viernes, 26 de diciembre de 2014
Con ocasión del 121º aniversario del nacimiento de Mao Tsetung.- Gran Marcha Hacia el Comunismo
Hoy 26 de Diciembre de 2014 se cumplen 121 años del nacimiento de Mao Tsetung, el gran dirigente y maestro de la clase obrera, del pueblo chino y de todo el proletariado y los oprimidos del mundo entero.
“Mao Tsetung – señalaba acertadamente la Declaración ¡Viva el Marxismo-Leninismo-Maoísmo! de 26 de Diciembre de 1993 del hoy desaparecido Movimiento Revolucionario Internacionalista- desarrolló el marxismo-leninismo a una nueva y superior etapa en el curso de sus muchas décadas de dirigir la Revolución china, la lucha mundial contra el revisionismo revisionismo y, lo más importante, al proporcionar en teoría y práctica el método de continuar la revolución bajo la dictadura del proletariado para impedir la restauración del capitalismo y continuar el avance hacia el comunismo. Mao Tsetung desarrolló de forma considerable todas las tres partes componentes del marxismo: la filosofía, la economía política y el socialismo científico.
(…) fue en el crisol de la Gran Revolución Cultural Proletaria que nuestra ideología dio un salto y emergió por completo el tercer gran hito, el marxismo-leninismo-maoísmo. Desde el plano superior del marxismo-leninismo-maoísmo los comunistas revolucionarios podrán comprender aún más profundamente las enseñanzas de los anteriores grandes líderes e incluso las primeras contribuciones de Mao Tsetung adquirirán un más profundo significado. Hoy, sin maoísmo no puede haber marxismo-leninismo. En realidad, negar el maoísmo es negar el marxismo-leninismo-maoísmo.
(…) Debemos enarbolar, defender, y lo más importante, aplicar el marxismo-leninismo-maoísmo.
Debemos acelerar nuestra lucha por la formación de una Internacional Comunista de nuevo tipo, basada en el marxismo-leninismo-maoísmo. La revolución proletaria mundial no puede avanzar hasta la victoria sin forjar tal arma porque, como enseñó Mao Tsetung, habremos de llegar todos en la tierra o nadie entra al comunismo.
Mao dijo, “El marxismo consiste en miles de verdades, pero en últimas todas se reducen a una: es justo rebelarse”. (…) asumir el marxismo-leninismo-maoísmo. Esta ideología liberadora y partisana tiene que ser llevada al proletariado y a todos los oprimidos porque solo ésta puede permitir que la rebelión de las masas arrase miles de años de explotación de clases y dar a luz el nuevo mundo del comunismo”.
En este 121º aniversario del nacimiento de Mao Tsetung reproducimos a continuación el artículo “Gloria eterna al Presidente Mao Tsetung”, publicado en “Viento del Este”, boletín de la Asociación de Amistad Hispano-China, número extraordinario, 9 de Septiembre de 1976, pág. 3, en el que se hace un repaso a la vida y obra del gran maestro Mao Tsetung y que Gran Marcha Hacia el Comunismo hemos transcrito para nuestro blog con esta ocasión:
GLORIA ETERNA AL PRESIDENTE MAO TSETUNG
El Presidente Mao Tsé-tung gran dirigente del pueblo chino, y gran revolucionario de nuestro tiempo, ha hecho a lo largo de su vida aportaciones fundamentales a la lucha de los pueblos por la Independencia, por la Paz, por la Democracia, por la Justicia, por el Progreso.
Desde su juventud, en la China feudal y colonial, desarrolló intensa actividad patriótica y progresista, fundando diversas instituciones, como fue la “Sociedad de Estudios para el Hombre Nuevo”. Con el incremento de la lucha antiimperialista que tiene como principal exponente en este periodo el “Movimiento 4 de Mayo” de 1.919, y a través de su intensa participación, Mao descubre el marxismo leninismo y comienza a trabajar para la fundación del Partido Comunista, junto con su compañera Yang Kai-huei (torturada y asesinada en 1.930 por el terror blanco de Tchiang Ki-chek negándose a renunciar a sus principios y a delatar a Mao Tsé-tung).
