son considerados graves por la legislación penal federal y del estado de Guerrero, por lo que no obtendrá ningún beneficio caucional”. (MVS)

INDIA: NOTICIAS DE LA GUERRA POPULAR

Maoist-rebels

Nota – Reproducimos a continuación una selección de noticias correspondientes al pasado mes de Octubre de 2014 sobre la guerra popular revolucionaria actualmente en desarrollo en la India que dirige el Partido Comunista de la India (Maoísta), que han sido extraídas de la web Signalfire y traducidas al español por Gran Marcha Hacia el Comunismo:
GUERRILLEROS MAOÍSTAS  EJECUTAN A UN INFORMADOR DE LA POLICÍA EN MALKANGIRI, ODISHA
30 Octubre 201 4 - El SATP  informa que cuadros  del PC de la India (Maoísta) ejecutaron  en la noche del 29 de Octubre a Bhima Madhi, de 27 años, acusándole de ser un informador de la policía. Según distintas informaciones, un grupo de entre 10-15 guerrilleros maoístas se presentaron en la aldea de Panimetala, distrito de Malkangiri, Estado de Odisha,  llevándose a Madhi cuyo cadáver se encontró a la mañana siguiente en la carretera. En el lugar aparecieron carteles firmados por los maoístas. En uno se decía que Madhi había sido ejecutado por ser in informador de la policía y en otro se convocaba un paro general en Malkangiri en protesta por el asesinato de tres maoístas en la aldea de Biravaram, Frontera Odisha-Andhra Pradesh, el 19 de octubre.
TRES POLICIAS HERIDOS EN UN ENFRENTAMIENTO CON GUERRILLEROS MAOÍSTAS EN CHHATTISGARH
Raipur – 30 Octubre 2014 -  Tres policías jawans resultaron heridos en un enfrentamiento con guerrilleros maoístas en el distrito de Sukma en Chhattisgarh en los bosques bajo la jurisdicción de la comisaría de policía de Chintagufa, informa la agencia de noticias india PTI.
 CARTELES MAOÍSTAS EN VADAKARA, KERALA
Vadakara – 27 Octubre 2014 – La agencia de noticias Express News Service informa que han aparecido carteles del PCI (Maoísta) en algunas localidades de Vadakara, en Kerala,  en los que se llama al pueblo a unirse al PCI (Maoísta), por una India de Nueva Democracia sin explotadores, a fortalecer la lucha de clases, a derrotar al gobierno imperialista y sus fuerzas armadas y a reclamar sus derechos por la tierra, los bosques y el agua.
GUERRILLEROS MAOÍSTAS ATACAN A LAS FUERZAS REPRESIVAS EN DUMKA, JHARKHAND
Dumka – 26 Octubre 2014 – Guerrilleros maoístas atacaron sobre las 8.30 horas de la mañana del sábado 25 de octubre a miembros de las fuerzas represivas del régimen fascista indio en los bosques de Saruapani, en Dumka, Estado de Jharkhand, en un combate que duró cerca de una hora,  informa la web del periódico The Times of India. Según la policía el grupo maoísta estaba dirigido por Sahdev Rai alias Camarada Tala Da. La víspera los guerrilleros quemaron un jeep Bolero en el mercado de Kathikund y pegaron carteles en varios lugares.
ESTALLA UN ARTEFACTO EXPLOSIVO EN UNA VIVIENDA COLOCADO POR GUERRILLEROS MAOÍSTAS EN BIHAR
Gaya (Bihar) – 25 Octubre 2014 – Un grupo de entre 30 y 35 guerrilleros del PCI (Maoísta) penetraron por la noche en la aldea de Nawada, en Bihar, y colocaron un artefacto explosivo en la vivienda de Bhola Yadav, haciéndolo explotar, según informa la agencia de noticias india PTI.
INTERCAMBIO DE DISPAROS ENTRE GUERRILLEROS MAOÍSTAS Y FUERZAS REPRESIVAS  EN ODISHA
Balangir – 25 Octubre 2014 – La agencia india de noticias Express News Service informa que miembros de las fuerzas represivas del régimen fascista indio y guerrilleros maoístas intercambiaron disparos a primeras horas del 23 de octubre en la reserva forestal de Tikhari, en Odisha. Tras el combate las fuerzas represivas se incautaron en el lugar de detonadores, literatura maoísta y zapatos que habían abandonado los guerrilleros en su huida.
MUERE UN GUERRILLERO MAOÍSTA EN UN ENFRENTAMIENTO CON LAS FUERZAS REPRESIVAS EN CHHATTISGARH
Raipur – 22 Octubre 2014 –  Un guerrillero maoísta resultó muerto en un enfrentamiento con las fuerzas represivas en el distrito de Sukma en Chhattisgarh, informa la agencia de noticias PTI. Según fuentes policiales el suceso se produjo  cuando una fuerza combinada compuesta por policías del distrito, miembros de la Fuerza Policial de la Reserva Central (FPRC) y de Cobra (Batallón de Combate para Acción Resuelta) realizaba una operación en los bosques de Birabhati, región de Bhejji en Bastar Sur, a 500 km de Raipur. El grupo fue sorprendido por guerrilleros maoístas que les atacaron con armas de fuego, produciéndose una feroz batalla armada, que, tras concluir, la policía encontró el cadáver del guerrillero maoísta junto a su fusil SLR, cuya identidad no ha sido revelada.
GUERRILLEROS MAOÍSTAS ANIQUILAN A UN CONTRARREVOLUCIONARIO EN JHARKHAND
Jamshedpur – 17 Octubre 2014  - Según un despacho de la agencia informativa PTI, Raghunath Kisku, de 38 años, fundador de la organización contrarrevolucionaria Nagarik Suraksha Samity (NSS), resultó muerto por disparos de guerrilleros del PCI (Maoísta) en las proximidades de Bakra Pul, cerca de la ciudad de Musaboni, en Jharkhand.
GUERRILLEROS MAOÍSTAS INCENDIAN DOS TORRES DE TELEFONÍA MÓVIL EN DUMKA
Dumka – 11 Octubre 2014 – Guerrilleros maoístas prendieron fuego a dos torres de telefonía móvil en la aldea de Karhbinda, distrito de Dumka, estado de Jharkhand, informa la web del periódico The Times of India. Según testigos del suceso, los maoístas organizaron un mitin en la aldea hacia las 11 de la mañana, y junto con unos 150 aldeanos se dirigieron a las torres de telefonía  vertiendo gasolina e incendiándolas. Durante el mitin los guerrilleros maoístas exigieron la libertad de Prabilda, miembro del comité de la zona del PCI (Maoísta) detenido el pasado 26 de septiembre, y gritaron consignas contra la policía y llamando a la huelga. Como resultado de la acción el tráfico en la carretera Dumka-Ramgarh estuvo interrumpido varias horas.
MUEREN TRES MUJERES GUERRILLERAS MAOISTAS EN UN COMBATE ARMADO CON LAS FUERZAS REPRESIVAS EN CHHATTISGARH
Raipur – 8 Octubre 2014 – Tres mujeres guerrilleras maoístas resultaron muertas en un feroz combate armado con miembros de las fuerzas represivas del régimen fascista indio en el distrito de Bijapur en Chhattisgarh, según informa la web informativa india Zee News citando fuentes policiales. El suceso se produjo en los bosques de Potenar, a 450 km de la capital del estado Raipur, cuando un grupo de las fuerzas represivas realizaba una operación contra la guerrilla, siendo atacados por los maoístas y  entablándose un combate que duró una media hora, tras el cual los  guerrilleros se retiraron a la profundidad de los bosques. Fue entonces cuando las fuerzas represivas descubrieron los cadáveres de tres mujeres guerrilleras maoístas que vestían uniformes así como varios rifles. No se ha comunicado la identidad de las guerrilleras fallecidas.
GUERRILLEROS MAOISTAS ANIQUILAN A UN INFORMADOR DE LA POLICIA EN EL DISTRITO DE MALKANGIRI, ODISHA
Koraput – 6 Octubre 2014 – La agencia de noticias india TNN informa que un grupo de guerrilleros maoístas aniquiló a Penta Madkami alias Kalbu, de 50 años,  jefe de la aldea de Mangipalli, distrito de Malkangiri, Estado de Odisha,  tras sacarle de su casa y disparar contra él, acusándole de ser un informador de la policía.
CABECILLA DE SALWA JUDUM ES ANIQUILADO POR LA GUERRILLA MAOISTA EN CHHATTISGARH
Raipur – 6 Octubre 2014 – El cuerpo sin vida de Kawasi Hadma, de 38 años, dirigente de la organización contrarrevolucionaria Salwa Judum, apareció cerca de su aldea natal Milliampali, distrito de Sukma, en Chhattisgarh, informa la agencia de noticias PTI.  Según los aldeanos, un grupo de guerrilleros maoístas se presentó el pasado mes de septiembre en la casa de Hadma, llevándoselo con ellos a un lugar desconocido.