El 1º de Julio de 1.921, se celebra el Primer Congreso del Partido Comunista de China en Shanghai. Mao, delegado por la provincia de Junan se opone a la línea ultraizquierdista de Chang Kuo-tao defendiendo la unidad de acción con el Kuomintang de Sun Yat-sen. Posteriormente y ya en su provincia de Junan organiza, trabajando con los mineros, diversas agrupaciones sindicales llegando a agrupar a 12.000 obreros ferroviarios, ejemplo que seguirían multitud de fábricas en toda la provincia desencadenándose importantes huelgas y luchas. En 1.923 triunfa el punto de vista de Mao Tsé-tung, en el Tercer Congreso del Partido Comunista, en dura lucha contra las tendencias de derecha y de ultraizquierda, creándose el Primer Frente Unido con el Kuomintang, que durará hasta 1.927.
Se incrementa de modo extraordinario la lucha y la organización de los obreros al lado del Partido Comunista. El Kuomintang, que una vez muerto Sun Yat-sen, será dirigido por Tchiang Kai-chec va decantándose hacia la defensa de los intereses de la burguesía y el imperialismo. Mao Tse-tung propugna para el Partido Comunista la movilización, armamento y organización de los campesinos (85% de la población), pero la línea derechista se va afianzando y va perdiéndose progresivamente la dirección política del Frente Unido. Finalmente en 1.927 se desencadena primero contra los huelguistas de Shanghai y posteriormente en la mayoría de ciudades una gran masacre contra el movimiento revolucionario, el Partido Comunista es excluido del Frente Unido, y miles de sus militantes son decapitados.
Poco antes la resolución del Quinto Congreso del Partido Comunista de China estba marcada por la conciliación, pero el ataque a Nanchang dirigido por Mao Tsé-tung, el 1º de Agosto de 1.927 significa el nacimiento del Ejército Popular de Liberación que luchará y dirigirá la resistencia de las masas contra la invasión japonesa.
En 1.931, cuando el ejército japonés invade China, ayudado por el capitulacionismo de Tchiang Kai-chek que dedica sus máximos esfuerzos en la lucha contra las incipientes bases rojas, es el momento de la retirada estratégica de la Larga Marcha, columna formada por 120.000 personas, que a lo largo de trece meses recorre 10.000 Km. “Es la siembra en once provincias de semillas que germinarán, darán hojas, flores y frutos que se cosecharán en el futuro”. En la Larga Marcha triunfa de modo decidido la justa línea revolucionaria del Presidente Mao. Sólo 7.000 supervivientes llegarán a Yenan, cuartel general y centro de la lucha contra la invasión japonesa primero y contra las tropas reaccionarias de Tchiang Kai-chek y sus aliados imperialistas después. En este periodo Mao Tsé-tung escribe gran cantidad de obras sobre temas militares y políticos, entre otros “Sobre la guerra prolongada”, “Intervenciones sobre arte y literatura”…
El Ejército Popular de Liberación entra victoriosamente en la mayoría de ciudades haciendo posible el 1º de Octubre de 1.949 la solemne proclamación de la REPUBLICA POPULAR CHINA en la plaza Tien An-Men (Puerta de la Paz Celestial) de Pekín. Desde este momento y hasta hoy, el Presidente Mao ha dirigido al pueblo chino en la difícil tarea de transformación y edificación socialistas de la Nueva China.
La Gran Revolución Cultural Proletaria iniciada en 1.966 significa otra gran victoria de la línea del Presidente Mao a la vez que una aportación de incalculable valor a la revolución de los pueblos.
Mao Tsé-tung es una gran figura histórica revolucionaria
En el aspecto político, su labor teórica y práctica ha significado una elevación del marxismo leninismo a una nueva fase de desarrollo, correspondiente al momento de la crisis del antiguo imperialismo occidental, a la aparición del nuevo imperialismo soviético, y al auge de la lucha de liberación de los pueblos oprimidos, adaptándolo a las condiciones concretas de la revolución china.
En el aspecto militar, ha contribuido de manera vital a la lucha revolucionaria con sus aportaciones sobre la guerra popular: guerra de guerrillas, autosostenimiento, apoyo en las masas como factor determinante, lucha prolongada, y táctica y estrategia militar, en aplicación del principio “el poder está en la punta del fusil”.
En el aspecto ideológico, su dirección personal de la Gran Revolución Cultural Proletaria ha significado que el pueblo tomara en su manos la dirección en todos los aspectos de la sociedad, políticos, económicos, científicos, culturales, artísticos. La crítica y autocrítica como método de trabajo para el progreso supone otra aportación importantísima que ataca de raíz al revisionismo y previene la restauración del capitalismo en un país socialista, afianzando la dictadura del proletariado.