GUERRILLEROS MAOISTAS DINAMITAN UNA TORRE DE TELEFONIA MOVIL EN BIHAR
Patna – 2 Octubre 2014 – La web informativa india IANS comunica que un grupo compuesto por una docena de guerrilleros maoístas volaron con dinamita una torre de telefonía móvil en la zona de Mananpur, distrito de Lakhisarai, en Bihar, a 140 km de Patna. Según la policía los guerrilleros maoístas también prendieron fuego a un vehículo privado y llamaron a la huelga en el distrito en protesta por el asesinato de varios guerrilleros por parte de las fuerzas represivas. La huelga afectó a algunas zonas rurales del distrito.
SE EXTIENDE LA PRESENCIA DEL PCI (MAOÍSTA) EN MALABAR,  KERALA
Nilambur – 2 Octubre 2014 – A raíz de la difusión en Internet de un video de propaganda en que interviene el dirigente del PCI (Maoísta) Roopesh https://www.youtube.com/watch?v=PN15-JX45Y8  la web del periódico The New Indian Express publica un artículo del periodista Santhosh Christy titulado “Según los servicios de inteligencia: Se extiende la presencia maoísta en Malabar”, donde señala entre otras cosas: “El funcionamiento del grupo maoísta está fortaleciendo su presencia a través del reclutamiento local. Fuentes de los servicios de inteligencia han recibido información de que la organización maoísta ha traído ropas para confeccionar más de 40 uniformes para el grupo armado. La policía piensa que los nuevos uniformes son para miembros de las recientemente formadas secciones maoístas conocidas como “Dhalam”, asentadas en Nilambur y Attappadi. Fuentes del Grupo Operativo Especial (STF) involucrado en el trabajo antimaoísta en el Estado, y que querían permanecer en el anonimato, señalaron que: “Los maoístas generalmente crean un “Dhalam” con unos 11-15 miembros. Por tanto suponemos que han reclutado a un número de combatientes que asciende a unos 30 para crear dos secciones en el Estado, aparte de la de “Kabani Dhalam” que ya funciona en Wayanad”. Los funcionarios de la inteligencia han recibido información de que el número total de reclutados es de alrededor de 50. El hecho sorprendente es que han sido reclutados localmente en diversas partes de Malabar.”
Y añade el artículo: “ “Bhavani Dhalam” y “Nadukani Dhalam” son otras dos secciones formadas por los maoístas. “Bhavani Dhalam” funciona asentada en la región de Attappadi y la zona de Silent Valley. “Ndukani Dhalam” funciona en centros de la región forestal de Nilambur. Las fuentes del servicio de inteligencia han recibido también información que los maoístas se están concentrando en algunas colonias tribales del estado, donde piensan que pueden influir sobre los pueblos tribales”.
GUERRILLEROS MAOÍSTAS ANIQUILAN AL SECRETARIO DE UN CONCEJO MUNICIPAL DE CHHATTISGARH
Raipur – 2 Octubre 2014 – La agencia de noticias PTI, citando fuentes de la policía,  informa que Hingaram Kodiyam, Secretario de un Concejo Municipal y primo hermano de Chinnaram Gota, dirigente de la organización contrarrevolucionaria Salwa Judum, fue aniquilado por guerrilleros maoístas cerca de la aldea de Keshkutul, distrito de Bihar, en Chhattisgarh. Según testigos, Kodiyama fue sacado de su casa por los guerrilleros que posteriormente le dieron muerte.
COMBATE ARMADO EN CHHATTISGARH ACABA CON UN SUBCOMANDANTE GUERRILLERO MAOÍSTA MUERTO Y UN POLICIA HERIDO
Raipur – 2 Octubre 2014 – Korsa Aaytu, subcomandante guerrillero maoísta en la zona de Gangalaoor,  resultó muerto y un policía jawan herido, en el transcurso de un feroz combate armado que se produjo en los bosques de Munga, distrito de Bijapur, a 450 km de Raipur, capital del estado de Chhattisgarh, recoge un despacho de la agencia de noticias india PTI.

lunes, 3 de noviembre de 2014

Semana de denuncia y solidaridad de RBC con los estudiantes normalistas mexicanos: Ayotzinapa, un poema de David Huerta

RBC quiere compartir, en esta Semana de denuncia y solidaridad de RBC con los estudiantes normalistas, un poema de David Huerta, escrito tras los terribles acontecimientos de finales de octubre, de título "Ayotzinapa", y que describe, de forma certera e intensa los acontecimientos que sufren los hermanos de México a manos de un estado criminal, como no puede ser de otra manera cuando se está al servicio del capital, y no del hombre: "Este es el país de las fosas, Señoras y señores, Este es el país de los aullidos, Este es el país de los niños en llamas, Este es el país de las mujeres martirizadas".

AYOTZINAPA

Mordemos la sombra
Y en la sombra
Aparecen los muertos
Como luces y frutos
Como vasos de sangre
Como piedras de abismo
Como ramas y frondas
De dulces vísceras

Los muertos tienen manos
Empapadas de angustia
Y gestos inclinados
En el sudario del viento
Los muertos llevan consigo
Un dolor insaciable

Este es el país de las fosas
Señoras y señores
Este es el país de los aullidos
Este es el país de los niños en llamas
Este es el país de las mujeres martirizadas
Este es el país que ayer apenas existía
Y ahora no se sabe dónde quedó

Estamos perdidos entre bocanadas
De azufre maldito
Y fogatas arrasadoras
Estamos con los ojos abiertos
Y los ojos los tenemos llenos
De cristales punzantes

Estamos tratando de dar
Nuestras manos de vivos
A los muertos y a los desaparecidos
Pero se alejan y nos abandonan
Con un gesto de infinita lejanía

El pan se quema
Los rostros se queman arrancados
De la vida y no hay manos
Ni hay rostros
Ni hay país

Solamente hay una vibración
Tupida de lágrimas
Un largo grito
Donde nos hemos confundido
Los vivos y los muertos

Quien esto lea debe saber
Que fue lanzado al mar de humo
De las ciudades
Como una señal del espíritu roto

Quien esto lea debe saber también
Que a pesar de todo
Los muertos no se han ido
Ni los han hecho desaparecer

Que la magia de los muertos
Está en el amanecer y en la cuchara
En el pie y en los maizales
En los dibujos y en el río

Demos a esta magia
La plata templada
De la brisa

Entreguemos a los muertos
A nuestros muertos jóvenes
El pan del cielo
La espiga de las aguas
El esplendor de toda tristeza
La blancura de nuestra condena
El olvido del mundo
Y la memoria quebrantada
De todos los vivos

Ahora mejor callarse
Hermanos
Y abrir las manos y la mente
Para poder recoger del suelo maldito
Los corazones despedazados
De todos los que son
Y de todos
Los que han sido

David Huerta
2 de noviembre de 2014. Oaxaca

BRASIL: Condeando enerxicamente brutal asasinato de dirixente campones.



 Comissão Nacional das Ligas de Camponeses Pobres
Publicado em Resistência Camponesa 01/11/2014