El Presidente Mao, totalmente opuesto al culto a la personalidad, ha sido consecuente en todo momento con el principio de que la historia la realizan los pueblos y no las grandes personalidades. La veneración del pueblo chino por Mao Tsé-tung proviene de su extraordinaria capacidad para interpretar las necesidades del las masas y dirigirlas hacia sus aspiraciones con el respaldo y reconocimiento de la justa voluntad popular. La vida de Mao Tsé-tung ha sido un grandioso ejemplo de “SERVIR DE TODO CORAZÓN AL PUEBLO”
26 DE DEZEMBRO: 121 ANOS DO NASCIMENTO DO DIRIGENTE COMUNISTA MAO TSETUNG (A Nova Democracia)
Por ocasião do 121º aniversário de nascimento de Mao Tsetung, principal dirigente da Revolução Chinesa de 1949 e da Grande Revolução Cultural Proletária, compartilhamos o link do artigo do NÚCLEO DE ESTUDOS DO MARXISMO-LENINISMO-MAOÍSMO (BRASIL) publicado pelo jornal A Nova Democracia no início de 2014.
O Estado fascista da China de hoje (que o monopólio da imprensa reacionária ainda chama de "comunista") em nada se assemelha à China revolucionária, socialista e de prosperidade social de meados do século XX (1949 até final dos anos 70, quando começou a ser restaurado o capitalismo após o golpe de direita). Para relembrar a data, hoje, assim como em todos os anos, milhões de chineses e organizações revolucionárias de todo o mundo preparam homenagens. O próprio povo chinês, em suas homenagens anuais, desmentem as inúmeras calúnias que foram criadas contra a experiência socialista no país, como as infames mentiras de "ditadura cruel", "regime sanguinário" etc.
MARCHA SOBRE KUANGCH ANG un poema do Presidente Mao. Celebrando con júbilo el 121 aniversario del nacimiento del Presidente Mao Tse-tung. (Shaoshan,Hunan, 26 de Diciembre de 1893)
MARCHA SOBRE KUANGCH´ANG
(segundo a melodia Chien Tzu Mu Lan Hua)
Branco todo o vasto mundo:
marchar na neve dava-nos urgência.
O vento agitava as bandeiras
ao subirmos as altas montanhas.
Qual o nosso destino?
O vento e a neve de Kanchiang.
Ordens foram dadas ontem:
que um laque de operários e camponeses ocupem Chian.
Fevereiro, 1930
Notas:
A presente traduçao do chines pertenece a Manuel Seabra, para Editorial Futura de Lisboa no 1974.
jueves, 25 de diciembre de 2014
KURDISTAN: Jóvenes de Kobanê estan regresando y uniéndose a la resistencia.
NEWS DESK- 25 diciembre 2014.-Mientras que la "operación de limpieza" lanzada por el YPG / YPJ contra
las bandas de ISIS en la ciudad Kobanê continúa, los jóvenes que
previamente se fueron, están regresando.
Ahora hace más de 3 meses desde que los combatientes del YPG y YPJ
comenzaron su resistencia histórica contra las bandas ISIS, y la
"operación de limpieza" continúa. Grupos de jóvenes están regresando a
la ciudad para unirse a los combatientes YPG / YPJ a medida que
continúan su avance determinado. Estos jóvenes que abandonaron el cantón
y fueron a Pirsûs (Suruç) cuando comenzaron los primeros ataques de las
pandillas IS, dicen que no podrían permanecer como meros espectadores
de ver como su tierra estaba ocupada, y han vuelto a unirse a la
resistencia. Se ha informado de que los rendimientos han aumentado desde
el KCK emitió un comunicado pidiendo a los jóvenes volver y luchar.
"Estoy luchando contra los que atacaron a las mujeres kurdas '”
Silva Kobanî, que regresó la semana pasada, hizo hincapié en que quería
luchar para liberar a la totalidad de Rojava, no sólo Kobanî, diciendo:
"Vine a luchar contra el enemigo que quiere esclavizar a las mujeres
kurdas. Limpiaremos el todo el Kurdistán de estas pandillas, tal como lo
hicimos en Singal (Sinjar). Todos los jóvenes deben regresar y unirse a
la resistencia y pronto saldremos victoriosos”.
"Vi a las mujeres resistir '
Hevi Miştenur, una joven que regresó después de 3 meses en Pirsûs para
unirse a la YPJ, dijo: "Fue difícil para mí para sentarme allí mientras
los jóvenes de todo el Kurdistán se unieron a la resistencia." Hevi
Miştenur agregó que el YPJ le había demostrado que la mujer podía tomar
las armas para defender su tierra.