No dia 22 de outubro de 2014, o dirigente da Liga dos Camponeses Pobres do Norte de Minas e Sul da Bahia, Cleomar Rodrigues de Almeida, foi covardemente assassinado numa tocaia, na porteira que dá acesso à Área onde estava acampado com 35 famílias, desde 2008, onde trabalhava e vivia. Cleomar foi fuzilado provavelmente por dois pistoleiros, como indica a perícia técnica que comprovou ferimentos por cartucheira calibre 12 e carabina 44.
O companheiro Cleomar Rodrigues de Almeida foi um dos mais destacados dirigentes da Liga dos Camponeses Pobres do Brasil e era o Coordenador Político da LCP do Norte de Minas e Sul da Bahia. Nasceu em 8 de agosto de 1965, em Pedras deMaria da Cruz, no Norte de Minas às margens do Rio São Francisco. De uma família de camponeses pobres passou a infância na roça. Quando jovem, no início dos anos de 1980, como muitos camponeses, partiu para São Paulo, para trabalhar como operário na construção civil. Lá, casou-se e teve uma filha.
Tendo terminado o casamento retornou para Pedras de Maria da Cruz, onde montou um pequeno comércio de produtos de informática. Vendo a luta dos camponeses por terra, engajou-se em 2004 com o pai e irmãos na luta por um pedaço de terra, sob a bandeira da Liga, tomando parte do acampamento na fazenda Palmeirinha. Começa aí a sua militância no movimento camponês, enfrentando despejos e retornos para terra, perseguições e ataques, além da luta interna no acampamento entre persistir e desistir.
No acampamento conheceu Dira com quem constituiu sua nova família, construindo uma relação de grande confiança e amor que é exemplo para todos companheiros, além da profunda afeição e dedicação de pai estabelecida com os filhos e filhas dela.
Apoiando a companheira Dira e apoiado por ela, o companheiro Cleomar rapidamente aprofunda seu compromisso com a causa muito além da conquista de sua parcela de terra. Dia após dia empenhou-se, cada vez mais, para que camponeses de outros lugares também conquistassem a terra para impulsionar a destruição do latifúndio. Com intensa dedicação seguiu aumentando sua compreensão sobre a luta pela terra, a luta de classes e a necessidade da revolução agrária. Assim, foi fortalecendo sua decisão e compromisso com a luta revolucionária.
Já em 2007, nas atividades preparatórias do 5º Congresso da LCP do Norte de Minas e Sul Bahia, é eleito no Encontro de Delegados, para sua Coordenação Geral e, após as atividades finais do congresso que se realizam em 2008 em Montes Claros, toma parte da caravana de camponeses que participam do 1º de Maio Classista em São Paulo promovido pela Liga Operária. No retorno dessas atividades famílias de três áreas que lutavam pela terra e que haviam sido despejadas, entre as quais ele estava se unem num só acampamento, que as massas chamam por Unidos com Deus Venceremos.
O companheiro Cleomar em meio das lutas, enfrentando as dúvidas e temor de muitos, afirma a linha revolucionária do Nosso Caminho (documento básico das LCPs) e vai se forjando como a principal liderança da área, feita por sua firme decisão e seu modo simples e aberto a ouvir a todos. Sua confiança inquebrantável nas massas em luta e seu otimismo combativo por melhorar cada dia mais as condições de vida das massas e por prosperar a produção na área, através de se persistir num crescente coletivismo, forja sua certeza no triunfo da revolução, na derrota dos exploradores e opressores e no triunfo dos explorados e oprimidos. A solidariedade comprometida que juntamente com a companheira Dira levava-os a qualquer área, sem medir distâncias, onde os camponeses precisassem de apoio: em Manga, Itacarambi, Januária, Jaíba, Verdelândia, Varzelândia, Porteirinha entre outras em Minas, em Carinhanha e outras localidades na Bahia.
Enfrentando o cerco desencadeado pelo velho Estado contra a luta pela terra e o movimento camponês combativo, desenvolve-se importante luta dentro da Liga sobre como avançar a Revolução Agrária. Cleomar se destaca nessa luta contra o oportunismo que se manifesta por capitulação, aplastando suas posições conciliadoras com INCRA e outros órgãos do velho Estado, derrotando suas tentativas de dividir o nosso movimento. Assim contribui decisivamente para elevar a unidade de todo movimento em torno da linha e princípios classistas da LCP.
Nos anos de 2009 a 2011, o movimento enfrenta a perseguição ambiental na região, como parte da ofensiva latifundiária desencadeada contra a luta pela terra, encabeçada pelo governo PT/Lula/Dilma/FMI. Em meio de tantas dificuldades e certo refluxo na mobilização na luta pela terra Cleomar propõe enfrentar a situação com a mobilização nas áreas tomadas com o aumento das áreas plantadas, organizando seminários sobre produção. Tornou-se assim conhecido em toda a região como dos mais destacados dirigentes da luta contra o latifúndio e na defesa da produção camponesa baseada em suas próprias forças, impulsionando na sua área o Grupo de Ajuda Mútua na produção coletiva de mel.
No 6º Congresso da Liga, iniciado com o Encontro de Delegados em junho de 2010 e culminando em abril de 2011, o companheiro Cleomar é reconduzido à sua Coordenação. Assume a função de Coordenador Político reafirmando persistir na luta para atravessar o período de grandes dificuldades e de relativo refluxo na luta pela terra. A LCP se afiança mais sua linha que se fundamenta na resistência histórica dos posseiros, ampliando mais sua influência com os mesmos em toda a região e as relações com os pequenos produtores. Com firmeza e coragem Cleomar assume os desafios que se apresentam, enfrentando as ameaças e perseguições com destemor e juntamente com outros integrantes da Coordenação da Liga sustenta e ressalta o caminho de tomar mais terras do latifúndio.
E é com este mesmo espírito combativo que sob sua direção se realiza o 7º Congresso, em outubro de 2012 em Manga, levantando alto a bandeira de tomar todas as terras do latifúndio no norte mineiro. Mesmo acidentado e com uma das pernas engessada e um braço imobilizado não se permitiu acomodar, não esmoreceu, não colocou dificuldades, confirmando na prática sua condição de destacado dirigente do movimento camponês combativo na vasta região fronteiriça de Minas e Bahia.
No desafio do 7º Congresso de Tomar todas as terras do latifúndio toma posição resoluta na luta interna em defesa da tomada da fazenda Beirada em Manga, como questão chave nos esforços combinados para contrapor um novo impulso na luta pela terra à ofensiva do latifúndio em todo país. E em dura luta, com o apoio decisivo de companheiras e companheiros da Coordenação, venceu a batalha interna de se lançar na tomada da fazenda Beirada, luta que se tornou marco do período de romper o cerco ao movimento camponês e contra a ofensiva geral do latifúndio.
Frente a essa luta e ousadia que levantam o ânimo das massas incentivando-as a lutar, a reação se assanha e governos, latifundiários e seus políticos bandidescos unidos desatam todo seu ódio visceral contra os camponeses em luta e especialmente contra suas organizações e lideranças mais combativas.
Contra os esforços e lutas pela elevação da organização dos explorados e oprimidos o velho Estado genocida brasileiro e seus gerenciamentos de turno não têm descansado e feito de tudo para destruir o movimento camponês combativo, ademais de toda repressão, perseguição, prisões e assassinatos, vêm lançando seguidas ofensivas para dividi-lo. De modo particular e mais intensamente o gerenciamento petista desse velho Estado burocrático-latifundiário, temendo que as massas mais pobres do nosso povo levantem em rebeliões tem se empenhado mais que outros na aplicação da política fascista de corporativização dessas massas de modo a atá-las aos seus projetos destinados a domesticá-las e mantê-las encabrestadas.
E o fazem através das “Políticas Compensatórias” ditadas pelas agências imperialistas tais como o Banco Mundial, tais como “Bolsas”, “Programas de desenvolvimento social”, “Programas de empreendedorismo”, “Créditos de fomento para micros e pequenos”, etc., Para tal se servem, ademais de suas agências, de suas correias de transmissão que são as organizações oportunistas por ele cooptadas, a que denominam “movimentos sociais”. Conta ainda com as ações dos partidos eleitoreiros que se apresentam como de esquerda e socialistas com seu reformismo podre de “trabalho institucional”. Toda esta política reacionária, ao ser combatida pelo movimento popular combativo, tem como resposta as manobras desesperadas da aplicação de outra política fascista, a de jogar massas contra massas.
Como temos visto em Pedras de Maria da Cruz e em toda região, onde através de vários mecanismos tentam promover a ideia de classificar nosso povo camponês em distintas categorias, como se seus interesses fossem diferentes e seus inimigos não fossem os mesmos, os latifundiários, os grandes burgueses e o imperialismo a quem esse velho Estado e seus gerentes servem. Assim tentam retalhar o povo camponês em pequenos produtores rurais, extrativistas, pescadores, vazanteiros, geraizeros, etc., e mesmo opor remanescentes de Quilombolas aos camponeses, despejando-os de onde vivem a dezenas de anos. E para que? Para corporativizar as massas pobres em seus “projetos feudos” como descrito acima.