"La gente debe venir a casa '
Hozan, que volvió a Kobanî hace una semana, dijo: "Nos comprometemos a
que vamos a limpiar Kobanî de estas pandillas." Agregó que las personas
deben regresar a sus hogares, ya que las pandillas estaban en retirada.
Otra recién repatriado, Öcalan, dijo: "Estamos avanzando cada día. Es
necesario que los jóvenes regresen y se unen a la defensa de su tierra”.
Comunicado do Ateneu Proletário Galego sobre o processo autodeterminista catalám
Comunicado sobre o processo autodeterminista catalám
1- Quando julguemos ao 9N temos que ter em conta que nada deste processo foi decidido polo proletariado catalám e ainda menos polas comunistas e os comunistas catalans. A capacidade do proletariado revolucionário catalám de influir nos acontecimentos políticos atuais (sem um partido proletário que fussione vanguarda e massas) é muito limitada.2- A mediana e a pequena burguesia (sobretodo) mais também a aristocracia operária catalá, como impulsores do processo autodeterminista catalám, buscam defender os seus interesses da maneira que consideram mais vantajosa. A reivindicaçom da autodeterminaçom nacional por estas classes está supeditada,como nom podia ser doutra maneira, aos seus interesses de classe, interesses contrapostos aos do proletariado catalám. E isto é assi porque nas sociedades capitalistas “o material manda sobre o espiritual” (sobre os princípios).
3- A mediana, a pequena burguesia e a aristocracia operária nom tenhem um projeto de sociedade viável frente à sociedade capitalista, já que em realidade nem tam sequer podem ter umha autêntica independência política (com respeito à burguesia). As classes sociais secundárias ou um setor acomodado e conservador da classe operária como é a aristocracia operária nom podem ter umha autêntica independência política como a do proletariado.
Nas atuais circunstâncias nom existe um proletariado revolucionário organizado em partido de novo tipo que pudesse ganhar o apoio dessas classes secundárias a favor do campo revolucionário. Isto leva a estas classes e setores a que -por mui radicalizadas que estejam- acabem, em última instância, a supeditar-se e, em último termo, a servir aos interesses da burguesia.
4- A redaçom das perguntas, longas e confusas, estavam pensadas para manter umha ambigüidade que permitisse a negociaçom entre a burguesia catalana e a oligarquia espanhola. Ainda que as vezes entrem em conflito, tenhem em comum a disposiçom de manter a exploraçom sobre a classe obreira catalá.
5- O 9N foi um referendo ilegal. No contexto histórico atual do Estado Espanhol, apoiar qualquer referendo de autodeterminaçom que supere a legalidade burguesa é umha obriga para as comunistas de qualquer dos povos que sofrem este estado. Também é umha obriga para qualquer comunista desacreditar ao nacionalismo espanhol, que nom é mais que um instrumento da oligarquia espanhola e das burguesias que a apoiam.
6- As caraterísticas particulares, as debilidades do estado e do nacionalismo espanhol (a diferença, por exemplo, da Monarquia Britânica), fam com que a independência de Catalunha debilitaria politicamente ao estado. O debilitamento económico, ainda com Catalunha dentro da UE, só ocorreria com umha má negociaçom do reparto da grande dívida pública do Estado Espanhol.
7- Como é lógico tratando-se dum referendo de autodeterminaçom de Catalunha que é ilegal, o proletariado catalám politicamente mais avançado apoiou-no. Seria impossível explicar-lhe a estes setores qualquer outra postura que nom fosse chamar a participaçom e a votar um duplo si. Ainda sabendo que este referendo é umha manobra que em si mesma nom muda a correlaçom de forças entre o proletariado e a burguesia.
8- O grande problema político para a vanguarda proletária catalá no contexto do 9N era manter a sua independência política como classe. Ter um discurso próprio, revolucionário, num contexto que leva as grandes massas a crer que podem mudar as suas vidas simplesmente substituindo ao Estado Espanhol polo Estado burguês catalám, dumha maneira pacífica e sem arriscar nada numha guerra civil revolucionária. Sem dúvida umha utopia mui agradável mas que nom se corresponde co que nos ensina a realidade histórica da luita de classes.
9- Que Catalunha ou Galiza sejam independentes sem que o proletariado tenha tomado o poder nom é mais que um acidente histórico, algo que depende de atores políticos alheios ao proletariado. Nom é umha lei universal do desenvolvimento das sociedades, pola que forçosamente tenham que passar o povo catalám, o galego, nem nengum outro povo.
10- Artur Mas e CIU propugérom umha candidatura de unidade nacional e ERC um programa político comum e um governo de unidade nacional. Trampas todas que, no caso de as assumir, alonjariam a vanguarda das suas prioridades de trabalho e criariam mais confusom entre as massas. O proletariado de qualquer povo nom pode deixar-se arrastrar pola trampa podre duns supostos interesses nacionais comuns, que ao transformar-se em realidade nom podem ser mais que os interesses concretos dumha determinada classe social.
11- É umha péssima notícia -para nós- que parte do movimento independentista catalám se deixe arrastrar polas mesmas falsas ilusons polas que se deixa arrastrar boa parte do independentismo galego. Que a luita por um referendo de autodeterminaçom fortaleza a um movimento independentista revolucionário é algo que está por ver. É algo que dependerá da habilidade do proletariado revolucionário catalám para manejar-se na situaçom concreta, para seguir a linha política justa.
Que as grandes massas que formam o povo trabalhador catalám vejam as instituçons do estado como um instrumento para solucionar os seus problemas e melhorar a sociedade dificulta que assumam a teoria revolucionária que necessitamos para ter consciência da realidade e poder transformá-la.
miércoles, 24 de diciembre de 2014
ESTUDANTES DO CHILE SE SOLIDARIZAM COM ATIVISTAS PRESOS POLÍTICOS DO BRASIL (A Nova Democracia)
Ativistas da Frente Estudantil Revolucionária e Popular (FERP - Chile) enviaram esta foto de uma pichação com os dizeres:
"Liberdade aos presos políticos do Brasil!"
"Viva o Movimento Estudantil Popular Revolucionário - MEPR!".
O ativista Igor Mendes, preso desde 3 de decembre no Rio de Janeiro, também é militante do MEPR.
martes, 23 de diciembre de 2014
The Next Front (Nepal): Acerca de un nuevo libro sobre el Movimiento Maoísta y una denuncia a la línea de Biplav
UN NUEVO LIBRO SOBRE EL MOVIMIENTO MAOISTA
Bhakta Bahadur Pratisthan va a publicar otro libro titulado Dinámica y Orientación del Movimiento Maoísta. Su primera publicación fue Marxismo y Política de Identidad, que ha cosechado una inmensa popularidad entre los marxistas auténticos. El Bhakta Bahadur Memorial Academy es el instituto, creado bajo el nombre de Bhakta Bahadur Shrestha, el tercer Secretario General del Partido Comunista de Nepal (Cuarta Convención). Fue Presidente del Consejo Asesor Central del entonces PCUN (Maoísta).
Este nuevo libro Dinámica y Orientación del Movimiento Maoísta incluye algunos escritos y documentos históricos relativos a la Revolución Maoísta y la Guerra Popular. Incluye: “Sobre la rectificación de las ideas erróneas en el Partido” y “Resolución sobre ciertas cuestiones en la historia de nuestro Partido” del Camarada Mao Tsetung. Dos documentos históricos “Llamamiento al Pueblo de la India” y “Mensaje a la Conferencia Internacional de Milán en Solidaridad con la Guerra Popular en la India” del PC de la India (Maoísta) publicados con ocasión de los 10 años del PC de la India (Maoísta). “La teoría de Mao Tsetung sobre la Guerra Popular es la estrategia militar del Proletariado y los Pueblos Oprimidos de las Semicolonias” del TKP/ML. “Categorías de la Política Militar Revolucionaria” por T. Derbent, “Guevara, Debray y el Revisionismo Armado” por Lenny Wolf, PCR, EU y “El Movimiento Comunista Internacional y la cuestión de construir un nuevo centro embrionario” de Rishi Raj Baral, y más artículos. Todos estos artículos están traducidos al nepalí vernáculo. Estos son artículos de gran significación. Los editores de esta colección son Rishi Raj Baral y Nandish Adhikari.