O companheiro Cleomar compreendeu muito bem e rechaçou essa tentativa de divisão da nossa classe, como artifícios para deter o fortalecimento das organizações classistas combativas e tentar desviar as massas pobres do campo do caminho da revolução agrária. Denunciou e combateu todas essas tentativas se posicionando e reafirmando que nosso inimigo é esse velho Estado de grandes burgueses e latifundiários e que sem derrotá-lo não se pode conquistar a terra para quem nela trabalha e menos ainda estabelecer uma nova democracia do povo e libertar nossa Pátria das garras do imperialismo.
Da mesma forma entusiasta e combativa que esteve ativo em apoio e defesa dos povos em luta em todo nosso país, na defesa dos trabalhadores, dos estudantes e toda juventude combatente, assim como de todas as lutas populares da cidade, o companheiro Cleomar compreendeu e sustentou sempre a bandeira do internacionalismo proletário do nosso movimento e nossa organização. Esteve sempre entre os primeiros na defesa e solidariedade aos povos em luta em qualquer parte do mundo e se esforçava para explicar aos camponeses a importância das lutas dos povos unidos contra o inimigo comum, o imperialismo de modo geral e principalmente o norte-americano que encabeça as agressões e genocídios mundo afora. Explicava e glorificava a resistência do povo palestino, das guerras de resistência do povo afegão, iraquiano e outros contra os agressores sionistas (Estado fascista de Israel) e imperialistas encabeçados pelos Estados Unidos. Como destacava a luta revolucionária e de libertação do povo na Índia, Filipinas, Peru e Turquia que combatem com a guerra popular dirigida por Partidos Comunistas maoístas.
O companheiro Cleomar foi perseguido, ameaçado de morte e assassinado por sua militância abnegada, por sua posição combativa e revolucionária indobrável e por representar o sonho e a certeza de que a classe dos explorados e oprimidos que se erguem em luta triunfará.
Denunciamos e responsabilizamos pelo seu covarde assassinato os latifundiários Dr. Antônio Aureliano Ribeiro de Oliveira, Rodolfo, Hiram Pimenta Moura e toda esta miserável classe de parasitas!
Denunciamos e responsabilizamos pelo seu covarde assassinato as “autoridades policiais” que tomaram conhecimento das ameaças de morte e juntamente com notórios pistoleiros fizeram incursões nos acampamentos e áreas circundantes para ameaçar o companheiro e outros!
Denunciamos e responsabilizamos pelo seu covarde assassinato as instituições do Poder Judiciário, juízes, promotores e procuradores a quem foram entregues sucessivas denúncias das ameaças de morte feitas ao companheiro!
Denunciamos e responsabilizamos pelo seu covarde assassinato o INCRA e seu superintendente Danilo Araújo, bem como o Ouvidor Agrário Nacional Gercino Silva que montam na podre burocracia estatal para criminalizar a luta do movimento camponês combativo!
Denunciamos e responsabilizamos pelo seu covarde assassinato o gerenciamento de turno petista de Dilma Roussef em sua ofensiva de braços dados com os latifundiários para varrer a questão agrário-camponesa da agenda política nacional!
Por isso reafirmamos, com dor e ódio latentes, que o sangue derramado do companheiro Cleomar não ficará impune e que tampouco foi em vão! Pois o triunfo de nossa causa vingará o sacrifício dos heróis de nosso povo.
Conclamamos a todos os dirigentes e ativistas da LCP, a todos verdadeiros lutadores e lutadoras do povo, a todas as massas de camponeses pobres sem-terra ou com pouca terra a nos unirmos ainda mais em torno da sagrada bandeira da Revolução Agrária, redobrando nossos esforços e mover céus e terra na luta pela destruição do latifúndio e para entregar a terra aos pobres do campo, aos camponeses pobres sem-terra e com pouca terra.
E reafirmamos mais ainda que as classes exploradoras e opressoras, bem como os partidos e políticos que as representam, defendem ou fazem seu jogo e seus esbirros sanguinários, de que se iludem pensando que poderão afogar em sangue a nossa justa luta. Muito ao contrário, senhores, o sangue derramado dos melhores filhos e filhas do nosso povo rega a nossa grandiosa causa!

Morte ao latifúndio! Terra a quem trabalha!

Viva a Revolução Agrária!

Companheiro Cleomar: Presente na luta!

Liga dos Camponeses Pobres do Brasil

Comissão Nacional das Ligas de Camponeses Pobres