Estos días el movimiento maoísta nepalí se está enfrentando a obstáculos inesperados. Prachanda-Baburam han abandonado el camino de la Revolución de Nueva Democracia y están ejercitando la “transformación pacífica”. Netra Bikram Chanda `Biplav´, con su banda, ha abandonado el PCN-Maoísta, y ha formado otro partido. Defiende la “Teoría de la Revolución Unificada”. Ha abandonado el camino de la Revolución de Nueva Democracia y ha adoptado el camino del Che y Debray que es el foquismo. Utiliza el término de la lucha armada, pero no la Guerra Popular maoísta. Ha perdido su fe en la clase proletaria y defiende que la clase media urbana será vital para la revolución nepalí. En realidad, Biplav ha abandonado el Camino Maoísta y ha adoptado el camino hacia la “Revolución Cubana”. Ahora está negociando compartir el poder en el Gobierno reaccionario. No importa cómo, en nombre de la revolución, la banda de Biplav ha adoptado el camino del Revisionismo Armado. Exhortamos a nuestros simpatizantes y partidos y organizaciones hermanas a estudiar minuciosamente el papel y actividades de Biplav. Pensamos que los documentos y artículos incluidos en este libro facilitarán sus capacidades y voluntad, que actualmente se encuentran equivocadas y aún en una “encrucijada”.
MUJICA, LA MADRE TERESA DE LA IZQUIERDA DOMESTICADA. Un articulo del Frente de Luchas del Pueblo - Ecuador.
MUJICA, LA MADRE TERESA DE LA IZQUIERDA DOMESTICADA
Hoy
la reacción realiza pomposos homenajes al Presidente de Uruguay, José Mujica, y
lo declara el mejor presidente de Latinoamérica, el más conspicuo representante
de la “nueva izquierda”.
Pero,
si la reacción y el imperialismo lo adorna, lo saluda, lo pone de ejemplo, es
obvio que responde al sencillo hecho de que Mujica revela los intereses del
imperialismo y la reacción, caso contrario….
Mujica
es ahora el revolucionario “bueno” y lo es precisamente en la medida que no
llegó a establecer deslinde de campos con el enemigo. Es bueno porque claudicó,
porque capituló ideológica y políticamente, porque se aferra al discurso
reformista y oportunista de que la “revolución”
se puede hacer desde las urnas, desde el gobierno. Es bueno porque eso es
lo que procura el imperialismo y la reacción, que los revolucionarios y
particularmente el proletariado, desista de la idea de conquistar el poder, porque
aún ellos están claros que para conquistar el Poder hay que destruir el viejo y
que es en esa destrucción donde ellos van a perder la base estructural para
seguir manteniendo su odioso régimen de oprobio y explotación.
La
izquierda “buena” es esa, la traidora, la miserable, la oportunista, la que
convoca a la sinfonía de ratas que claman ¨pueblo
a las urnas”, o que “con el voto se
conquista el Poder”.
La
izquierda de Mujica, Chávez, Maduro, Dilma, Correa, Bachelet…salidos del “cajón de sastre” de la burguesía y del
imperialismo tratan de cumplir con el cometido de propiciar el desarme
ideológico del proletariado y confundir a las masas para arrastrarlos a vivir
la ilusión burocrática, el constitucionalismo, la levedad de la democracia
burguesa y el electoralismo como supuesta herramienta de lucha.
Mujica,
al igual que la llamada Madre Teresa de Calcuta, no pasa de ser un fatuo
reformista que hace apología a la pobreza, o a la cantinflada de “pobre pero honrado”; consecuente con el viejo estado y todas las
condiciones objetivas y subjetivas que gestan la miseria en el seno del pueblo
y la opulencia en el seno de la gran burguesía y de grandes terratenientes.
No
debemos ni podemos dejarnos engañar con la patraña de andar en un viejo vehículo, de vivir en un barrio popular,
caminar con sandalias, o con poses de cordero reflexivo, no, para nada, esa
actitud responde a una visión del populismo enquistado en el seno del pueblo, o
con ese discurso conciliador, pacifista, que no es otra cosa que ideología
burguesa en filas del proletariado.
No
importa si Mujica fue prisionero de las dictaduras o si lo abalearon y
persiguieron. Ese es su pasado, eso no cuenta, está ahí, cuenta lo que es hoy,
y en la actualidad no es ni la tenue sombra de lo que quiso ser y aportar al
pueblo en los años de la dictadura militar en Uruguay. Es un reformista,
populista de nuevo cuño, y desde esas
trincheras básicamente sirve al imperialismo y a la reacción mientras conjura
la verdadera revolución dirigida por el proletariado y sus aliados.
Desenmascarar
a Mujica es desenmascarar a los traidores, a los capituladores, a oportunistas
y revisionistas.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)










